Hello,
Ik had nooit verwacht dat ik ooit op dit deel van het forum zou verschijnen. Het is ook zeer onverwachts gegaan. Door zeer felle reactie op de behandelingen waren er voor mij niet veel opties meer open. Om niet te zeggen geen. Met 1 been in het idee van "hoe moeten we nu verder zonder", en met een been in de litteratuur rond adoptie, het informeren daarover...
Ons afsluitend bezoekje bij de fertiliteitskliniek en opeens had ik zelf een follikel. Dat is in 2 jaar dus nooit gebeurd. Het tweede deel van de cyclus is in gang gezet en nu is het zelfs prijs!
5 volle dagen hebben wij hier euforisch rondgelopen. Ik wist niet dat ik onder de lagen wanhoop en verdriet nog zoveel vreugde had.
Maar dan vandaag: dat ineens de paniek me overviel. Ik moest deze morgen naar de fertiliteitskliniek. Ik had begrepen dat het een eerste controle was. Blijkbaar een gewoon bloedonderzoek. Ook onozel dat ik daar helemaal voor de spits ga trotseren, voor iets dat ik vrijdag reeds bij huisarts had laten doen. Ik heb niet eens een dokter gezien. En dan zeiden ze tegen mij: Dacht je nu echt dat we al een echo ofzo gingen doen? HEt is immers veel te vroeg.
Hoe moet ik dat nu weten? Ik ben zolang bezig geweest met alle wat voor de zwangerschap komt, dat ik echt niet wist wanneer die dingen wel of niet moeten gebeuren. Ze hadden mij dat ook aan de telefoon kunnen uitleggen voor ik tot daar kwam!
Maar het ergste van dat bezoekje. Ik heb durven vragen wat de risico's waren. Niet meer risico dan een natuurlijke zwangerschap, maar blijkbaar 30% kans dat het misloopt in de eerste 12 weken. Ik ben nu bijna 5 weken, ongeveer dan toch. Dat is zo vroeg. OVerigens voel ik eigenlijk niets. En ik heb me ook eens laten wijsmaken dat vrouwen die fel misselijk zijn minder kans hebben op miskramen.
Ik weet dat het nog maar een zeer klein puntje is, maar ik wil dat puntje echt niet kwijt!!! Dat zou een verlies zijn dat ik niet meer kan verwerkerken.
Ik zou nu zo blij moeten zijn, maar ik ben echt bang. Kan je dit ooit nog normaal beleven gezien een zeer moeilijke voorgeschiedenis?
Alle tips hieromtrent meer dan welkom!
Groetjes,
Een beetje bang?
-
Vereltje
- Berichten: 1947
- Lid geworden op: 16 mei 2008, 10:02
Hey Marleen, eerst en vooral een dikke proficiat! je bent echt zwanger!! Gek he als iemand dat zo zegt 
Ik zal zonder twijfel niet de enige zijn die je gevoel maar al te goed herkent! We hebben allemaal die mengeling van euforie en angst doorgemaakt, en eigenlijk is dat nog niet helemaal weg
(het wordt wel minder hoor hihi)
Wat je zegt over misselijkheid is volgens mij echt een fabeltje. Ik ben tijdens mijn zwangerschap geen dag misselijk geweest en voelde in het begin dus ook helemaal niks. Dat wil niks zeggen. Heb ik tips voor je? Probeer toch even te genieten tot je eerste echo, hoe moeilijk dat soms ook is. Ik weet niet wanneer je voor een echo mag gaan, na een vruchtbaarheidsbehandeling is dat vaak al op zes weken (was bij mij zo en bij veel anderen hier op het forum ook als ik me goed herinner). Stel al de vragen die maar in je opkomen als je de dokter ziet, misschien krijg je dan wat meer vertrouwen.
Als je bloeduitslagen allemaal normaal blijven ben je ook alweer wat zekerder van een goeie afloop. Veel sterkte in die eerste weken, en niet vergeten ook af en toe op die roze wolk te gaan zitten he!
Ik zal zonder twijfel niet de enige zijn die je gevoel maar al te goed herkent! We hebben allemaal die mengeling van euforie en angst doorgemaakt, en eigenlijk is dat nog niet helemaal weg
(het wordt wel minder hoor hihi)Wat je zegt over misselijkheid is volgens mij echt een fabeltje. Ik ben tijdens mijn zwangerschap geen dag misselijk geweest en voelde in het begin dus ook helemaal niks. Dat wil niks zeggen. Heb ik tips voor je? Probeer toch even te genieten tot je eerste echo, hoe moeilijk dat soms ook is. Ik weet niet wanneer je voor een echo mag gaan, na een vruchtbaarheidsbehandeling is dat vaak al op zes weken (was bij mij zo en bij veel anderen hier op het forum ook als ik me goed herinner). Stel al de vragen die maar in je opkomen als je de dokter ziet, misschien krijg je dan wat meer vertrouwen.
Als je bloeduitslagen allemaal normaal blijven ben je ook alweer wat zekerder van een goeie afloop. Veel sterkte in die eerste weken, en niet vergeten ook af en toe op die roze wolk te gaan zitten he!
-
Bjorn en Kim
- Berichten: 4308
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 10:56
Marleen ik snap je angst maar doemdenken is iets wat je ook niet verder gaat helpen.
Ja de kans dat het fout loopt is er bij iedereen, bij de ene wat meer dan de andere (zelf 2x mk gehad bij een vorige partner) en bij mijn man nu ICSI moeten doen door slechte spermakwaliteit maar onze kleintjes groeien wel uit tot prachtige kindjes, al zeg ik het zelf.
Heb deze zwangerschap (ben morgen 37weken) enorm afgezien door denk ik elk kwaaltje dat je maar kan hebben maar kijk we zijn er bijna. Heb tussen 11 en 23 weken 9 bloedingen gehad en telkens is die paniek daar...
Wat ik wil zeggen is dat je moet blijven geloven en zo min mogelijk aan de negatieve dingen denken. Geniet van deze wonderlijke gebeurtenis!
Heel veel succes meid!
Ja de kans dat het fout loopt is er bij iedereen, bij de ene wat meer dan de andere (zelf 2x mk gehad bij een vorige partner) en bij mijn man nu ICSI moeten doen door slechte spermakwaliteit maar onze kleintjes groeien wel uit tot prachtige kindjes, al zeg ik het zelf.
Heb deze zwangerschap (ben morgen 37weken) enorm afgezien door denk ik elk kwaaltje dat je maar kan hebben maar kijk we zijn er bijna. Heb tussen 11 en 23 weken 9 bloedingen gehad en telkens is die paniek daar...
Wat ik wil zeggen is dat je moet blijven geloven en zo min mogelijk aan de negatieve dingen denken. Geniet van deze wonderlijke gebeurtenis!
Heel veel succes meid!
-
Martha
- Berichten: 199
- Lid geworden op: 2 april 2009, 10:04
Dag Marleen
Eerst en vooral proficiat. Je bent zwanger.
Ik herken jouw gevoelens heel goed: ongelooflijke vreugde, dan weer angst en paniek, twijfels,... Het is volstrekt normaal dat je zo voelt, zeker na een lange weg van vruchtbaarheidsbehandelingen.
Probeer je niet vast te pinnen op statistieken. Of denk aan de positieve kant ervan: in 70 % van de gevallen blijft de zwangerschap bestaan de eerste 12 weken. Ik weet, het is niet gemakkelijk. Maar als ik de statistieken had geloofd had ik nooit mogen beginnen aan een vruchtbaarheidsbehandeling, omdat ik in een risicogroep zit. Maar toch ben ik zwanger geraakt en gebleven. En ons wonder is ontertussen bijna 9 maanden oud en volstrekt gezond.
We hebben het niet in de hand. Probeer te vertrouwen op god, de natuur, een kracht groter dan wij mensen of wat dan ook. Het komt wel goed!
Dikke knuffel
Martha
Eerst en vooral proficiat. Je bent zwanger.
Ik herken jouw gevoelens heel goed: ongelooflijke vreugde, dan weer angst en paniek, twijfels,... Het is volstrekt normaal dat je zo voelt, zeker na een lange weg van vruchtbaarheidsbehandelingen.
Probeer je niet vast te pinnen op statistieken. Of denk aan de positieve kant ervan: in 70 % van de gevallen blijft de zwangerschap bestaan de eerste 12 weken. Ik weet, het is niet gemakkelijk. Maar als ik de statistieken had geloofd had ik nooit mogen beginnen aan een vruchtbaarheidsbehandeling, omdat ik in een risicogroep zit. Maar toch ben ik zwanger geraakt en gebleven. En ons wonder is ontertussen bijna 9 maanden oud en volstrekt gezond.
We hebben het niet in de hand. Probeer te vertrouwen op god, de natuur, een kracht groter dan wij mensen of wat dan ook. Het komt wel goed!
Dikke knuffel
Martha
-
Wendel
- Berichten: 1046
- Lid geworden op: 9 maart 2009, 10:45
Dag Marleen,
Ook van mij een heel dikke proficiat!
Ik weet hoe het voelt om 'onverwacht' zwanger te zijn.. Wij konden niet doorgaan met onze 1e ivf omdat ik zogezegd een cyste had op mijn eierstok. En ik had me zo verheugd op onze 1e 'echte' kans om zwanger te worden. Dit hoorde ik op een vrijdagmorgen tijdens de consultatie. De ganse dag liep ik te mokken, ik kwam thuis bij mijn ventje en de traantjes zijn rijkelijk gevloeid.. En toen zag ik dat ik een voice-mail had: 'mevrouw, het zou kunnen dat u zwanger bent.' Ik heb hen teruggebeld en gezegd dat ze waarschijnlijk de verkeerde persoon hadden opgebeld
De woensdag erop moest ik op controle..
Ik heb toen wel direkt een echo gekregen, omdat ze via een kijkoperatie gezien hadden dat ik heel slechte eileiders heb, wilden ze volgens mij zeker zijn dat het vruchtje juist terechtgekomen was. Ik was toen 5weken2dagen.
Jammer dat ze zo bot gereageerd hebben tegen jou!
De eerste weken was ik enorm bang, net getrouwd, en dan toch nog op natuurlijke wijze zwanger, na al die miserie die we gekend hebben daarvoor. Ik dacht dat we het lot tartten en dat we nooit zoveel geluk zouden kennen. Er zou zeker iets misgaan..
Wat betreft die misselijkheid. Ik was zo misselijk dat ik 4 maanden op medicatie heb moeten overleven. Maar die misselijkheid is maar tegen het einde van mijn 6e week begonnen. De gyn zei toen ook tegen mij dat dit wijst op een 'sterke' zwangerschap. (volgens mij zei hij dat gewoon om mij te troosten) Maar ik heb nog nergens gelezen dat dit wil zeggen dat het omgekeerde waar zou zijn. Niet misselijk zijn wil toch helemaal niet zeggen dat je geen sterke zwangerschap zou hebben? Ik ken veel meer mensen die niet of nauwelijks misselijk waren, en die hebben allemaal een kindje gekregen.
Je hebt dus nog kans om misselijk te worden, maar ik wens het je zeker niet toe!
Hoe dan ook zal dit voor jou een onzekere tijd zijn, maar je zal zien, beetje bij beetje begin je er in te geloven. Elke mijlpaal die je tegenkomt, geeft je meer vertrouwen in een goeie afloop! En de eerste mijlpaal voor jou nu is een kloppend hartje. Mijn gyn zei me op dat moment dat ik 'maar' 3% kans meer had dat het dan nog kon misgaan. Dus da's een grote mijlpaal, die al heel dichtbij is. Hang in there!
Enne, ik ben nu 36weken1dag zwanger, en alles gaat nog altijd goed, en ik kan eigenlijk nog steeds niet geloven hoe het allemaal tot nu toe verlopen is. En zelfs nu heb ik soms nog doemgedachten hoor, maar die kan je steeds beter en beter in de kiem smoren
Schrijf ze hier maar van je af, er staat een gans leger paraat om je weer gerust te stellen!
Ik wens je heel veel succes en een mooie zwangerschap met een fantastische afloop!
Dikke knuffel,
Wendy
Ook van mij een heel dikke proficiat!
Ik weet hoe het voelt om 'onverwacht' zwanger te zijn.. Wij konden niet doorgaan met onze 1e ivf omdat ik zogezegd een cyste had op mijn eierstok. En ik had me zo verheugd op onze 1e 'echte' kans om zwanger te worden. Dit hoorde ik op een vrijdagmorgen tijdens de consultatie. De ganse dag liep ik te mokken, ik kwam thuis bij mijn ventje en de traantjes zijn rijkelijk gevloeid.. En toen zag ik dat ik een voice-mail had: 'mevrouw, het zou kunnen dat u zwanger bent.' Ik heb hen teruggebeld en gezegd dat ze waarschijnlijk de verkeerde persoon hadden opgebeld
De woensdag erop moest ik op controle..
Ik heb toen wel direkt een echo gekregen, omdat ze via een kijkoperatie gezien hadden dat ik heel slechte eileiders heb, wilden ze volgens mij zeker zijn dat het vruchtje juist terechtgekomen was. Ik was toen 5weken2dagen.
Jammer dat ze zo bot gereageerd hebben tegen jou!
De eerste weken was ik enorm bang, net getrouwd, en dan toch nog op natuurlijke wijze zwanger, na al die miserie die we gekend hebben daarvoor. Ik dacht dat we het lot tartten en dat we nooit zoveel geluk zouden kennen. Er zou zeker iets misgaan..
Wat betreft die misselijkheid. Ik was zo misselijk dat ik 4 maanden op medicatie heb moeten overleven. Maar die misselijkheid is maar tegen het einde van mijn 6e week begonnen. De gyn zei toen ook tegen mij dat dit wijst op een 'sterke' zwangerschap. (volgens mij zei hij dat gewoon om mij te troosten) Maar ik heb nog nergens gelezen dat dit wil zeggen dat het omgekeerde waar zou zijn. Niet misselijk zijn wil toch helemaal niet zeggen dat je geen sterke zwangerschap zou hebben? Ik ken veel meer mensen die niet of nauwelijks misselijk waren, en die hebben allemaal een kindje gekregen.
Je hebt dus nog kans om misselijk te worden, maar ik wens het je zeker niet toe!
Hoe dan ook zal dit voor jou een onzekere tijd zijn, maar je zal zien, beetje bij beetje begin je er in te geloven. Elke mijlpaal die je tegenkomt, geeft je meer vertrouwen in een goeie afloop! En de eerste mijlpaal voor jou nu is een kloppend hartje. Mijn gyn zei me op dat moment dat ik 'maar' 3% kans meer had dat het dan nog kon misgaan. Dus da's een grote mijlpaal, die al heel dichtbij is. Hang in there!
Enne, ik ben nu 36weken1dag zwanger, en alles gaat nog altijd goed, en ik kan eigenlijk nog steeds niet geloven hoe het allemaal tot nu toe verlopen is. En zelfs nu heb ik soms nog doemgedachten hoor, maar die kan je steeds beter en beter in de kiem smoren
Schrijf ze hier maar van je af, er staat een gans leger paraat om je weer gerust te stellen!
Ik wens je heel veel succes en een mooie zwangerschap met een fantastische afloop!
Dikke knuffel,
Wendy
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Bekijk het dag per dag. S'avonds denken: oef, weeral een hele dag zwanger geweest en s'morgens opstaan, joepie, vandaag ben ik zwanger. Zo geraak je aan de volgende controle en daar teer je dan weer een paar dagen op tot je verder aftelt naar de volgende...
Een dikke proficiat en ik hoop héééél hard dat je aan de goeie kant van de statistieken terecht komt!
Een dikke proficiat en ik hoop héééél hard dat je aan de goeie kant van de statistieken terecht komt!
-
Glenys
- Berichten: 586
- Lid geworden op: 19 juni 2008, 16:23
Hoi Marleen,
Allereerst een dikke vette proficiat! Je bent écht zwanger!
Ik herken je gevoelens ook heel goed en ik ben zelf ook meermaals in paniek geweest. Op geen enkel moment heb ik zwangerschapssymptomen gehad. Dat maakte me heel onzeker. Pas veel later kwam het maagzuur, de bandenpijn enz. Pas na 12 weken heb ik het een beetje kunnen loslaten. De eerste drie maanden was ik niet te genieten. Ik was eigenlijk gewoon doodsbang dat er iets mis ging lopen.
Deze week nog ga ik bevallen van een tweeling. Ik kan het zelf nog steeds amper geloven.
Allereerst een dikke vette proficiat! Je bent écht zwanger!
Ik herken je gevoelens ook heel goed en ik ben zelf ook meermaals in paniek geweest. Op geen enkel moment heb ik zwangerschapssymptomen gehad. Dat maakte me heel onzeker. Pas veel later kwam het maagzuur, de bandenpijn enz. Pas na 12 weken heb ik het een beetje kunnen loslaten. De eerste drie maanden was ik niet te genieten. Ik was eigenlijk gewoon doodsbang dat er iets mis ging lopen.
Deze week nog ga ik bevallen van een tweeling. Ik kan het zelf nog steeds amper geloven.
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
ook van mij een dikke proficiat
er is hier al veel wijsheid geschreven, echt waar
de tip van pelkie paste ik ook vaak toe: tegen jezelf zeggen: ik ben zwanger en 's avonds voor je gaat slapen ook. ik wreef ook regelmatig over mijn buik en praatte tegen mijn embryo dat het moest blijven zitten.
Wat je zegt over het gevoel van verlatenheid na ferti-land, ik herken dat heel goed
bij mijn eerste zwangerschap heb ik zo geleefd van echo naar echo, na die 5 terugplaatsingen en twee jaar dokterlopen wist ik ook niet wat te verwachten indien zwanger
ik was dan ook diepteleurgesteld
na de leukste dag van mijn leven: mevrouw, proficiat u bent zwanger, heb ik twee weken in een dal geleefd
Geen echo, geen bloedname, geen controle, alleen pure onzekerheid.
ik ben toen wel naar de huisarts geweest voor bloedname en dat heeft mij gerustgesteld.
Pas na de eerste echo begin je op hoop te leven, maar de onzekerheid en de angst blijft gedurende weken ofmaanden.
dat is iets wat wij meedragen vrees ik door onze ferti-ervaringen
vraag idd niet om misselijkheid, kan van de ene op de andere dag omslaan hoor. Andere kwaaltjes kunnen zijn: vermoeidheid, plassen, bloeddrukschommelingen, hoofdpijn, anders reageren op geuren, ...
maar nogmaals niet iedereen heeft symptomen
en daarbij, ze zijn toch alleen maar misleidend
er zijn hier honderden berichten gepost op zwanger en bang, dus je bent niet alleen. Maar probeer toch af en toe e beetje te genieten!
er is hier al veel wijsheid geschreven, echt waar
de tip van pelkie paste ik ook vaak toe: tegen jezelf zeggen: ik ben zwanger en 's avonds voor je gaat slapen ook. ik wreef ook regelmatig over mijn buik en praatte tegen mijn embryo dat het moest blijven zitten.
Wat je zegt over het gevoel van verlatenheid na ferti-land, ik herken dat heel goed
bij mijn eerste zwangerschap heb ik zo geleefd van echo naar echo, na die 5 terugplaatsingen en twee jaar dokterlopen wist ik ook niet wat te verwachten indien zwanger
ik was dan ook diepteleurgesteld
na de leukste dag van mijn leven: mevrouw, proficiat u bent zwanger, heb ik twee weken in een dal geleefd
Geen echo, geen bloedname, geen controle, alleen pure onzekerheid.
ik ben toen wel naar de huisarts geweest voor bloedname en dat heeft mij gerustgesteld.
Pas na de eerste echo begin je op hoop te leven, maar de onzekerheid en de angst blijft gedurende weken ofmaanden.
dat is iets wat wij meedragen vrees ik door onze ferti-ervaringen
vraag idd niet om misselijkheid, kan van de ene op de andere dag omslaan hoor. Andere kwaaltjes kunnen zijn: vermoeidheid, plassen, bloeddrukschommelingen, hoofdpijn, anders reageren op geuren, ...
maar nogmaals niet iedereen heeft symptomen
en daarbij, ze zijn toch alleen maar misleidend
er zijn hier honderden berichten gepost op zwanger en bang, dus je bent niet alleen. Maar probeer toch af en toe e beetje te genieten!
-
Marleen
- Berichten: 93
- Lid geworden op: 19 juni 2010, 16:39
Hartelijk dank voor jullie reacties. Dit helpt ongelofelijk! Het doet goed om te weten dat je niet crazy bent en dat dergelijke gevoelens herkenbaar zijn voor anderen. Ook dank voor de tips. Ik heb overigens ook al tegen mijn buik gezegd dat het kleine puntje daar moet blijven zitten, en nog maar wat mag groeien... 
en elke dag opstaan met idee dat ik nog zwanger ben, zal ik ook doen.
Ik heb telefoon gekregen met bloedresultaten van deze morgen en alles was heel goed. HCG gaat redelijk snel de hoogte in, wat ze als een goed teken beschouwen.
Volgende week nog bloedname en dan gaan ze me hopelijk zeggen dat ik week daarop mag komen voor Echo hoop ik. Zou wel tof zijn als kans dan effectief daalt naar 3%!
(Mijn man zegt ook dat je niets bent met de "slechts" 3% als je daar dan toevallig bij bent, maar net zo goed niets met de "30%" als je dan bij de 70% zit. Een ingenieur bij de hand hebben, is soms toch handig)
Dank je wel voor de steun. Hopelijk blijf ik nu voorgoed aan deze kant van het forum!
Groetjes,
en elke dag opstaan met idee dat ik nog zwanger ben, zal ik ook doen.
Ik heb telefoon gekregen met bloedresultaten van deze morgen en alles was heel goed. HCG gaat redelijk snel de hoogte in, wat ze als een goed teken beschouwen.
Volgende week nog bloedname en dan gaan ze me hopelijk zeggen dat ik week daarop mag komen voor Echo hoop ik. Zou wel tof zijn als kans dan effectief daalt naar 3%!
(Mijn man zegt ook dat je niets bent met de "slechts" 3% als je daar dan toevallig bij bent, maar net zo goed niets met de "30%" als je dan bij de 70% zit. Een ingenieur bij de hand hebben, is soms toch handig
)Dank je wel voor de steun. Hopelijk blijf ik nu voorgoed aan deze kant van het forum!
Groetjes,
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
-
NatSar
- Berichten: 1486
- Lid geworden op: 14 maart 2010, 17:08
Eerst een vooral een hele dikke proficiat, Marleen!
Het is echt heel normaal hoor om je zorgen te maken. Ik denk dat we daar allemaal door moeten. Maar zoals pelkie al zei, een dag zonder bloed is een goede dag. En zelfs als je bloed zou verliezen, wil dat nog niet meteen het ergste zeggen!
Helaas is de natuur soms wreed, maar probeer toch te genieten van het groeiende wondertje in je buik!
Het is echt heel normaal hoor om je zorgen te maken. Ik denk dat we daar allemaal door moeten. Maar zoals pelkie al zei, een dag zonder bloed is een goede dag. En zelfs als je bloed zou verliezen, wil dat nog niet meteen het ergste zeggen!
Helaas is de natuur soms wreed, maar probeer toch te genieten van het groeiende wondertje in je buik!
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
Veel heb ik er niet aan toe te voegen hoor, maar ik wil je wel van harte proficiat wensen! 
Ik zit aan mijn derde zwangerschap, heb er twee achter de rug met zo goed als geen misselijkheid en deze zwangerschap ben ik van 's morgens tot 's nachts misselijk geweest (eerste 12 weken). Ik zeg nu: ik heb al twee brave kindjes, dit zal eentje worden met een karaktertje...
Ik zit aan mijn derde zwangerschap, heb er twee achter de rug met zo goed als geen misselijkheid en deze zwangerschap ben ik van 's morgens tot 's nachts misselijk geweest (eerste 12 weken). Ik zeg nu: ik heb al twee brave kindjes, dit zal eentje worden met een karaktertje...
-
lynn1209
- Berichten: 477
- Lid geworden op: 4 mei 2009, 22:55
hey hey,
net dit linkje doorgekregen omdat ik met hetzelfde gevoel zit.
Na drie jaar in het fertiwereldje en verschillende iui's, ivf'en zonder resultaat ben ik tussen twee pogingen in spontaan zwanger. De ongeloof was groot, we hadden het totaal niet verwacht.
Na een bloedafname bij de huisarts en deze morgen in Jette waarbij het hcg mooi verdubbeld was, kreeg ik te horen dat ik naar mijn eigen gyn mag gaan. Geen verdere opvolging in Jette omdat het een spontane zwangerschap is. K zit met ongelooflijk veel vragen, zorgen, bedenkingen, wat nu?
Hier lezen dat ik zeker niet de enige ben, doet al goed en k ga de techniek van s morgens en s avonds toepassen, mss helpt het.
Raar maar waar kijk ik uit naar de werkweek met de hoop dat ik minder tijd heb om te piekeren en eraan te denken.
Groetjes
net dit linkje doorgekregen omdat ik met hetzelfde gevoel zit.
Na drie jaar in het fertiwereldje en verschillende iui's, ivf'en zonder resultaat ben ik tussen twee pogingen in spontaan zwanger. De ongeloof was groot, we hadden het totaal niet verwacht.
Na een bloedafname bij de huisarts en deze morgen in Jette waarbij het hcg mooi verdubbeld was, kreeg ik te horen dat ik naar mijn eigen gyn mag gaan. Geen verdere opvolging in Jette omdat het een spontane zwangerschap is. K zit met ongelooflijk veel vragen, zorgen, bedenkingen, wat nu?
Hier lezen dat ik zeker niet de enige ben, doet al goed en k ga de techniek van s morgens en s avonds toepassen, mss helpt het.
Raar maar waar kijk ik uit naar de werkweek met de hoop dat ik minder tijd heb om te piekeren en eraan te denken.
Groetjes
-
Zij en haar
- Berichten: 576
- Lid geworden op: 26 mei 2010, 16:41
Hallo Marleen en Lynn,
Ook wij zijn net zwanger.
Ik herken je angst en bezorgdheid zeker.
En alles wat de dames hierboven schreven, zijn dingen die zelfs mijn partner tegen me zegt... en toch is het moeilijk om die onzekerheid/angst los te laten.
Wij zijn zelfs na de eerste bloedafname direct naar onze eigen gynecoloog gestuurd. Bij KID-behandelingen volgen ze hier in het CRG de eerste weken niet op, enkel bij IUI en IVF/ICSI. Dus hebben wij alles zelf zo een beetje geregeld. Zo gaan we donderdag voor een tweede bloedafname naar de huisarts (1,5 week na de eerste). En heb ik volgende week een afspraak bij de gynecoloog. Zij begreep mijn ongerustheid en gaf me direct na 6 weken een afspraak.
Je bent dus helemaal niet alleen met die angst...
En euh... ook ik voel bijna niets... wat die angst eigenlijk aleen maar versterkt...
Groetjes,
Z/H
Ook wij zijn net zwanger.
Ik herken je angst en bezorgdheid zeker.
En alles wat de dames hierboven schreven, zijn dingen die zelfs mijn partner tegen me zegt... en toch is het moeilijk om die onzekerheid/angst los te laten.
Wij zijn zelfs na de eerste bloedafname direct naar onze eigen gynecoloog gestuurd. Bij KID-behandelingen volgen ze hier in het CRG de eerste weken niet op, enkel bij IUI en IVF/ICSI. Dus hebben wij alles zelf zo een beetje geregeld. Zo gaan we donderdag voor een tweede bloedafname naar de huisarts (1,5 week na de eerste). En heb ik volgende week een afspraak bij de gynecoloog. Zij begreep mijn ongerustheid en gaf me direct na 6 weken een afspraak.
Je bent dus helemaal niet alleen met die angst...
En euh... ook ik voel bijna niets... wat die angst eigenlijk aleen maar versterkt...
Groetjes,
Z/H
-
Laure
- Berichten: 100
- Lid geworden op: 18 november 2009, 12:33
Hallo iedereen hier op het forum
Wat doet het deugd om die herkenbare angsten te lezen.
Ik was op 5 weken lastiger aan de maag dan nu op 7 weken en 2 dagen
Alle doemscenario's zijn de revue al gepasseerd net zoals bij jullie.
Word op den duur gek van al die opzoekingen op internet, ik MOET ermee stoppen voor m'n eigen gemoedsrust.
Heb echo gehad op 6weken en 2dagen en alles zag eruit zoals het er moet uitzien op dat moment. Daar trek ik me nu aan op tot de volgende echo op 28/02. (met of zonder kwaaltjes!)
Wat doet het deugd om die herkenbare angsten te lezen.
Ik was op 5 weken lastiger aan de maag dan nu op 7 weken en 2 dagen
Alle doemscenario's zijn de revue al gepasseerd net zoals bij jullie.
Word op den duur gek van al die opzoekingen op internet, ik MOET ermee stoppen voor m'n eigen gemoedsrust.
Heb echo gehad op 6weken en 2dagen en alles zag eruit zoals het er moet uitzien op dat moment. Daar trek ik me nu aan op tot de volgende echo op 28/02. (met of zonder kwaaltjes!)
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 11 gasten