Lachen

[logost]

Hey,

Ik heb een vraagje voor jullie en tegelijkertijd dus een ongerustheid. Onze Wout is een gigantisch braaf kind. Je kan op 1 hand tellen hoeveel keer hij al geweend heeft de laatste maand of misschien wel sinds zijn geboorte. Hij huilt dus amper, tenzij we hem te lang wakker houden dan kan hij eens 5 minuten wenen. Enfin, de droom van elke ouder MAAR ik heb me daar al zorgen om gemaakt. Nu zegt K&G dat het allemaal geen probleem is zolang hij niet apathisch is. Uiteraard is het een normaal kind want een apatisch kind zou ik wel herkennen Hij is actief, gezond,... alleen hij weent zeer weinig tot nooit. Oké daar kan ik wel mee leven dan Maar dan heb je ook het andere uiterste. Hij is nu 5 maanden en schaterlacht zelden tot nooit (dat kan ik dus ook op één hand tellen). Hij lacht wel (vooral dan naar mij) als ik mijn ogen open trek of bij de eerste 3 woorden van het liedje 'opzij opzij opzij de poppenstoet,...' en hij zal lachen als ik plofkusjes geef op zijn buik en mijn haar in zijn gezicht hangt. Maar het lachen is eerder zijn mondje opendoen en heel af en toe komt er geluid mee. Enfin mijn schoonouders halen het bloed van onder mijn nagels door te vragen of ik wel lach naar mijn zoon... Ik zou ze echt kunnen slaan als ze dat vragen maar UITERAARD lach ik naar mijn kind en ik ben er zoveel mee bezig dat hij amper alleen speelt op een dag dus hij heeft meer dan aandacht genoeg. Hij is gelukkig en kan uren geluidjes maken tegen zijn beertjes maar lachen... niet veel neen. Ik vind dat wel jammer. Ik vraag me af of ik hier iets achter moet zoeken. De 2 uitersten van emoties doet hij weinig. Weinig echt huilen en weinig schaterlachen.

Herkent iemand dit? Wat zouden jullie doen?

Groetjes,
Logost

[Loeki]

Ik herken het niet zo, wel herinner ik me niet precies wanneer dat bij Yveske gekomen is, zo die echte schaterlachjes (al staat het vast wel ergens op DVO ). Ik weet wel dat ik er erg op aan het wachten was, en dat het vrij lang geduurd heeft. En dat hij nu hij één is ook echt veel meer schaterlacht dan vroeger.

Is dus ook echt wel iets dat zich verder ontwikkelt in de tweede helft van het eerste jaar, zo ervaar ik het toch.

Ben dus geneigd te zeggen dat dat nog wel losloopt.

[Sterretje]

ik denk dat schaterlachen en gieren en zo echt maar na de 6-7e maand komt hoor

Logost, als jouw kindje actief is, reageert op jullie (liedjes, stem) en dus wel 'emoties' kan tonen, moet je je zeker geen zorgen maken.
Echtwaar!
ik had een vrij serieus kindje. En nu nog haar normale gezichtsuitdrukking is echt ernstig. Ze glimlachte in het begin zelfs amper. Maar ze is wel levendig, ze draaide en keerd zich, observeert en bestudeert.
Dat vind ik veel belangrijker dan e kind dat de hele tijd schaterlacht (of huilt )

dus gewoon afwachten.

By the way, mijn schoonmoeder toen Amber nog maar enkele maanden oud was, kwam regelmatig over de vloer
telkens zo van koetsie koetsie, ken je mij nog, lach eens naar mij? Uiteraard wou ons meisje niet lachen of herkenning tonen. Als er zo iemand over je komt hangen de hele tijd of je dingen 'dwingt' te doen, hoe zou je zelf zijn

[logost]

Mja, dat van dat dwingen daar kan ben ik het volledig mee eens. De schoonouders zien ook wel dat Wout naar me lacht en minder naar hen, maar dat is normaal. Ik merk gewoon dat andere kindjes zoveel meer lachen. Ik ben blij om te lezen dat Amber ook zo was. Wout is exact hetzelfde, hij observeert alles, reageert op het minste geluid, volgt heel mooi, kijkt goed, grijpt handjes en voetjes, begint te zitten,... enfin op dat vlak allemaal normaal alleen het lachen.
Loekie, ook goed dat ik weet dat het misschien gewoon nog moet komen.
De schoonouders zijn ook zo leuk om het voorbeeld van een nichtje aan te halen die volgens hen drpressief is omdat ze dat kind nog nooit hebben zien lachen en dat ze hopen dat Wout ook niet zo gaat worden. Enfin, ik zal het eens aankaarten bij K&G volgende keer en misschien nog niet meteen halsoverkop naar de kinderarts gaan.

Ik ben eens beginnen brainstormen waar het allemaal op zou kunnen wijzen:
- autisme? Ik hoop heel hard van niet en denk dat ik overdrijf met deze gedachten maar goed het spookt door mijn hoofd.

- ongelukkig kind? Ik zou niet weten wat ik meer kan doen om hem gelukkig te laten voelen? Thuisblijven?

- probleem met het aanmaken van bepaalde stoffen in de hersens die ervoor zorgen dat je blijdschap en verdriet kan voelen? Waarschijnlijk nog veel te vroeg om te onderzoeken.

- saaiheid? Ik kan hem niet genoeg 'stimuleren' of niet met de juiste dingen? => ik geef toe dat ik niet zo creatief ben dan de meeste moeders. Kiekeboe doet hem niet lachen, hop paardje hop ook niet, in de lucht zweven een beetje, andere kindjes ook wel denk ik.

- ...

[Kruimel]

Ik ben eens beginnen brainstormen waar het allemaal op zou kunnen wijzen:
- autisme? Ik hoop heel hard van niet en denk dat ik overdrijf met deze gedachten maar goed het spookt door mijn hoofd.

Logost, ASS problematiek (autisme spectrum stoornissen, de paraplu waaronder onder andere autisme valt), is op deze leeftijd niet goed vast te stellen. Maar uit wat je schrijft, zou ik me er niet teveel zorgen om maken. Wanneer je kind reageert op jou, contact met je zoekt, zoals je beschrijft klinkt dat voor mij niet als ASS. Heb je het idee dat hij jouw gezichtsuitdrukkingen en emoties herkent? Dus dat hij onderscheid kan maken tussen jouw glimlach en een vermoeid gezicht, tussen een schaterlach van jou en een huilbui?

Ik zou, uit wat je schrijft, eerder denken dat je een observerend kind hebt, beschouwend. En dus wel degelijk ook naar buiten gericht, anders zou hij niet zoveel op jou reageren.

- ongelukkig kind? Ik zou niet weten wat ik meer kan doen om hem gelukkig te laten voelen? Thuisblijven?

Heb je het gevoel dat hij ongelukkig is? Dat maak ik namelijk niet op uit je tekst. Ik ken ook veel volwassen mensen die weinig schateren en toch echt gelukkig zijn.
Thuisblijven lijkt me een erg voorbarige conclusie, volgens mij doe je al zo hard je best voor hem en, nogmaals, uit je beschrijving klinkt het niet alsof hij ongelukkig is.

- probleem met het aanmaken van bepaalde stoffen in de hersens die ervoor zorgen dat je blijdschap en verdriet kan voelen? Waarschijnlijk nog veel te vroeg om te onderzoeken.

Wederom, niet schateren hoeft niet te betekenen dat hij niet blij kan zijn. Je schrijft dat hij heel tevreden kan spelen. Wanneer er een depressie zou spelen, zou dat ook veel opvallender afwezig zijn.

- saaiheid? Ik kan hem niet genoeg 'stimuleren' of niet met de juiste dingen? => ik geef toe dat ik niet zo creatief ben dan de meeste moeders. Kiekeboe doet hem niet lachen, hop paardje hop ook niet, in de lucht zweven een beetje, andere kindjes ook wel denk ik.

Meiske, haal je niet teveel dingen in je hoofd! Uit wat je schrijft lees ik dat je op heel veel manieren met je kindje bezig bent. Je hebt manieren gevonden om hen lachjes te ontfutselen. Je doet dingen samen met hem. Je observeert en vooral, he laat hem ook zelf spelen. Volgens mij doe je het hartstikke goed.

Als je je zorgen maakt, zou ik het inderdaad even bespreken met een professional. Iemand die zijn ontwikkeling kan afzetten tegen die van veel andere kindjes van dezelfde leeftijd. Dus niet enkel tegen 1 nichtje, of het kindje van de dochter van de buurvrouw of iets dergelijks. Voor een diagnose is je kindje nog veel te jong, maar een professional kan wel zeggen of hij/zij je zorgen deelt, of dat dit gewoon binnen de marge valt en normaal gedrag is.

In Nederland zou ik het op het consultatiebureau noemen en, mocht je je daar niet genoeg gehoord voelen, via de huisarts contact zoeken met de GGD en/of een medisch kinderdagverblijf. Gewoon, voor je gemoedsrust.

Veel succes. Maar laat je vooral niet gek maken. Elk kind loopt, kruipt, praat en lacht op zijn eigen manier en eigen tempo!

[Sterretje]

helemaal eens met bovenstaande!
Echt logost, laat je niet zot maken.

Ik heb e schat van een kind intussen dat giert van de pret als ze naar bumba kijkt op TV en dat wilde spelletjes met de papa speelt... Echt op 5 maanden kunnen ze volgens mij nog niet echt schaterlachen... Ze krijgen zo veel indrukken te verwerken, da's echt niet abnormaal hoor.
Wees ervan overtuigd dat jij en je kindje het prima doen

Eerlijk gezegd heb ik ook nog nooit gehoord v e depressieve baby. E baby heeft zorg e liefde nodig, de rest komt wel!

[Sueke]

Logost ik kan je ook alleen maar de raad geven om je niet al teveel zorgen te maken. Menthe is op dezelfde dag geboren als jouw Wout hé en zoveel achterlachjes heb ik van haar ook nog niet gehad. Ze kan zelfs enorm serieus en boos kijken, maar ik zeg dan dat het geconcentreerd kijken is Als hij tekenen geeft dat hij jou herkend, zit hij al op een hele goede weg en is er volgens mij niets aan de hand. Onze Rune was een heel vrolijk kind en lachte van 's morgens tot 's avonds, maar dat is met onze kleine meid wel even anders. Oké ze lacht als ze mij ziet, maar schaterlachen doet ze alleen als haar broer tegen haar bezis is en meestal schrikt ze dan van haar eigen geluid dat het dan ook weer snel over is Dus ik kan je alleen maar geruststellen en je moet je echt nog geen zorgen maken

[liezeke]

lieverd-logost!

wat leuk om nog eens van je lezen... miss you, actually;)

en hoe herkenbaar:) ikzelf kijk vanuit mijn opleiding vooral nr de motorische ontwikkeling van een kind ('t ventje hier zou alles vanuit maag-darm-oogpunt bekijken), een logopedist vanuit, jawel, communicatie-oogpunt;) of die nu verbaal of non-verbaal is. (én natuurlijk vanuit het oergevoel vn mama-zijn met name 'ongerust zijn', iets wat volledig losstaat vn je opleiding alswel van je persoonlijkheid, cultuur, belevingetc...)
en is lachen, oogcontact etc... niet de eerste vorm van communicatie? kan alleen maar besluiten dat je verdorie een goei logopediste bent:) zou met plezier met je samen willen werken.
'it's all about perception', meid, en als moeder is die perceptie,laat maar zeggen, 'gekleurd'. niet verkeerd maar anders.

anyway, geef Wout tijd, en geef jezelf ondertussen ook die tijd... en als die tijd niet therapeutisch genoeg werkt is er nog altijd de hulpverlening, niet dat je daar meteen antwoorden vindt (vaak komen er nog meer vragen boven) maar wel dat je het gevoel hebt alles gedaan te hebben

zoen,

liesje

[pelkie]

wij hebben een supervrolijke baby, die veel lacht, maar schaterlachen was er volgens mij ook maar bij vanaf 6 maanden en dan nog heel sporadisch.

[nathalie v]

Hier waren er ook nog geen schaterlachjes op 5 maanden hoor, nu heel vaak, sinds een paar maanden en nu is hij bijna 10 maanden.

Maar als je na alle reacties hier nog ongerust bent, vraag het dan ook eens aan een professional!

[wat is er mis?]

Logost, volgens mij zijn hier al heel veel antwoorden gegeven die je gerust kunnen stellen. Ik had nu wel een kind dat snel kon lachen en kon huilen (de twee uitersten) maar ik beschouwde hem dan weer abnormaal op dat vlak (het vele huilen hé vooral). Een mama maakt zich gewoon ongerust. Volgens wat ik lees is dat bij jou ook niet nodig. Je hebt een aandachtig en rustig kind. Hij lacht toch. En schaterlachen dat komt vast wel nog (ik weet ook niet meer precies wanneer dat voor het eerst was). En hij speelt. Dus volgens mij is er niets aan de hand hoor.

[logost]

Oef, bedankt voor de reacties...
Weet je, soms denk ik ook dat ik overdrijf hoor. Ik geef toe dat ik al dacht aan ASS toen Wout 8 weken was en mijn schoonzus zei dat het toch niet normaal was dat hij zoveel bewoog met zijn armen. Ik dacht dan aan het fladdergedrag van sommige kinderen met ASS en dan begin je natuurlijk elk mogelijk symptoom te klasseren onder ASS.

Kruimel je uitleg is heel verruimend voor mij. Ik besef dat ik iemand ben die ontzettend veel informatie nodig heb om me gerust gesteld te krijgen en zolang ik die krijg en aannemelijk klinkt lukt het me om me geruster te voelen. Dus heel erg bedankt daarvoor!
Qua ASS gedcahten: Wout kijkt me idd aan en zoekt effectief oogcontact. Als hij de borst krijgt en nog niet wilt slapen zal hij telkens lossen wanneer ik wegkijk en pas terug drinken als ik naar hem kijk. Of hij boos en blij kan onderscheiden is een andere vraag omdat ik eigenlijk nog nooit boos heb gekeken Een vermoeide blik kan hij waarschijnlijk niet herkennen omdat ik er volgens mij sinds de zwangerschap al moe uitzie (hoewel ik het niet ben hoor, maar ja die wallen onder de ogen).

Ik ben al eens met mijn zorgjes bij een super goede kinderarts geweest. Enfin ik voel me er toch heel goed bij en ze past perfect bij me want geeft heel veel uitleg zonder te verbloemen (ze is Nederlandse dat helpt denk ik). Die vindt dat Wout perfect ontwikkeld, eerder sneller dan trager dan andere kinderen. Rollen was nog niet nodig en optrekken ofzo ook nog niet (dat was een maandje geleden). K&G vindt ook alles normaal maar dat is K&G he.

Misschien is het gewoon zo dat er heel brave en rustige kindjes kunnen zijn en moet ik gewoon nog maar even afwachten. Als ik langer ongerust blijf, ga ik nog wel eens opnieuw naar de kindarts, voorlopig hebben jullie me gerustgesteld (en terug verslaafd gekregen aan DVO...)

[Sterretje]

We waren gisteren a t eten met A. in de kinderstoel en I. in het relaxje. I. was aan het zeuren en de papa neemt haar op schoot. Ineens begint I. daar te schaterlachen!!! Zo een heerlijk moment. Voor zo een klein babytje, zo een intense borrelende lach! Was heerlijk, de tranen sprongen in mijn ogen!!

[LittleBean]

Ja, als LO schaterlacht is dat het mooiste geluid ter wereld!

En het is vooral de papa die de beste schaterlachen veroorzaakt en als jk ze alletwee bezig zie dan voel ik me de gelukkigste vrouw ter wereld.

[Filka]

Geweldig hé dat lachen!
Elke morgen als we M. samen uit haar bedje gaan halen ligt ze zo guitig te lachen naar ons beide. Haar hoofdje gaat van links naar rechts om ons aan te kijken én maar lachen!
Wat een heerlijk moment om de dag te beginnen! *smelt