Liefje, ik wil nog eens even zeggen dat ik het super vind dat jij en marB dit allemaal doen. Ik probeer het ook "levend" te houden in mijn omgeving, wat misschien raar gezegd is, maar de reactie van veel mensen nu is "achteraf gezien is het bij jullie toch vlot gegaan he"
Vreselijk! Voor hen lijkt dat misschien zo, maar wij voelen dat toch heel anders!
Ook als de vraag komt (en die komt heeeeeeeel regelmatig) wanneer we aan nummer twee gaan beginnen. Wij willen geen tweede, voor een groot deel omdat we al die ellende niet opnieuw willen meemaken, en dat zeg ik er ook telkens bij. Mensen onderschatten dat echt, die behandelingen maar ook die constante onzekerheid. "Maar nu weten ze toch welke behandeling werkt?" is dan ook een vaak gehoorde reactie. Dat één keer succes niet wil zeggen dat het de volgende keer ook zo lukt, is blijkbaar ook niet voor iedereen duideijk!
Voor mij is het ook een deel van de verwerking om er over te praten, en om mensen bewust te maken van de impact van zo'n probleem voor een koppel. Mijn haar gaat er echt van rechtstaan als ik weer zo'n domme opmerking hoor over iemand die bijvoorbeeld een miskraam heeft gehad, of waarbij het wat langer duurt om zwanger te worden. Als ik al één iemand kan overtuigen dat je daar echt iemand mee kan kwetsen, is onze miserie toch niet voor niks geweest
En Cinne, een doktersattest niet aanvaarden omdat het gepland is, is inderdaad dikke zever. Dat kan ze best even aan een vakbondsvertegenwoordiger of zo vragen (als dat er is natuurlijk)
We hebben een halfslachtige brusjespoging gedaan, dus ik verwacht niets. Maar toch hé, jullie zullen het wel snappen ... Mixed emotions.
Ik vind het daarom ook goed om te doen, maar het maakt het niet makkelijker.
Ik heb natuurlijk wel heel veel geluk gehad, dat besef ik ook wel, maar toch, het verdriet in de periode van porberen was er ook niet minder om.
Slimme Amber... 