moppertopic

[Wappie]

Kom nog eens mopperen...
Kwas zo gelukkig dat ik eindelijk de stap naar de gynea heb gezet, ben wel wat zenuwachtig voor morgen maar das normaal. Maar gisteren kwam mijn man thuis met het heugelijke nieuws dat zijn collega zwanger is. Dat ging als een mes door mijn hart. Ze zijn nog geen jaar samen... Mijn man repliceerde onmiddellijk "ge weet toch ni hoelang ze bezig zijn.." Tja, geen jaar hé!! Ze zijn nog geen jaar samen!!
Bij iedereen in mijn omgeving lijkt het allemaal zo simpel te gaan.
Ik haat dit gevoel! Ik wil blij en opgewekt zijn voor die mensen, voor iedereen, maar ik kan het niet meer... Ben echt aan het einde van mijn latijn, en de misschien moet al het moeilijke nog komen
Bah, kga werken, mijn gedachten verzetten...

[Loeki]

Tof, "heuglijk" nieuws...

Onze tijd komt ook nog Wappie, zeker weten!

[wat is er mis?]

Hey iedereen,

Hier ben ik nog eens weer. Ik had even geen energie en fut om hier nog eens te komen. Het ging me niet af. Ik kon het niet opbrengen om voor anderen hier een steun te zijn. Ik was eens lekker egoïstisch in mijn eigen medelijden me aan het dwellen. Alleen mijn blogje heeft even mijn aandacht gekregen of beter gezegd mijn negatief gespui moeten opvangen. Het spijt me. Maar vanaf nu ben ik er weer voor jullie.

Eerst wil ik iedereen bedanken voor de knuffels en het medeleven. Het doet deugd om te lezen dat anderen toch begrijpen wat ik voel!

Nili, dat je even weg bent geweest, begrijp ik dus maar al te goed. Ik kan het ook niet steeds opbrengen om veel te schrijven of te typen. Maar soms forceer ik me omdat het ook wel deugd doet om het van me af te schrijven, om begrip te krijgen. En negatieve gevoelens ken ik ook maar al te goed. Ook ik heb ondervonden dat Clomid (of de perfecte vervanger Pergotime in mijn geval) een uitwerking kent op mijn humeur. Ikzelf loop de laatste maand (ongeveer) erg prikkelbaar rond. Ik kan niets meer verdragen, geen grapje, geen nieuwsgierige vragen van collega's, geen kritiek op mijn werk, .... Van elk mugje lijk ik direct een enorme olifant te maken. Vreselijk gewoon. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn omgeving. Gisteren zei mijn baas "ge moet daar iets aan doen". Gemakkelijk spreken. Ik zou wel willen, maar hoe???? Ik probeer mezelf moed in te praten. Ik probeer te zien hoeveel kansen er nog voor me liggen. Ik probeer het positieve te zien. Maar soms hé, soms gaat dat niet. Dus Nili, je bent zeker niet alleen.

Carine, ook bij mij is in juli endometriose weggehaald en ook ik ben nog niet zwanger. Ik had ook "mirakels" verwacht vd operatie. Jammer maar dat is het niet. Die endometriose blijft op de loer liggen. Vervelende ziekte !
En het cliché "er niet mee bezig zijn" daar mogen ze bij mij niet mee afkomen. Ik word er zot van. Iedereen kent ook wel verhalen van een koppel die er "te veel" mee bezig was en toen plots niet meer en hop ze waren zwanger. Alsof het allemaal zo simpel was. Mijn antwoord is ofwel "ken jij een pilletje om er niet meer mee bezig te zijn? Dan neem ik het direct." ofwel "dat betekent dat alle mensen die vruchtbaarheidsbehandelingen ondergaan, geen kans op slagen hebben, want die zijn er allemaal mee bezig. Dat kan niet anders, want je moet dat pilletje dan, die bloedafname dan, die echo dan, die spuit dan, ...".
En ook heb perioden dat ik er dagelijks mee bezig ben. Alé ik ben er ALTIJD dagelijks mee bezig, maar de ene dag is het bij wijze van spreken elke minuut en de andere dag kan ik het meer van me "afzetten". Ik noem dit mijn oude ik en mijn vernieuwde ik. De vernieuwde ik moet winnen. Ik wil geen gefrustreerd geobseerd konijn zijn!

Lana, jammer dat ook jij bij de ongelukkigen bent die endometriose hebt. Wat een rotziekte. Waarom treft het zoveel vrouwen? Hoe erg is het gesteld? Zijn je eileiders aangetast? Het is moeilijk om te vernemen dat IVF de enigste optie is, dat kan ik begrijpen. Ik hoop dat je geleidelijkaan je met het idee kan verzoenen en dat de eerste keer direct de goede keer is.

Grootgevaarke, een dikke knuf. Wat een rotcollega. Grrrr, collega's kunnen soms zo ontactvol zijn. En daar moet je dagelijks mee overweg. Ik hoop dat je je eroverheen kan zetten. En besef eens jij zwanger bent, zal je "genieten" van de zwangerschap. Echt genieten. Jij zal het als een wonder aanzien en je zal de klachten er maar al te graag bijnemen.

Vero, ik begrijp je helemaal. Dat zou ik helemaal mijn reactie zijn. Ik vind het steeds vreemd dat ze dan zeggen "probeer nog maar eens 6 maanden". In sommige centra helpen ze u ook al is het onverklaarbaar. Ik zou me persoonlijk daar beter bij voelen. Ik zou "actie" willen, maar ik wil je ook niet bestoken met "negatieve gedachten". Doe waar je je goed bij voelt. En ik hoop dat je snel zwanger bent!!!!

Oh Loeki, die hoop die jij hebt gehad herken ik zo. Ik wou dat ze iets vonden, maar dan idd iets onnozel. Jammer genoeg is endometriose niet iets "onnozel" en sta ik nu ook nog geen stap verder. Maar het feit dat ik het op "iets" kan steken, helpt wel.

Wappie, dikke knuf. Maar onze dag komt. En denk eraan "het is niet omdat het bij ons niet lukt dat het bij een ander ook moet mislukken". Dat probeer ik in mijn gedachten te houden. Ik wens deze "hel" aan niemand toe, echt niemand. Het leven is niet eerlijk. Jammer genoeg heeft de natuur ons "gekozen" om te kwellen. Dikke knuf meid!

Iedereen, onze tijd komt nog. We lopen allemaal wel met een dik rond gezond buikje rond!!! Blijven geloven!

Groetjes,

Bokje
http://babyproject.skynetblogs.be/

[fluffie]

Hey bokje,

Je mag hier altijd komen "mopperen" hoor. Je moet er niet alleen zijn voor ons, wij zijn er ook als jij het eens moeilijk hebt!! Maar ik kan wel begrijpen dat er dagen zijn dat je er liever es niet over babbelt, en alles wat laat bezinken.

Ik mag met behandelingen beginnen als ik wil, zei ze, maar ik mocht ook nog gewoon 6 maand afwachten... Dus ik weet het niet... Gisteren was ik het nog wat aan het verwerken denk ik... Heeft het eigenlijk wel nut om te beginnen met behandelingen? Maar aan de andere kant, het is zoals je zegt, dan DOE je inderdaad iets in plaats van altijd maar afwachten. 'k zal er nog es een paar nachtjes over slapen

Dikke knuf voor iedereen die het nodig heeft!

Vero.

[Janne]

Hey Bokje

in het cliché 'er niet mee bezig zijn' geloof ik niet echt. Onze gyne vertelde ons dat elk koppel een dobbelsteen heeft. Bij ons heeft deze dobbelsteen meerdere kanten.Dus wij hebben gewoon minder kans om zwanger te worden ongeacht of we ermee bezig zijn of niet.
Maar ooit gaan we goed dobbelen! En dit wens ik iedereen hier toe!

[Loeki]

Welkom back Bokje. Tgeeft heus allemaal niet, soms gaat het ons allemaal wat minder. Je hoeft niet steeds zelf de anderen moed in te spreken, je mag ook best wat komen halen hoor! Gun jezelf wat meer ruimte, harde tante...

Vero, je kan op ieder moment ook stoppen he met behandelen. Het is inderdaad zo dat het voor de meesten onder ons zoiets geeft als "nu zijn we met behandelingen begonnen", maar eigenlijk als je dat realistisch bekijkt is dat niet zo continu als wij het ervaren, volgens mij. Je kan perfect een cyclus je laten behandelen, dan een paar niet, dan nog eens, ... Tis vrijer dan je op het eerste zicht denkt. Nu ik snap dat hoor, eenmaal je begint, wil je vaak niet meer terug he, en wil je verder en vooruit. Ook al is dat in praktijk misschien achteruit he (soms kan je beter pauze nemen tussen behandelingen door bedoel ik). Een nut kan zijn dat jij er je beter bij voelt. Of de behandelingen je gaan helpen zwanger te worden, daar kan je eindeloos over nadenken, dat ga je helaas nooit weten. Gewoon doen wat het beste voelt!

[wat is er mis?]

Hihihi Loeki, ik de harde tante. That's me. Maar ze is er weer helemaal terug hoor. De harde tante in mij. Ik heb mijn schaaltje weer helemaal rond mij.

Loeki en Vero, ik weet dat ik hier mag mopperen. Ik weet dat jullie mij ook willen steunen. En op jullie manier doen jullie dat ook. Een dikke merci. Maar ik kan het precies niet opbrengen om hier toch te komen schrijven dan. Ik wil dan ook jullie antwoord bieden op jullie schrijfsels. En op dat moment kan ik dat niet. Ik wentel mezelf te veel in mijn zelfmedelijden dat ik het niet kan opbrengen om er voor jullie te zijn dan. Maar nu ben ik er weer helemaal.

Vero, het is helemaal zoals Loeki zegt. Maar je moet zelf aanvoelen wat het beste is. Ik wilde actie. Maar dat betekent idd niet dat die actie er steeds moet zijn. Je kan het gerust eens laten bezinken of laten rusten. Denk er goed over na en spreek erover met het ventje. Wat zegt hij ervan? Want ook hij moet mee in het verhaal hé. Doe vooral waar jullie zich het beste bij voelen!

En Janne, wij gaan hier allemaal eens zessen gooien hé!

Dikke kus,

Bokje

[Nilli]

Hey,

Ik ga vrijdag eens bellen naar gyn om te vragen of ik niet een ander hormoon krijgen kan dat me minder depri gevoelens geeft. Loekie, ik zal me niet laten afschepen, want besef ook wel dat het zo niet langer verder kan. Dat hou ik niet vol.
Ik heb het nog steeds erg moeilijk, maar kan wel al een beetje uitkijken naar de nabije toekomst.
Via die collega van me die in hetzelfde schuitje zat enkele maanden geleden, hebben we toch nog vrij snel een afspraak gekregen bij de fertiliteitsarts. Binnen twee weken gaan we er heen.

Ik heb wel één goed nieuwsje, misschien hoort het hier niet zo thuis... maar kom. We hadden vorige week terug een staal van de Johan binnen gedaan, want we wilden vooraleer we naar de vruchtbaarheidskliniek gaan toch nog weten waar het op stond. Het zaad was al vermeerderd en de kwaliteit ook, enkel de beweegelijkheid was nog niet goed. Aan de telefoon sprak de gyn van de kliniek van IUI, al of niet met hormonale stimulatie, dat viel nog te bezien, naargelang hoe het met mij is. We zouden daar toch wel een grote kans mee kunnen hebben, zei ze.
Als we chance hebben, kunnen we er misschien snel mee starten, gezien de meeste onderzoeken bij ons al hier en daar bij eigen gyn en dokters zijn gebeurd.
Ik wacht maar een beetje 'geduldig' af, niet te veel verwachten, maar toch een beetje hopen op redding!!

Carine, welkom hier ! Ik ben hier ook nog niet erg lang, maar het doet wel deugd om hier met lieve mensen te praten die dezelfde dingen voelen en meemaken. Wij zijn ook bezig met een nieuwbouw intussen, en kunnen gelukkig ons daar ook wel wat op concentreren. Maar het neemt niet weg dat de kinderwens wel sterk blijft en je bij iedere teleurstelling opnieuw in mekaar zakt !!!

Grootgevaarke,
Ik begrijp je zo goed ! Ik zou soms ook collega's een kopje kleiner willen maken ! (Heb er voor 't moment een heleboel op m'n lijstje staan, ze zijn bijna allemaal zwanger) Ze weten soms echt niet wat ze zeggen of doen. Ze zouden het zelf allemaal eens moeten meemaken wat wij doorstaan. Soms wenste ik dat ik een heks was met toverkrachten en dan wenste ik die andere, die alles zo vanzelfsprekend vindt, ???? ...toe !!
Eigenlijk erg dat ik het zo zeg, maar foert, zo voelt het voor mij aan !

Janne, leuke vergelijking van je gyn met die dobbelsteen.

Inderdaad, we hebben misschien minder kansen, maar dat betekent niet dat we al uit het spel zijn gezet ! Verliezers zullen we nooit zijn, want we blijven doorvechten tot we eindelijk de eindstreep halen en kunnen profiteren van onze prachtige 'prijs'...
Ik hoop dat het voor iedereen vlug mag komen, ik ga een kaarsje branden voor alle koppels hier in nood, want we hebben het nodig!

Veel liefs,
Nilli

[Lana]

Hey Wappie,

Het is erg vermoeiend hé altijd positief nieuws horen van een ander en nooit bij ons zelf. Maar geef het niet op hé? We zijn er voor je en we duimen nog altijd voor een wonder. Het geloof erin blijft wonderlijk bestaan!

Hey Bokje,

Ik had het eigenlijk wel kunnen 'voorspellen' dat ik endometriose heb. De symptonen die hier werden beschreven bij pijnlijke maandstonden heb ik ook. Mijn gyneacoloog zegt dat het nog niet erg genoeg is om te opereren. Ze wil eerst starten met ivf, een kindje en dan daarna eventueel een operatie laten doen. Allemaal goed en wel, maar ondertussen zie ik enorm af. Ik moet wel toegeven, nu ik thuis ben, het wel verbeterd is wat betreft de pijn. Ik denk dat de stress van mijn vorig werk er zeker geen deugd aan deed. En gelukkig voel ik er sommige maanden niets van, maar dan ben ik wel altijd over tijd en dan begint de hoop van 'misschien ben ik zwanger'... Nu weet ik wel beter; de kans op een zwangerschap is heel miniem.

Hey Vero,

Ik denk ook altijd van 'heeft het allemaal wel nut?' en 'waarom moeten we in hemelsnaam zoveel afzien?'. Ik zou zo graag willen stoppen met deze miserie, maar op de één of andere manier slaag ik er steeds in om de moed en hoop terug te vinden. Eigenlijk zouden buitenstaanders ons een grote pluim moeten geven voor moed en doorzettingsvermogen!

Hey Nilli,

Wat jammer dat je je niet zo goed voelt met die hormonen. Hopelijk vindt je gyneacoloog vlug een betere oplossing.

Het is inderdaad goed nieuws dat de kwaliteit en het aantal zaadcellen verbeterd is. Alle beetjes helpen hé? Mijn man heeft juist hetzelfde probleem. Krijgt Johan speciale vitamen om de kwaliteit te verbeteren? Onze gyn raadde ons af om vitaminen/pillen daarvoor te gebruiken, maar toch wil ik alle mogelijkheden afgaan. Als het maar kan helpen, denk ik dan.

Ik wens iedereen nog veel moed en geluk! Samen komen we er wel!

Dikke knuffels,

Lana

[grootgevaarke]

ik zou willen dat mijn doorkomen, dan kunnen we terug starten.
Mijn vriend zou nu direct bij de volgende cyclus al onmiddellijk afspraak willen maken met fertiliteitsarts. Hij is het maandelijks afwachten meer dan beu: het KAN immers bij ons elke keer prijs zijn. En telkens weer wachtten wij heel gespannen af, tot het einde van de cyclus, en telkens weer kregen we het deksel op de neus. Hij ziet dat niet meer zitten (hij beweert dat IK dat niet meer aankan, deels heeft hij gelijk, maar hij kan het zelf ook niet goed meer aan). Volgens gynaecoloog is bij IVF de kans op zwangerschap in ons geval iets groter (als alles tot de bevruchting al goed gaat tenminste) omdat we dan ook zéker zijn dat er een embyootje wordt teruggeplaatst. Zucht. Ik ga wachten tot januari-februari, en dan afspraak maken. Twee jaar wil ik niet meer wachten en 't zou al ongelooflijk moeten lukken dat het nu wel ineens snel zou gaan. Zucht zucht zucht. Ik ga onze ooievaar voor zijn kerst een nieuwe GPS kopen, denk ik. Of mss een hoorapparaat, want mss hoort hij gewoon niet dat GPS zegt: bij de volgende wolk, linksaf. 't Kan natuurlijk ook dat hij het verschil niet kent tussen links en rechts dan hebben we wel probleem natuurlijk. Een GPS met automatische piloot dan maar. Zal eens vragen aan de onderzoekers op mijn werk of ze dat eens snelsnel willen ontwikkelen... Mijn ooievaar mag dan het prototype uittesten

Dames-lotgenootjes, laten we de slagzin van Obama in het achterhoofd houden: YES, WE CAN!!!!

[Carine]

Dag dames,


Ik ben even door druk agenda niet meer komen piepen op dit forum en vind al gauw weer een hoop te lezen...dat gaat hier snel zeg...we zijn blijkbaar echt niet alleen met het probleem...
Ik heb deze morgenvroeg een zeeeeeer pijnlijk begin van de maandstonden gehad met pijn die kwam en ging (precies weeen ofzo). Heb dat in februari 2007 ook nog is zo gehad.
Met twee dafalgans forte en een perdolan femina en een kersenpitkussen op de buik en een nat washandje op mijn voorhoofd en mijn man langs het bed...kan dit een miskraampje zijn ?
Wie heeft dit al is meegemaakt dat het echt heftiger is dan anders en dan je bijna van je klotje draait van de pijn ?
Ik heb ze dan toch eindelijk gekregen, die rooie bazar...wat uiteindelijk weer duidt op onregelmatige cyclus als het geen miskraampje was of is.
Na twee keer stipt na de kijkoperatie te zijn, was ik nu 12 dagen overtijd...net zoals voor de operatie.
Gisterenavond weer lang gesprek met mijn venteke gehad en dat op zijn verjaardag ocharme.
Weer aant wenen, klagen...depri zijn...de laatste 4 dagen waren echt wel hevig emotioneel. Amai amai ik hoop niet dat het elke maand zo mentaal achteruit gaat met me, want ik was echt blij dat mijn klanten wegens ziekte hadden verplaatst vandaag (ze gingen met drie samen komen).
Bijgevolg had ik vandaag wat tijd om in onze nieuwbouw te klussen met een vracht pillen in de sjakos tegen de buikpijn, samen met mijn venteke om mijn gedachten te verzetten.
Naar boezemvriendin, ma en (2-de) ma gebeld om wat te huilen deze voormiddag.
De rest van de dag ging het dus iets beter omdat ik m'n zinnen beetje kon verzetten.
2-de ma is een vrouw van 65 j die ex kollega van me is en er altijd staat voor me...maar dit keer slaagt ze er toch niet in om me te troosten.
Raar toch hé, hoe een mens die dit niet meemaakt er soms mee omgaat alsof het lucht is waarover je het hebt...
Ik moet zeggen dat ik mezelf daar ook wel op betrap, ik stond daar vroeger totaal niet bij stil.
Heb zo wel niemand gekend waar het ook zo lang bij duurde in vriendenkring ofzo, maar toch...nu sta je er bij stil hoe het is voor lotgenoten.

Enfin, ik moet alweer een workshop gaan verzorgen, dus zal maar gauw bad inspringen en me gaan klaarmaken.
Aan iedereen veel sterkte, ik moet de verschillende personen nog beetje leren kennen op dit forum met ieder zijn verhaal, want ik moet altijd zo snel snel lezen dat ik nog niet goed voor anderen een steun kan betekenen.
Maar kaarsjes branden, zal ik zeker ook doen vanavond na de job en zoveel als mogelijk...om er zo toch voor iedereen te zijn !

[Nilli]

Hey,

Carine, ik heb dit ook gehad en zowel de huisdokter als de gyn vermoeden dat het een vroege miskraam was.
Ik was twee weken over tijd op een normale cyclus van 28 dagen, maar ik rekende toen erg ruim aangezien ik zo onregelmatig was. Daarom deed ik ook geen testen meer, omdat het toch iedere maand langer was dan 30 dagen. Maar ik kreeg toen ook heel plotse krampen in de nacht en écht stekende pijnen, precies alsof alles vanuit m'n baarmoeder werd losgerukt. Ik ben opgestaan met een broek vol bloed, lakens ook helemaal onder ... heb drie dagen veel verloren met dikke klonters, nadien was het iets minder, maar ik heb een 9-tal dagen gebloed. Ik was ook héél emotioneel toen en daarop ben ik naar de dokter gegaan. Die heeft toen gezegd dat het toch niet veel uitmaakte om een test te doen of het al of niet een miskraam was, want wellicht was de 'vrucht' nog veel te klein en we stelden ons dan ook de vraag of het nog iets zou uitmaken. We hebben er toen verder niets mee gedaan.
Ik weet niet of het bij jou hetzelfde is, maar voor mij voelde het intuïtief wel aan als een vroege miskraam. Ik was er toen echt niet goed van en vreselijk kwaad, omdat het al zo lang duurde en het dan toch nog mislukte, zelfs al zou er een bevruchting geweest zijn. Nu bekijk ik het anders, wellicht heeft het toen zo moeten zijn, was het vruchtje niet gezond of kon m'n lijf het niet aan ?...
En dan liever een vroege miskraam, dan één wanneer je al twee of drie maand ver bent ... ach zucht, dat neemt niet weg dat het toch weer een pijnlijke periode is.

Hey Lana,

Johan nam eerst twee maand Flixar, nadien nog drie maand combinatie van Flixar met Dynatonic en Quatral. Je kan het normaal allemaal zo verkrijgen in de apoteek. Het waren wel veel pillen, en hij vond het lastig om te slikken, maar hij is wel erg blij nu dat het toch al iets beter is met z'n soldaatjes.
M'n huisdokter had ook eerst gezegd dat het stom was om pillen te nemen, maar de gyn en de dokter van Johan zeiden van niet ! Dus, om toch iets te doen, zijn we daar dan toch mee gestart in juli. Ze zeggen dat het zaad dat aangemaakt wordt, pas na drie à vier maand ook effectief wordt gebruikt bij het vrijen.
Als je ventje het ziet zitten en je wil toch niets kunnen verwijten aan jezelf dat je niet alles hebt geprobeerd, zie ik geen reden om het niet te gaan halen. Het was ook niet ontzettend duur ...

Succes ermee !

Grootgevaarke,
Ik begrijp je zo! Die wachtweken iedere maand zijn echt verschrikkelijk. Je vreet gewoon jezelf helemaal op. En door er telkens toch op te hopen, vergt het enorm veel energie om nadien uit de put te geraken als het wéér negatief is. Goh, ik vraag me soms ook af wanneer dat nu eindelijk gedaan zal zijn. Je moet inderdaad voor jezelf uitmaken hoe ver je hiermee kan doorgaan, want het maakt jezelf echt kapot. En door de medische wereld een handje te laten helpen, vergroot je toch de kansen en hoeft het misschien niet meer zó lang te duren... Daarom zijn wij ook naar fertiliteitsarts gestapt. Ik zag het niet zitten van nog enkele jaren op natuurlijke wijze te proberen, wetende dat de kansen zo klein zijn.
Je moet ook rekening houden dat je niet altijd even vlug bij zo'n arts terecht kan, soms moet je wel even wachten op een eerste afspraak en dan moeten er nog heel wat andere zaken gebeuren vooraleer ze werkelijk starten. Allé, dat is toch wat ik me heb laten vertellen door mensen die er al mee bezig zijn.

Ik hoop voor jou dat ofwel je regels snel doorkomen en dat je vlug de knoop kan doorhakken om al dan niet een afspraak te maken. Maar ik hoop nog méér voor jou dat je regels uitblijven en dat je binnen een week misschien wel positief test !
Ik duim voor je in beide gevallen.

Sterkte allen !

Nilli

[wat is er mis?]

Amaai er is weer heel wat bijgeschreven.

Nili, goed dat je een afspraak hebt vastgelegd. De eerste stap is gezet. En super nieuws van het zaad van je ventje.

Lana, hoe hebben ze dan endometriose bij je vastgesteld? Niet via een laparoscopie of heb ik ergens overgelezen? Ik had het ook in een niet erge vorm nog, maar ze hebben toch alle zichtbare letsels verwijderd. Ik heb expliciet de fertiliteitsarts gevraagd of endo zoals ik heb kan zorgen voor onvruchtbaarheid. Het antwoord was heel duidelijk ja. Zelfs de kleinste aanwezigheid kan onvruchtbaarheid met zich meebrengen. Maar IVF is wel een goede hulp. Zoals het er nu naar uit ziet, zijn wij ook stilletjesaan naar daar aan het toegroeien. Ik wens je zeer veel succes!!!!

Grootgevaarke, wil je die ooievaar dan ook eens ons adres intikken? Nen dikke merci! En maak maar die afspraak bij de een fertiliteitscentrum als je er klaar voor bent. Het is niet evident die stap, maar eens je ze gezet hebt zal je blij zijn dat je geholpen wordt. Maar je moet er wel klaar voor zijn. Ik hoop wel dat het niet meer nodig is.

Carine, dikke knuf voor je!!! En ja, mensen die het niet meegemaakt hebben begrijpen het niet. Ze weten niet wat je doormaakt. En daarom is deze site ideaal. Wij weten allemaal wat is het te moeten "wachten op een baby". Altijd maar wachten. Kop op meid. We komen er wel!

En nu ga ik nog eens mopperen. Mijn russen zijn er deze morgen goed doorgekomen. Na een lange aankondiging en gisteren de hele dag gebroekloerd te hebben. Ambetanterikken!!!! Nu is dag 3 een zondag en dan komt het praktisch voor mij heel moeilijk uit om dan een bloedafname te gaan doen. Ik zal weer hazetoeren moeten uithalen om een oplossing te vinden. Als ze pas deze namiddag of gisterenvoormiddag waren geland dan was er geen probleem geweest, maar nu hé. Geen enkel plezier gunnen die rotzakken me!

Groetjes,

Bokje
http://babyproject.skynetblogs.be/

[Loeki]

Ik heb al het gemopper gelezen maar ik voel me helemaal niet in de stemming om mee te komen mopperen.

Dus ik kom eigenlijk alleen maar een stapel "positieve vibes" doorsturen!!! En dikke knuffels voor iedereen die het nodig heeft!

We komen er wel meiden, al moet ik eigenhandig de lucht in gaan om die ooievaar uit de lucht te plukken! We vangen hem wel.

[Havanne]

Carine,

Ik ken je verhaal wel ergens van. Vorig jaar november was ik kei misselijk en moe en pijnlijke borsten en niet eens over tijd. Ik kan het echt vergelijken met waar ik nu door ga. Op een nacht slaap ik verschrikkelijk slecht, allé bijna niet. Kon me geen houding vinden, heel de band rond mijn buik deed pijn. 's Morgens krijg ik 2 verschrikkelijke steken links in mijn buik en val ook bijna flauw. Op dat moment nog geen bloedverlies maar een uurtje nadien wel. En ook veel feller, veel meer pijn dan anders en vooral te vroeg om ongi te zijn.

Ikke 's avonds naar de dokter met mijn verhaal. Haar conclusie was, tis veel te vroeg om al die symptomen te hebben maar de rest van je verhaal wijst wel op een miskraam. Ze vertelde dat een klein aantal vrouwen inderdaad wel heel snel symptomen heeft van een zwangerschap. Bloed waarden nakijken had volgens haar ook geen zin maar ze heeft wel "vermoedelijke miskraam" opgeschreven. Das een erkenning he.Ze vertelde me ook dat ik bij een volgende zwangerschap best wel terug veel last zou kunnen hebben van kwaaltjes. En niets is minder waar. Ik ben thuis van het werk omwille van de job die ik doe maar ik krijg amper mijn huishouden gedaan. Ik ben doodop en meestal een dikke halve dag misselijk maar soms ook een hele. Ik slaap gemiddeld 15 uur op 24 uur.

Nu ja ik wil daar niet over klagen want ik ben 8 weken zwanger. Maar al wat ik nu door maak is voor mij de bevestiging van vorig jaar.