Stopzetten zwangerschap en hoe verder

[Anneleen]

Audry,

Ik kan jammer genoeg je vragen ivm de begrafenis niet beantwoorden. Het ziekenhuis heeft bijna alles voor ons geregeld, ttz wat betreft de crematie. Wij wilden zelf geen viering omdat we dat toen te moeilijk vonden. Onze kindjes zaten ook nog maar in de 17de week en we vreesden dat veel mensen een viering dan maar raar zouden vinden.
Ik denk dat Kathleen daar misschien beter op kan antwoorden.

Maar ik denk dat 't voor jullie wel heel veel kan betekenen als jullie nog enkele mensen 'uitnodigen'. Als je nu het gevoel hebt dat je een aantal mensen er graag zou bij hebben, zeker doen dan. Want nadien ga je enkel spijt hebben als je 't niet hebt gedaan.

Mag ik vragen of je ergens stilletjes hoopt dat de bevalling zich vanzelf vroeger inzet ? Of wordt je toch liever ingeleid op 17/11 ? Je hoeft niet te antwoorden hoor.

Ik vind dat jullie 't heel goed in handen nemen nu, want makkelijk is het allerminst. Ook heel mooi dat je de moed hebt gevonden om nog foto's te trekken van je buik.
Neem zeker ook je fototoestel mee naar 't ziekenhuis hé.
Ik had 't topic 'brief aan mijn dochter' op dit forum gelezen en dacht eigenlijk dat 't van je vriend was.... Maar blijkbaar niet?
Ik moest wel onmiddellijk aan jullie denken bij het lezen, hoe treffend die tekst wel was.

Nog veel moed en sterkte en een kusje voor Renée !

Anneleen

[MA]

Goeiemiddag Anneleen,

Eerst en vooral, ik hoop niet echt dat bevalling zich vroeger inzet, wel dat ons meisje zelf haar strijd staakt voor maandag. Maar liefst dan pas zondag, want ik wil haar nog zo graag even voelen bewegen en met haar praten. Gisterenavond was ze heel stil, en de schrik sloeg mij al om het hart. Maar we merken wel dat het 't nu achteruit gaat, minder beweging, kleinere buik, mijn zwangerschapsbroek begint zowaar af te zakken. En elke dag een beetje meer berusting, aanvaarding.

De brief aan mijn dochter was inderdaad percies voor ons geschreven. Heb er traantjes bij gelaten. Heel treffend verwoord. Maar nee, niet door mijn man.

Sorry dat ik je lastig val met vragen over viering. Ik hoop dat dit alles jou niet te veel verdriet doet, want als mijn benevelde brein het goed gezien heeft, is jullie verlies ook nog heel recent.

Bedankt voor kusje voor Renéetje, ik zal het haar straks geven. 'k slaap al een paar nachten met een knuffelkonijntje tegen me aan dat we met haar mee gaan geven, en als ik daarmee over mijn buik wrijf in bed, dan reageert ze. En zal haar alvast vertellen over Tibbe en Sietse.

Een knuffel, Audrey

[Skael]

heel veel sterkte gewenst,
in deze moeilijke periode,
het is niet eenvoudig afscheid te moeten nemen
van een wondertje waar je zolang hebt naar verlangd.
Hier zijn ook weer geen woorden voor,
enkel wil ik je vragen spreek aub niet van miskraam,
het klinkt zo hard, een miskraam is eigenlijk tot 3 maand wist mijn gyno te vertellen, daarna spreekt men van doodgeboren.
Ook mijn kindjes Thomas en Tjörven zijn na bijna 20 weken doodgeboren, zoals hier nog personen zijn,
wij zijn allemaal mama's en papa's, spijtig genoeg niet van bengeltes maar van engeltjes.

Ook ik ben bevallen op een natuurlijke manier in gasthuisberg.Je krijgt je wondertje bij je, daarna mag je haar nog vragen als je wilt, maar mijn echtgenoot heeft dit niet toegelaten, ik was kwaad op hem daarvoor eerst, maar hij heeft eigenlijk gelijk,
je kindje verandert van kleur en doordat ik ze daarna niet meer gezien heb, heb ik een heel mooi beeld van onze engeltjes.
Je krijgt inderdaad een kaartje met één hand- en twee voetafdrukje van je wondertje en ze geven enkele foto'kes van je wondertje. Toch raad ik je ook aan om je fototoestel mee te nemen, vraag misschien zoals wij gedaan hebben een foto te maken van je gezin.
Misschien klinkt het raar, maar hier haal ik heel veel steun uit, ik heb een foto van ons beide met onze jongens, eentje waarbij hun papa hun vast heeft en eentje waarbij ik ze vast heb.

Je moet doen waar je je goed bij voelt, maar wil je enkel zeggen ivm de kosten van het begraven van je kindje er zijn verschillen in. Ik weet niet wat jullie willen, ghb betaalt inderdaad de crematie als je je kindje daarna wordt uitgestrooid op het kerkhof in Leuven aan de Philipssite. Ieder moet uitmaken wat voor hem of haar het beste is, maar als je je kindje wil laten uitstrooien of begraven in je eigen gemeente of als je je kindje thuis wil bewaren dan betaald ghb niet de kosten. Sorry dat ik je dit eventjes schrijf, het is niet eenvoudig, maar wil je het wel eventjes vermelden.
Je mag foto's of een knuffel, iets meegeven met je wondertje. Ook als je wil kan je mee naar de crematie gaan en wordt je verwittigd wanneer je wondertje wordt uitgestrooit.
Wanneer je hulp nodig hebt bij de verwerking van jullie verdriet moet je deze zelf vragen, maar ze zijn er wel als je dit vraagt.

Sorry, dit is misschien een hele boterham, maar wou het je wel laten weten.

Ik wens jullie heel veel moed en sterkte toe in
deze moeilijke periode, het leven is niet eerlijk,
echt niet, maar wat iemand je ook mag zeggen,
je hebt een schat van een dochtertje en je bent een
wondermooie mama.

dikke knuffel

Skael, mama van engeltjes Thomas* en Tjörven*

[MA]

Beste Skael,

Bedankt voor je reactie. Doet altijd deugd alles mensen de moeite nemen om hun ervaringen te delen.
En inderdaad, ik kan hier ook niet spreken van een miskraam. Wel bij onze vorige drie kindjes die op 6 en 8 weken overleden zijn, maar niet bij ons Reneetje waar we zo voor gevochten en gehoopt hebben. Hoop dat ook niemand ooit het waagt om het woord abortus te gebruiken want dan krab ik die ter plekke zijn ogen uit, denk ik. Dat geeft de indruk dat ik mijn dochter niet wil en niets is minder waar.

Was er mij niet van bewust dat er een verschil in kostprijs was maar wij hebben besloten om Reneetje te begraven op de kinderbegraafplaats van onze gemeente, die dat gelukkig toe staat want ze is nog net geen 26 weken. k heb gewoon nood aan een plekje waar ik geregeld naartoe kan.

Ik denk nu dat ik mijn dochter liefst de volledige 20 uur bij mij heb, maar het zou kunnen dat dat emotioneel ook te zwaar wordt. Onze ouders willen ook graag afscheid komen nemen. Mijn broer en zus duidelijk niet. De 'walging' op het gezicht van mijn zus was zo groot dat ik er deze nacht amper van kon slapen. Voelde aan alsof ze mijn dochtertje niet als een kindje ziet maar als iets vies onooglijk. Deed zo'n pijn. Mensen begrijpen duidelijk niet wat wij juist verliezen....Een droom, een kindje, het ouderschap, maar ook het recht om herinneringen op te halen, om erover te praten en te huilen. Maak er mij niet te veel illusies over dat binnen de korste keren de meeste mensen gewoon verder gaan of er niets gebeurd is terwijl voor ons de wereld blijft stilstaan.

Probeer me al een paar dagen een voorstelling te maken van hoe die bevalling en de voorbereiding ervan juist zal zijn. Of het pijnlijk is, fysiek vast wel, maar vooral ook emotioneel ? Of dat je voortgestuwd wordt door wat dokters en verpleegsters beslissen en doen en je eigenlijk niet veel tijd hebt om ergens bij stil te staan. En heb vooral enorm veel schrik voor de hormonale dip een paar dagen na de bevalling...Weet niet of een van jullie hier iets over wil vertellen ?

Skael, nogmaals bedankt om te reageren en me een hart onder de riem te steken. Had er even nood aan. Ook een knuffel voor jou en je twee prachtige zoons,

Audrey

[kathleenchris]

Lieve Audrey,

wat ben ik blij om nog te kunnen reageren voor je bevalling. We zijn dit weekendje gaan uitwaaien aan zee (deze keer heel letterlijk). Sinds m'n meisje gaan we zeker één weekendje naar zee. We hebben daar IVF vrienden en we kunnen er altijd over praten. In de winter voel je de natuurelementen heel goed en voel ik me steeds gebonden met haar. Vraag me niet hoe ... maar het doet steeds deugd. Deze keer stonden we op de pier in Oostende, wind, regen, maar m'n gedachten bij haar ... en bij jullie.

Afscheid nemen:
Omdat het zo snel ging, hebben we de vragen over hoe en wat ook minder kunnen stellen. Ik vermoed ook dat de familie daarom ook onmiddellijk bij ons stond. Maar dat je ouders er bij zijn is heel belangrijk. Sorry voor de details nu, maar toen m'n meisje geboren was was ze ook echt op haar mooiste. Dit beeld blijft ook wel echt bij mij. Toen m'n familie er was, lag ze in een mandje, maar het was niet meer zoals de dag ervoor. Iets wat me heel bewust maakte van het toch wel korte afscheid. Ik heb ook een zoontje. Hij was toen 2.5 jaar. Toen heb ik het heel moeilijk gehad om uit te leggen dat het z'n zus was. Maar voor hem was het een popje (zei hij ook). Wel een mooi beeld hé. Wij hadden een knuffeltje meegegeven met haar, m'n broer ook, en m'n ouders een medaillon ... Zo namen we met z'n allen afscheid. Als ik het zo neerschrijf komen nu wel terug tranen in m'n ogen. Maar we hebben er nooit spijt van gehad hoe alles verlopen was. M'n zoontje heeft geen beeld meer van haar, maar hij praat nog steeds heel fier over haar. Zelfs z'n vriendjes weten het. En zo voel ik dat we haar niet mogen vergeten, en dat er niets mis mee is om haar gehad te hebben ..

Afscheidsviering: omdat er veel mensen wisten dat ik zwanger was, hebben we de geboortekaartjes naar iedereen gestuurd. Heel veel mensen zijn er daarom gekomen (zelf van m'n oude job, waar iemand iets gelijkaardig had meegemaakt). Heel vreemd, maar door die viering was m'n meisje er voor iedereen en niet alleen voor ons. Maar die keuze is ook deels voor jullie ... Emotioneel? Ja dat was het wel, maar het ging. Vooral m'n ouders hadden schrik voor mij. Ik ben na de 'koffietafel' wel in slaap gevallen voor één uur. Een dutje die ik heel hard nodig had en precies de enigste rust die ik op dat moment kon nemen. Maar is er iets mis met een emotionele viering? Een emotionele voorbereiding ? Ik weet wel dat ik nu overhoop lig met m'n parochiepriester. Hij had er veel moeite mee, omdat ze iet gedoopt was (tja hadden we een keuze?), gelukkig heeft iemand anders de viering gedaan .... Zij regelde hetzelfde kruisje als dat ik had van m'n zoontje. Op het moment dat ik deed kreeg heb ik heel emotioneel gereageerd, ... Als je graag de tekst wilt van de mis, wil ik ze je gerust doormailen onder PB (ik denk toch dat dit kan ..), je laat het maar weten.
Blijkbaar krijg je ook veel tips van je omgeving, arts, ziekenhuis en luister er vooral naar, en stel al je vragen. Wat ik wel jammer vind is dat we geen eigen kleertjes hadden voor haar. Het zou een heel klein maatje geweest zijn ... Die buikfoto .. mooi. Ik voel me nooit mooi zwanger, dus ik heb ook practisch geen buikfoto's. Ik begrijp heel goed dat je vol met vragen zit, meer als normaal, en je leeft nu echt naar die bevalling. Dat je haar kan begraven is fijn, vooral je hebt iets achteraf waar je naartoe kan, ook voor diegene die cremeren, onze kindjes kunnen op deze manier bij ons blijven.
Audrey, ik hoop dat je de bevallingsdatum kan volhouden, ik wens je heel veel moed, en laat je zeker omringen door het verplegend personeel. Stel je vragen die je hebt, en probeer elkaar heel hard hierin te steunen.
Dikke knuffel,
Kathleen

[MA]

Hi Kathleen,

Blij je weer te lezen. Hoop dat het zeetje en de nabijheid van je dochtertje je deugd hebben gedaan.
Ik kikker ook altijd helemaal op als ik naast het water loop en vind geen betere plek om na te denken als het moeilijk gaat, maar ook om gewoon te genieten. Het doet me echt veel dat je tijdens jullie weekend aan ons gedacht hebt. Ik lees het hier geregeld maar het is inderdaad zo dat je hier op het forum vaak meer steun en begrip krijgt dan van de mensen dat je het zou verwachten. Dank je !

Ontroerend hoe je zoontje over zijn zusje spreekt. k Hoop dat wij ook ooit een bengeltje hebben dat zo over onze engeltjes spreekt. Ik slaap intussen s nachts met een pluchen konijntje tegen me aan, in de hoop dat mijn geur er iets of wat in blijft, zodat reneetje toch het gevoel heeft niet helemaal alleen te zijn. Weet ook wel dat het rationeel nergens op slaat, maar 't leek gewoon iets dat ik moest doen.

Bij ons weten ook heel wat mensen van de zwangerschap, vooral omdat ik sinds 22 augustus meer thuis heb gezeten dan op het werk. En enerzijds zou ik veel mensen willen uitnodigen, maar langs de andere kant, na de reactie van mijn broer en zus gisterenavond, neig ik nu weer meer naar iets intiem. Met enkel die mensen die er echt willen zijn en die ons dochtertje echt als een kindje zien. Misschien wordt het mensen ook wel allemaal wat veel, die drie maanden van afwisselend slecht en goed nieuws. Of zien ze deze stopzetting als een soort van 'kroniek van een aangekondigde dood'. Voor mij daarentegen komt het nog altijd veel te snel, een dikke week geleden nog dacht ik nog een kindje te zullen krijgen, gehandicapt weliswaar, maar toch mijn hartediefje. Afin, een lang verhaal om te zeggen dat we er nog niet uit zijn wat de viering betreft. Kaartjes laten we zeker maken. En je mag mij altijd de teksten van je viering bezorgen, weet wel niet juist wat die PB is.

Dat van die kleertjes herken ik, ik vond dat ook zo erg. Maar intussen hebben we een aantal Nederlandse websites doorgekregen waar je online kleertjes en omslagdoeken kan bestellen voor prematuurtjes. 'k Hoop dat ze morgen aankomen.

Ik leef nu inderdaad naar die bevalling toe, heel bewust (en vraag dus inderdaad veel info op). Langs andere kant, die tijd die ik nu heb om te denken, zorgt er ook wel voor dat ik soms in paniek schiet en me afvraag of we wel de juiste beslissing nemen, niet te snel opgeven, de natuur toch maar volledig zijn gang moeten laten gaan en gewoon afwachten ...Al heb ik wel het gevoel dat Renéetje zich afstemt op de datum, het aantal bewegingen wordt echt serieus minder en de echo's slechter.

Gelukkig hebben we inderdaad veel steun aan elkaar en zijn we een paar weken geleden, toen duidelijk werd dat we een verschrikkelijk moeilijke beslissing moesten nemen, ook naar een gespecialiseerde therapeute beginnen gaan. We wilden hier samen doorgaan en nadien ook nog samen verder kunnen gaan.

Nog eens bedankt voor jouw steun en een dikke knuffel terug. Audrey

[Anneleen]

Audry,

Wat je vertelt over je zus, vind ik heel erg jammer voor je. Maar eerlijk gezegd denk ik, zeker als ze zo'n vreemdof akelig beeld heeft van Renée, dat ze beter net wel zou komen kijken ... Maar goed, dat is mijn persoonlijke mening en je kan er niemand in forceren. En nog veel belangrijker: 't moet voor jullie ook nog OK aanvoelen.

Ik kan je ook héél goed begrijpen dat je 't woord Abortus absoluut niet wil horen. Die medische termen gaan zo voorbij aan 't verdriet dat erachter zit.
Bij mijn miskraam (op 11 weken) zei de gyneacologe eens: 'dat noemen ze nu een spontane abortus'. Dat vond ik toen al zo verschrikkelijk, alsof ik 't zo had gewild. En natuurlijk wilden jullie niet dat Renée nu al moest geboren worden. Jullie waren zelfs al bezig met de acceptatie dat ze een handicap zou hebben. Wat toch ook niet zo evident is. En dan blijkt dat ze haar strijd zal staken...
Ach, ik hoop echt dat niemand dat ooit waagt tegen je te zeggen.

Een PB is een 'persoonlijk berichtje'. Dat kan je bij ieders bericht onderaan aanklikken en zo kan je even een 'privémailtje' naar de persoon in kwestie sturen.
Als je eens tijd hebt, wil je hier dan eens die site van die kleertjes voor premature kindjes vermelden ?

Ik vind 't een heel mooi idee om met dat konijntje tegen je aan te slapen. Gaan jullie dat meegeven in haar kistje ?
Dat zou ik toch ook wel als een geruststelling ervaren, 't gevoel dat ze niet alleen is. Ik had dat bij onze jongens toch. Ik heb toen hun handjes in elkaar gevouwen, zodat ze heel dicht samen waren. Een knuffeltje hadden we jammer genoeg nog niet.

Liefs,

Anneleen
mama van Tibbe* en Sietse*

[kathleenchris]

Lieve Audrey,

Heel mooi hoe je het allemaal omschrijft en oooh zo herkenbaar. En van die paniekaanvallen, kan me perfect inbeelden, maar zo te horen (en de medische achtergrond die ik een beetje ken), hebben jullie echt wel een goede beslissing genomen. Bovendien geeft Reneetje ook wel voldoende signalen. En welke beslissing die je doet, en hoe je het juist uitvoert, trek je er niets van aan, het is jullie beslissing. En achteraf als je er met mensen over praat, zal je merken dat je heel veel bewondering krijgt en dat ze je omschrijven als een 'sterke' vrouw. Maar eigenlijk zijn we zo helemaal niet ... we worden ertoe verplicht om die 'sterke' vrouw te zijn. Klinkt achteraf heel ironisch. Koester vooral Reneetje nu, morgen, maar ook na de geboorte, de begrafenis, ... altijd. En het zal je lukken, daar ben ik zeker van.
Ik stuur je nog wel eens een persoonlijk berichtje voor het misboekje ... ik weet niet goed hoe ik dit berichtje moet eindigen, maar in ieder geval wens ik je het allerbeste toe en doe wat er in je hart opkomt.

groetjes
kathleen

[MA]

Hi Anneleen en Kathleen,

Even een berichtje aan jullie samen. Ik had daarstraks een heel antwoord aan Anneleen gefabriceerd maar dat is ergens spoorloos verdwenen.

Vooreerst Kathleen, bedankt voor de teksten, ze zijn heel mooi !
Anneleen voor jou de sites met prematuur kleedjes : www.prematuur.nl en www.kindermandjes.nl. Heb vrijdagavond besteld bij prematuur en zit nu vol spanning te wachten.

Wat het konijntje betreft, dat gaat inderdaad mee in Renée's kistje. Vond het anders zo eenzaam. Die samengevouwen handjes van jouw zoontjes, Anneleen, vind ik ook heel mooi.

Blij dat ik me in het gezelschap bevind van 2 andere sterke vrouwen, want als jullie dat niet waren dan zouden jullie niet zo open over dit alles kunnen praten en ons hiermee helpen. Vraag me soms ook af of die kracht uit die sterke moedergevoelens komt. Als deze zwangerschap mij iets geleerd heeft, dan is het dat ik voor het eerst in mijn leven echt blij ben dat ik een vrouw ben, want er is niets mooier dan dat nieuwe leventje in je voelen groeien en bewegen en die onvoorwaardelijke liefde te voelen. Arme mannen dat ze dat nooit kunnen ervaren.

Oh help, ze hebben dit laatste percies ook gehoord bij vijftv. Zoeken deelnemers voor een nieuwe serie ík wil je kind'... geweldig,

En Anneleen, ik denk dat we dezelfde gyn hebben want heb ooit dezelfde uitspraak te horen gekregen en stond toen echt perplex.

Vandaag ook kaartjes gaan bestellen bij fotograaf annex doopwinkel en die man was echt wel heel onhandig in zijn uitleg. Maar zolang hij ons maar een mooi aandenken maakt..Vrijdag nog even naar gyn, nog maar eens een echo want ik moet zeker zijn dat het nog steeds achteruit gaat. En zaterdag en zondag even naar zeetje om uit te waaien en zal daar vast ook aan jullie denken>

De groetjes van Renéetje, die tijdens het schrijven van dit berichtje heel actief was. Slaap zacht, Audrey

[kathleenchris]

Audrey,

het is heel graag gedaan. En wat ik altijd zo ondersteunend vind, is dat de meeste mama's wel hetzelfde voelen en hetzelfde doormaken !! En ja dat doet deugd. Erover praten vind ik eerder een bevrijding dan erover te zwijgen. Dus absoluut geen probleem met je vragen.
Betreffende de drukker: Toen ik belde voor een aangepaste versie, was de drukker heel enthousiast. Ze dacht eerst dat ik bevallen was van een levend kindje. Toen ik het uitlegde werd ze heel stil ... Ik ben 1.5 jaar niet meer bij die drukker geweest. Gewoon de confrontatie ... Tot ik start to swim ging doen. Haar man begon samen met mij te zwemmen. Tussen onze lengtes door 'ondervroegen' we elkaar. En ik vertelde hoe hij mij kon kennen. Weet je wat z'n antwoord was ? Ja zegt hij zo'n kaartjes krijgen een heel speciale plaats in boeken. Hij wilt ze niet laten staan tussen te andere gewone kaartjes. Heel toevallig had hij haar kaartje teruggevonden een week voor ons gesprek. Allemaal goed en wel, maar ... toen begon hij zelf over z'n fertiliteitsproblemen en die van vrienden. Plots viel ik stil ... Ik moet zeggen, hij komt mij nog steeds vreemd over. Hij is heel sociaal, zit mee in de gemeenteraad en ergens vind ik hem nog steeds 'een dikke nek', maar ik zeg er nu altijd stilletjes bij ... in de stad toch, thuis niet. Ik ben vrij open in wat er gebeurd is, maar het maakt ook dat de mensen opener worden tegenover mij, en je merkt dat je lang niet alleen staat. Alleen is het zo'n taboe ...
Ik ben nog steeds op zoek naar een lichtje bij het grafje. Niet zo'n klassiek ding dat veel te groot en veel te stijf is, maar iets liefs. Ik heb dit ooit gezien op een plaats waar meerdere lichtjes brandde 's avonds, ik vond dit zo'n warm idee ... vandaar. Maar voorlopig nog niets gevonden naar m'n zin.
Audrey, ja je bent sterk genoeg dat verzeker je, maar dat wilt natuurlijk niet zeggen dat je niet emotioneel mag zijn, integendeel. Niets mis mee.
liefs
kathleen

[MA]

Hi Kathleen,

Dat van dat lichtje is een goei idee...als ik ooit iets deftig tegen kom, zal ik het laten weten. Moest jij intussen iets vinden...Ben daarstraks eens op de begraafplaats gaan kijken. Was blij om te zien dat de kinderbegraafplaats heel de dag in het zonnetje ligt. ('k Heb zelf nogal behoefte aan zonlicht). Vandaag zijn ook de kleedjes aangekomen, zo innimini klein, maar wel schattig.

Ook nog antwoord gekregen van de twee proffen in Leuven, had nog een waslijst vragen gesteld want was ineens ongerust en begon heel erg te twijfelen. Prof van Genetica zei nogmaals dat het de goeie beslissing was, maar vandaag lijkt mijn twijfel alleen maar toe te nemen. Misschien omdat Renéetje gisteren zo actief was. Morgen nog een echo om 3u bij mijn gyn en hoop ergens dat ze ineens een wonderbaarlijke heropleving vaststelt en ik alles kan afbellen.

Er zijn inderdaad heel wat mensen bij wie het niet zo vlot verloopt. Was na mijn eerste miskraam echt verbaasd om te merken hoeveel mensen dat meegemaakt hebben, maar er altijd over gezwegen hebben. Ik ben net als jij iemand die er liever over praat. Praten is verwerken...Gelukkig praat mijn man er ook makkelijk over. Zal in zijn volksaard zitten. Maurits is Nederlander. De afgelopen 2 jaar hebben wij eigenlijk het ene na het andere meegemaakt en dan valt het mij echt wel op dat Nederlanders heel wat communicatiever zijn dan Belgen en meestal natuurlijker omgaan met moeilijke situaties. Maar blij ook zo van die mensen hier op het forum tegen te komen.

Start to swim, daar heb ik nog nooit van gehoord percies. Ga je dan op naar de 5km zwemmen ? En lukt het een beetje ?

Daarstraks was ik ook aan het piekeren over de komende maanden en opnieuw al dat gedoe om zwanger te proberen te geraken. Maurits werkt in Nederland en is in de week ofwel heel laat thuis of blijft anders ginder. Ik was zo blij dat we deze keer zonder hormonen en op huwelijksreis zwanger geraakt waren...Zonder telefoontjes van de gyn, ja vanavond moet het, en dan alletwee doodop ergens rond middernacht ...Mijn gyn heeft het intussen over PGD of zelfs eiceldonatie. 'k Ben 38 en heb dus een beteke mijn leeftijd tegen...en de klok die maar blijft tikken. Maar ja, eerst hier door geraken en dan zien we wel weer verder...

Tot babbels,

Audrey

[Tiny]

Liefste Audrey,

ik heb de voorbije dagen gelezen over wat je momenteel meemaakt, over je gevoelens en twijfels. Ik las ook de reacties en zeer goeie tips van Kathleen en Anneleen. Wat je schrijft is ook voor mij heel herkenbaar. En je twijfels, ook dat is zeer normaal, zeer menselijk.
Ik heb de voorbije dagen niks geschreven, maar gelezen en met je meegeleefd.
Ik wil je alleen nog zeggen dat uit wat je schrijft, blijkt dat je deze fase in je leven heel bewust en met 2 handen vast neemt en zoveel mogelijk er bent voor Renée. Chapeau !
't Klinkt misschien raar, maar probeer morgen bewust te beleven. 't Zal je nadien helpen bij het verwerken. Neem de tijd om afscheid te nemen van Renée, met de mensen die je daar zélf bij wil hebben.
En wat de maanden nadien betreft, 't klinkt cliché, maar neem ook daar de tijd die je zelf nodig hebt.

Ik wens jullie heel veel moed en sterkte en weet dat er een aantal personen zijn die morgen aan jullie zullen denken.

Liefs
Tiny

[MA]

Tiny,

Dank je, je woorden doen deugd.

Net voorbeeld kaartje in onze mailbox teruggevonden..prachtig mooi, zoals we in gedachten hadden, maar nu wordt het helemaal pijnlijk werkelijk. Word verscheurd tussen enerzijds de wens dat deze dag zo lang mogelijk mag duren en ik nog tijd kan doorbrengen met mijn dochter en anderzijds de hoop dat het snel achter de rug is want de hartepijn en tranen beginnnen zwaar door te wegen. Waarom toch ? Dat blijft maar door mijn hoofd spoken...En vooral het feit dat ik mijn kleine meid zo graag zie en dat nooit tegen haar zal kunnen zeggen. Dat breekt mijn hart...Ik hoop echt dat ze het gevoeld en gehoord heeft daarbinnen in mijn buik, mijn liefde voor haar.

Dank je aan iedereen die er de voorbije weken was, dank je voor de steun en de woorden van begrip, dank je om aan ons te denken. Ik hoop jullie binnen een paar dagen terug te lezen. Groetjes,

Audrey
Trotse mama van Renéetje

[kathleenchris]

Lieve Audrey,

Ik wens jullie beiden het allerbeste voor morgen en de komende dagen.
Weet dat velen jullie steunen en neem tijd voor deze vreemde, toch speciale dagen, het afscheid van jullie kleine Renéetje.
Heel veel sterkten we denken aan jullie....

Hele dikke kus van ons allen hier en van ons vlindermeisje Inke*.

Kathleen

[Anneleen]

Audry,

Ook van hieruit veel sterkte toegewenst vanavond, vannacht, morgen en alle dagen die daarna komen. Dat jullie op jullie eigen, liefdevolle en bijzondere manier Renée mogen verwelkomen en tegelijk afscheid kunnen nemen van haar.

Ook wij denken aan jullie.

Liefs,

Anneleen, Tibbe* & Sietse*