bang voor IVF

[Lana]

Hallo lotgenootjes,

Mijn man en ik hebben vandaag slecht nieuws gekregen van de gyneacoloog. Ik heb endometriose en het aantal zaadcellen van mijn man is veel te weinig. Nu moet mijn man nog eens een staaltje binnenbrengen om te zien of de kwaliteit veel beter zou zijn. Maar daar heeft de gyneacoloog niet veel hoop op. Toch stelt ze ons IVF voor. Mijn man en ik zijn allebei erg geschrokken want we hadden eigenlijk niet meteen aan IVF gedacht. IVF is toch een grote stap hé?
Er spoken momenteel zoveel vragen door mijn hoofd. Ik ben bang.... De gyneacoloog zit het precies positief zitten, maar toch weet ik het niet hoor. Ik ben een emotioneel en gevoelige persoon en heb erg schrik dat ik deze stap niet zal aankunnen. Ik heb zoveel bewondering en respect voor degenen die met IVF bezig zijn, maar zelf had ik me altijd voorgenomen om deze weg niet te nemen. En nu kan het bijna niet anders....

Hoe zijn jullie met deze stap omgegaan? Hadden jullie schrik? En wat met de kosten? Wij hebben het momenteel niet zo breed (ben werkloos).
Is er een mogelijkheid om de kwaliteit van de zaadcellen te verbeteren? Ik dacht dat er wel pillen/ vitaminen voor bestaan, maar onze gyneacoloog raadt dit ons af.

We weten nog niet hoe de procedure zal verlopen. Ik vroeg hierachter aan mijn gyneacoloog, maar zij heeft mij een brochure meegegeven. Ik heb momenteel nog niet de moed om deze te lezen. Ik zou liever eerst jullie reacties en tips weten.

Och, wat is het toch zo moeilijk! We weten nu waar we staan, maar ik had toch zo graag wat positiever nieuws verwacht, zeker omdat we al eens spontaan zwanger zijn geweest.
Mijn ogen doen al de hele dag pijn van het huilen. Ik heb zoveel zin om in mijn bed te kruipen en te huilen, huilen, huilen,....

Lana

[pelkie]

Hej,

IVF is helemaal niet zo onnoverkomelijk als het lijkt. Het is geen eindpunt, wel een nieuwe hoop, het begin van een oplossing! Jullie weten nu wat er mis was en je kan er nu aan beginnen werken. Bovendien is Belgie een van de enige landen ter wereld waar je zomaar 6 pogingen terugbetaald krijgt. Heel die 6 pogingen doorlopen is emotioneel inderdaad zwaar, omdat je zwalpt van de ene poging naar de andere met je hoop en twijfels. Aan de andere kant gaat wel 80% van de koppels na die 6 pogingen naar huis met een baby... dus dat is behoorlijk veel!

Concreet een antwoord op je vragen
- de hormonale stimulatie is vermoeiend, het spuiten steekt je tegen, je armen doen pijn van het bloed prikken, maar die periode zit je vol hoop en kan je het best aan
- de pick up kan pijn doen, maar duurt niet lang, dus is absoluut geen probleem
- de wachtweken zijn emotioneel zwaar, naargelang watje voelt of denkt te voelen kan je hoop plots omslaan in totale wanhoop. DIe 2 weken moet je zo rustig mogelijk zien door te brengen
- na een negatief resultaat kan je even diep wegzakken, maar na een tijdje komt die hoop toch weer de kop op zetten...

- de prijs: probeer te zorgen dat je voor de behandeling wat opzij zet, bij ons was dat een 300 euro denk ik. De facturen komen redelijk verspreid, maar het geld ben je natuurlijk wel kwijt. Bedenk wel dat een normale poging 5000 euro kost, dus ik vind het wel redelijk dat we nog een beetje zelf mogen betalen ook.

veel succes!

[missy]

dag lana en pelkie,

Lana je kan eigenlijk geen betere uitleg krijgen dan van pelkie...ze zit er recht op!
Dus er is helemaal géén reden om bang te zijn...wij hadden ook altijd gezegd niet te starten met IVF, maar zie nu we zijn ook al bijna begonnen met onze tweede poging.
Pelkie, jij zegt dat het je zo'n 300euro kost...weet je als je een hospitalisatie verzekering hebt dat je zelfs dit kan terug krijgen...wij krijgen max. 500euro terug maar dan zowel de man als vrouw!
Dus das toch al een pak dat terug weg valt hé!

groetjes en lana...het komt wel goed hoor!!! xxx

[Hanne.lore]

Er zijn vele aspecten aan IVF hé, lichamelijk, emotioneel en financieel.
Ik kan me best inbeelden dat je dat zo ineens overweldigend vindt.

Bij mij ging het traject in stapjes, Clomid, spuiten in IUI en dan pas IVF. Tegen dat het bij zo ver was, was ik opgelucht dat ik aan IVF kon beginnen. Eindelijk gingen we misschien te weten komen wat er scheelde bij ons.


Wat de kostprijs in België betreft, hebben we veel geluk, IVF was gewoonweg goedkoper voor ons dan IUI (toen nog niet terugbetaald).

Lichamelijk, dat is de ene vrouw bij de andere, en de ene poging bij de andere. Dat moet je afwachten vrees ik.

Emotioneel vond ik het zwaar. Ik had heel veel steun aan lotgenoten hier en elders op het internet.
Ik heb ook enorm veel gehad aan de sessies bij de therapeute van het fertiliteitscentrum. Ik kan het je echt aanbevelen.

Dit boek vond ik ook erg goed (in het Engels weliswaar)
"Conquering infertility" door Dr. Alice Domar. Zij geeft een aantal methodes om moeilijke momenten door te komen en om de last wat te verlichten. Daar heb ik toch ook veel aan gehad.

Het is volkomen normaal dat je zo'n nieuws even moet verwerken. De stress die onvruchtbaarheid veroorzaakt zou te vergelijken zijn met die van kankerpatienten. Hoe ze dat hebben vastgesteld weet ik niet.

Hou er de moed in,

Hanne.lore

[Lana]

Bedankt voor jullie reacties!
Ik voel me al iets beter. Ik ga zoveel mogelijk info opzoeken over IVF en mijn gyneacoloog bij ons volgende bezoek 'lastig' vallen met mijn duizend en één vragen.

Groetjes

Lana

[Loeki]

Och, die mensen worden daar genoeg voor betaald... Hou u vooral niet in!

[pelkie]

Missy,

Ik heb ook geprobeerd mijn kosten terug te krijgen via hospitalisatieverzekering, maar ik kreeg bericht dat fertiliteitsbehandeling daar niet onder valt. Ik heb nochtans een goede verzekering dacht ik (DKV)

We hebben vandaag nog 2 facturen gekregen van de laatste behandeling, dus al bij al komt het inderdaad eerder richting 500 euro dan 300 euro.
Maar tja, eens het kindje er is, heb je ook weeral meer kosten, dus we kunnen er maar beter aan wennen zeker?

[Sakinah]

ik vermoed dat ook wij op weg zijn naar ivf
vermoeden zeg ik want ik moet nog op gesprek met de prof eind november maar gisteren heb ik een hysteroscopie laten doen en daaruit blijkt dat mijn enige eileider die ik nog heb (de andere is weggenomen na buitenbaarmoederlijke zwangerschap) de vloeistof niet laat doorstromen.
Ikzelf ben wel bang voor ivf (vooral omdat ik er nog niet veel over weet) mijn man moet ik nog proberen te overtuigen want die ziet het echt niet zitten.

Pelkie, ik heb ook Dkv en als ik me niet vergis komen ze wel tussen bij ons

[Katrientje84]

Dag Lana,

Mijn vriend en ik weten ook sinds gisteren dat we moeten overstappen naar ivf.
Ik was er ook niet goed van, maar ben nu wel blij dat we toch redelijk goed vooruit geholpen worden.
Waar ben jij in behandeling? Ik bij Life Leuven.
Ik ben net gestimuleerd met Menopur spuiten maar het heeft niets uitgehaald, normaal zouden we IUI laten doen.
De cylcus is nu afgebroken en nu moet ik mijn regels laten doorkomen en dan terug een maand de pil nemen! Verschikkelijk gewoon! Maar kom, in die tijd hersteld mijn lichaam toch weer.

Groetjes

[Lana]

Hallo iedereen,

Eerst en vooral bedankt voor jullie reacties! Zoals ik al had geschreven, voel ik me al beter. Ik zit nu in de fase van 'boos zijn op alles'. Ik ben zo boos op mezelf, de wereld, zelfs de gyn,... dat ik me niet laat kisten. Ik ga ervoor. Het is weer een bittere tegenslag dat we moeten verwerken, maar ik geef het niet op!

Sakinah, mijn man moest mij eigenlijk overtuigen om verder te gaan. Ik heb altijd gezegd dat als we voor ivf komen te staan, dat we dan zouden stoppen met aan kinderen te denken. Tot het dan eigenlijk zover is. Hoe ik het ook bekijk, ik wil dolgraag een kindje en zal alle mogelijkheden ondergaan vooraleer ik ermee stop. De schrik voor ivf zit er nog in, maar ik ben momenteel zo kwaad dat ik alles over ivf opzoek en denk van 'een babytje zal en moet er komen'.
Ik hoop voor jou dat jouw gyn positiever nieuws heeft en dat je je man kan overtuigen als het toch zover zou zijn. Het is belangrijk om er met 2 achter te staan hé? Nog veel moed en geluk!

Katrientje, het is een harde tegenslag hé? Het heeft even tijd nodig om dit nieuws te verwerken.
Wij zijn in behandeling in Middelheim Antwerpen. We zijn nog niet gestart want eind deze maand moeten we terug naar de gyn voor de uitslag van het 2de zaadcelonderzoek. En dan zullen we ook horen hoe het met de vorm is gesteld van de zaadcellen. Ik heb daar eerlijk gezegd niet veel goede hoop op en hoop zo vlug mogelijk met ivf te kunnen starten.
Ik zou het ook verschrikkelijk vinden om de pil terug te nemen. Na mijn miskraam moest ik ze een maand innemen. Ik heb dat toen met veeeeel tegenzin gedaan. Maar ja, zoals je zegt, geeft het je wel een maandje rust.

Groetjes,

Lana

[Sakinah]

Lana, Katrien veel succes in ieder geval

25 november heb ik bespreking met de prof en dan zal het verdict vallen.

[meisje100]

Hallo iedereen, wat ik hier lees is o zo herkenbaar ...
Mijn man en ik weten sedert april van dit jaar dat wij niet natuurlijk zwanger kunnen worden. Wij hebben even tijd nodig gehad om dit nieuws te kunnen plaatsen en te verwerken ... en we staan nu aan de vooravond van onze eerste IVF poging.
Als de er eindelijk zijn - binnen en dag of twee - , mag ik beginnen met suprefact nasal. En dan is het richting spuitjes zetten - pick up - terugplaatsing - afwachten - ...
Ik heb ook veel schrik, vooral voor de pick-up dan.
En soms denk ik verdorie, waarom laat ik mij zo gaan en andere dagen denk ik: ik heb toch ook recht op mijn tranen?
Ik zit nu al op een emotionele roetsjbaan, terwijl ik nog niet eens begonnen ben met de behandeling. Ook daar heb ik veel schrik voor, voor wat de hormonen met mijn gaan doen ... Heeft iemand daar al iets over gehoorD? maar zal waarschijnlijk wel bij iedereen verschillend zijn?

[grootgevaarke]

ik denk ook dat iedereen daar verschillend op reageert.
De pick-up zou ik maar bezien als een noodzakelijk kwaad: zie het als generale repetitie voor bevalling (want dat is ook geen lachertje, maar een mens doet dat gewoon hé )

[Sakinah]

meisje 100 veel succes in ieder geval met jullie eerste ivf
die emotionele roetsjbaan daar kan ik over meespreken. Toen ik dinsdag in het ziekenhuis ging hoorde ik in de gang de harttonen van een nog ongeboren kindje(deuren stonden open ) en ja de tranen liepen over mijn wangen. stom hein

[Conny2]

Hallo,

het is inderdaad niet leuk als je voor het eerst te horen krijgt dat je aangewezen bent op ivf. Wij vonden dat vroeger ook de ver-van-mijn-bed-show, tot je er plots voor staat. Bij ons was het eerst IUI en daarna overgestapt naar ivf, maar het was toch nog schrikken hoor.
In het begin is het allemaal nogal overdonderend, maar eenmaal bezig probeer je d'r voor te gaan en het van dag tot dag te bekijken...
Ik was na de eerste ivf zwanger, heb als dank voor al die moeite een zoontje en zie kben nu bezig om voor een broertje of zusje te zorgen.
Op de moment zelf is het dus met momenten heel zwaar,soms valt het mee, maar als je dan uiteindelijk beloond wordt voor al die moeite is het dat dubbel en dik waard.