hallo iedereen,
na 5 jaar in de emo-rollercoaster te zitten stapten we vorige dinsdag over naar de vollende!
We kregen na de ww en BN het telefoontje en wat bleek : " een dikke proficiat mevrouw u bent zwanger"
even dacht ik , nu is alles voorbij , eindelijk genieten , geen spuiten meer, geen pu,..... gewoon rust en genieten!!
nu ben ik sinds een paar dagen zo bang!!
stel dat het toch misgaat!
ik heb ook totaal geen kwaaltjes , behalve borsten die pijn doen en af en toe een steek in men onderbuik!
Dinsdag moet ik terug voor BN , hopelijk krijg ik dan het verlossende nieuws dat alles nog goed is, maar ......
man man,wat doen ze ons toch aan.
ik vind het ook zeer moeilijk om op de chat de komen, want die mensen vinden natuurlijk dat ik het groot lot heb gewonnen en geen reden heb tot klagen!!!
en eigenlijk hebben ze gelijk!!
had ook nooit gedacht dat het ook moeilijk zo zijn als je het positief telefoontje krijgt.
heeft er nog iemand dit gevoel ???
wil je er ook over praten?
xxx
net zwanger en zo bang dat het mis zal gaan!!!
-
trix
- Berichten: 55
- Lid geworden op: 27 september 2008, 11:31
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
Trix, eerst en vooral proficiat!!!
En ja, wat doen ze ons aan hé??? (of wat doen we onszelf aan
)
Ik stel voor dat je eens het topic zwanger en bang leest. honderden en honderden reacties van onze kant, allemaal over onze angsten als we al zwanger zijn. Het zal je meer dan bekend in de oren klinken.
De meesten beginnen maar last te krijgen van de zwangerschapskwaaltjes als ze 6-7 weken zwanger zijn. Maar sommigen krijgen ook totaal géén kwaaltjes en dat zijn eigenlijk de gelukzakjes want de kwaaltjes zijn soms geen lachertje.
De eerste weken kunnen verdomd lang duren, maar je hebt het lukken/mislukken niet in de hand. Dus je er zorgen over maken, heeft ook niet zo veel zin.
Velen houden het uit door elke morgen tegen zichzelf te zeggen: hoera, alweer een dag zwanger!
Veel succes met de bloedname morgen en probeer toch maar een beetje te genieten van je prille zwangerschap!!
En ja, wat doen ze ons aan hé??? (of wat doen we onszelf aan
)Ik stel voor dat je eens het topic zwanger en bang leest. honderden en honderden reacties van onze kant, allemaal over onze angsten als we al zwanger zijn. Het zal je meer dan bekend in de oren klinken.
De meesten beginnen maar last te krijgen van de zwangerschapskwaaltjes als ze 6-7 weken zwanger zijn. Maar sommigen krijgen ook totaal géén kwaaltjes en dat zijn eigenlijk de gelukzakjes want de kwaaltjes zijn soms geen lachertje.
De eerste weken kunnen verdomd lang duren, maar je hebt het lukken/mislukken niet in de hand. Dus je er zorgen over maken, heeft ook niet zo veel zin.
Velen houden het uit door elke morgen tegen zichzelf te zeggen: hoera, alweer een dag zwanger!
Veel succes met de bloedname morgen en probeer toch maar een beetje te genieten van je prille zwangerschap!!
-
lyse
- Berichten: 1446
- Lid geworden op: 19 juni 2009, 16:59
Dag Trix, proficiat met je zwangerschap! Het is heeeeel normaal dat je bang blijft, ook na de positieve test... Het kan inderdaad nog mislopen maar de kans dat het nu misloopt is kleiner dan de kans om zwanger te worden via IVF. De moeilijkste kaap heb je dus al genomen! Je kan er ook helemaal niets aan veranderen. Door te piekeren maak je de kans dat het toch nog fout zou lopen niet groter of kleiner. Probeer dus om jezelf een beetje te dwingen om positief te zijn en wat te genieten. Zoals GG zegt, elke dag tegen jezelf zeggen dat je zwanger bent en blij zijn dat je weer een dagje verder bent, heeft mij in het begin erg geholpen. Stap voor stap geraak je die eerste drie maanden op een of andere manier toch door.... Veel succes!
O ja, ook dit topic gaat over pril zwanger zijn en een beetje bang zijn:
http://www.deverdwaaldeooievaar.be/foru ... php?t=5921
O ja, ook dit topic gaat over pril zwanger zijn en een beetje bang zijn:
http://www.deverdwaaldeooievaar.be/foru ... php?t=5921
-
Zij en haar
- Berichten: 576
- Lid geworden op: 26 mei 2010, 16:41
Dag Trix,
Ook wij weten sinds vorige dinsdag dat we zwanger zijn... De eerste dag was er enkel euforie... Maar vooral bij mij is die heel snel omgeslaan in grote angst...Wat als dit misloopt?
Mijn partner is er allemaal nogal gerust in, en denkt dat we "na al dat wachten", wel een miskraam zullen gespaard blijven. Maar toch, ikzelf ben heel bang. Ik voel ook heel weinig. En als ik eens een paar uur, of een dag niets voel, dan slaat de paniek direct op 100 per uur. Mijn partner zegt dan: "Als er iets mis is met dat vruchtje, dan zul je dat niet veranderen door je nu op voorhand al druk te maken." Ergens weet ik wel dat dit klopt, maar gevoelsmatig helpt me dat niet veel.
Maar ik denk dat we idd positief moeten blijven!
Hier komt er dan ook nog eens bij dat we niet meer terug mogen naar het CRG voor volgende BN. We werden direct doorgestuurd naar onze eigen gyne. We moeten dus de opvolging van die eerste weken zo zelf een beetje organiseren. Zo kan ik (pas) donderdag voor een tweede BN naar de huisarts. Ik hoop zooo dat die nog atlijd goed is.
Succes verder (en euh, je bent dus niet alleen)
Z/H
Ook wij weten sinds vorige dinsdag dat we zwanger zijn... De eerste dag was er enkel euforie... Maar vooral bij mij is die heel snel omgeslaan in grote angst...Wat als dit misloopt?
Mijn partner is er allemaal nogal gerust in, en denkt dat we "na al dat wachten", wel een miskraam zullen gespaard blijven. Maar toch, ikzelf ben heel bang. Ik voel ook heel weinig. En als ik eens een paar uur, of een dag niets voel, dan slaat de paniek direct op 100 per uur. Mijn partner zegt dan: "Als er iets mis is met dat vruchtje, dan zul je dat niet veranderen door je nu op voorhand al druk te maken." Ergens weet ik wel dat dit klopt, maar gevoelsmatig helpt me dat niet veel.
Maar ik denk dat we idd positief moeten blijven!
Hier komt er dan ook nog eens bij dat we niet meer terug mogen naar het CRG voor volgende BN. We werden direct doorgestuurd naar onze eigen gyne. We moeten dus de opvolging van die eerste weken zo zelf een beetje organiseren. Zo kan ik (pas) donderdag voor een tweede BN naar de huisarts. Ik hoop zooo dat die nog atlijd goed is.
Succes verder (en euh, je bent dus niet alleen)
Z/H
-
Shadow
- Berichten: 449
- Lid geworden op: 5 augustus 2010, 16:15
Hoi iedereen,
Roep niet te luid op kwaaltjes! Ik deed dat wel en zit nu met de gebakken peren
Ik ben op dit moment 7 weken en 2 dagen zwanger en ik voelde op 5-6 weken ook bijzonder weinig. Vandaag ben ik echter misselijk geweest van als ik deze morgen op de trein naar het werk stapte (7u30) tot 11u30... ik heb het gevoel dat het nu echt begonnen is...
Maar tot nu toe neem ik het er nog altijd graag bij en ik denk dat ik mijn mening daar niet van zal moeten herzien. Ik ben ook nog bang dat er iets verkeerd zal gaan, maar ik probeer toch positief te denken. Ik merk precies ook dat het beter gaat hoe meer mensen er op de hoogte raken. Ze stellen me meer op mijn gemak en ik denk dat het beter is om zo de eerste 12 weken door te komen. Makkelijk is het niet, maar we mogen toch fier en blij zijn op onze kleine wondertjes hé?
Roep niet te luid op kwaaltjes! Ik deed dat wel en zit nu met de gebakken peren
Ik ben op dit moment 7 weken en 2 dagen zwanger en ik voelde op 5-6 weken ook bijzonder weinig. Vandaag ben ik echter misselijk geweest van als ik deze morgen op de trein naar het werk stapte (7u30) tot 11u30... ik heb het gevoel dat het nu echt begonnen is...
Maar tot nu toe neem ik het er nog altijd graag bij en ik denk dat ik mijn mening daar niet van zal moeten herzien. Ik ben ook nog bang dat er iets verkeerd zal gaan, maar ik probeer toch positief te denken. Ik merk precies ook dat het beter gaat hoe meer mensen er op de hoogte raken. Ze stellen me meer op mijn gemak en ik denk dat het beter is om zo de eerste 12 weken door te komen. Makkelijk is het niet, maar we mogen toch fier en blij zijn op onze kleine wondertjes hé?
-
Laure
- Berichten: 100
- Lid geworden op: 18 november 2009, 12:33
Hallo
Was vooral actief op een ander forum maar aangezien ik nu ook, net als jij, 7 weken en 2 dagen zwanger ben,(na 3de icsi en 4de TP) vind ik het passender hier de gesprekken te volgen. Want die andere meisjes die nu nog aan het proberen zijn,ja we kennen allemaal het gevoel he van te moeten lezen dat er zw zijn en dat wij nog steeds op de draaimolen zitten.
Ik maak me ook zorgen, ik heb nu minder last van misselijkheid dan bv een week terug. Mijn maag is niet zoals het zou moeten maar misselijk zijn is het echt niet. Heb het internet al platgesurft en weet nie meer wat te denken. Ik denk: mocht het slecht zijn, zou ik het wel al op de een of andere manier hebben ondervonden zeker...
Was vooral actief op een ander forum maar aangezien ik nu ook, net als jij, 7 weken en 2 dagen zwanger ben,(na 3de icsi en 4de TP) vind ik het passender hier de gesprekken te volgen. Want die andere meisjes die nu nog aan het proberen zijn,ja we kennen allemaal het gevoel he van te moeten lezen dat er zw zijn en dat wij nog steeds op de draaimolen zitten.
Ik maak me ook zorgen, ik heb nu minder last van misselijkheid dan bv een week terug. Mijn maag is niet zoals het zou moeten maar misselijk zijn is het echt niet. Heb het internet al platgesurft en weet nie meer wat te denken. Ik denk: mocht het slecht zijn, zou ik het wel al op de een of andere manier hebben ondervonden zeker...
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
aan alle nieuwe zwangeren : dikke proficiat en ik wens jullie binnen 7-8-9 maanden een wolk van een baby toe!
jammer genoeg is het de realiteit en ik ben er persoonlijk van overtuigd, het lot van DVO- leden (ik bedoel lotgenootjes) om zo angstig te zijn bij het begin vd zwangerschap.
Gelukkig betert de angst. maar de angst evolueert mee tijdens de zwangerschap
van bijvoorbeeld: zal ik zwanger blijven? Tot 'zal ik e gezond kindje hebben' tot 'zal het niet te vroeg geboren worden' tot na de geboorte, en wellicht nog lang nadat onze kinderen getrouwd zijn bij wijze v spreken...
wij die intussen al eens mama zijn geweest ervaren nog elke dag angst, maar ook grote vreugde!
mensen die niet met vruchtbaarheidsproblemen en/of -behandlingen te maken hebben, zullen op hun manier ook wel ongerust en angstig zijn, maar zij hebben onze voorgeschiedenis niet.
Daarom stoot je dikwijls op onbegrip i je omgeving.
daarbij komt nog, dat as vooral bij mij zo, dat n de medische mallemolen je veel minder nauw opgevolgd wordt en slechts sporadisch nog een dokter of vroedvrouw ziet.
Dat maakte mij heel onzeker en ik voelde mij eigenlijk in de steek gelaten
maar hierzijn lotgenoten genoeg om jullie op te peppen en door die 9 lange maanden heen te sleuren!
dus veel succes hoor
jammer genoeg is het de realiteit en ik ben er persoonlijk van overtuigd, het lot van DVO- leden (ik bedoel lotgenootjes
) om zo angstig te zijn bij het begin vd zwangerschap.Gelukkig betert de angst. maar de angst evolueert mee tijdens de zwangerschap
van bijvoorbeeld: zal ik zwanger blijven? Tot 'zal ik e gezond kindje hebben' tot 'zal het niet te vroeg geboren worden' tot na de geboorte, en wellicht nog lang nadat onze kinderen getrouwd zijn bij wijze v spreken...
wij die intussen al eens mama zijn geweest ervaren nog elke dag angst, maar ook grote vreugde!
mensen die niet met vruchtbaarheidsproblemen en/of -behandlingen te maken hebben, zullen op hun manier ook wel ongerust en angstig zijn, maar zij hebben onze voorgeschiedenis niet.
Daarom stoot je dikwijls op onbegrip i je omgeving.
daarbij komt nog, dat as vooral bij mij zo, dat n de medische mallemolen je veel minder nauw opgevolgd wordt en slechts sporadisch nog een dokter of vroedvrouw ziet.
Dat maakte mij heel onzeker en ik voelde mij eigenlijk in de steek gelaten
maar hierzijn lotgenoten genoeg om jullie op te peppen en door die 9 lange maanden heen te sleuren!
dus veel succes hoor
-
Fien83
- Berichten: 1627
- Lid geworden op: 3 september 2009, 12:01
Een dikke proficiat aan jullie allemaal!
Ik herken het ook volledig hoor! Na een 2;6 kaar proberen en 2 ICSI behandelingen zijn wij ook zwanger geworden. Ook bij mij de eerste dag veel euforie, maar dat bekoelde snel. Op 6 weken en op 8-9 weken bloedverlies waardoor ik voor het ergste vreesde. Telkens compleet niets aan de hand. Ik vond die eerste 10 weken erger dan de wachtweken denk ik. Ik was zo ongerust en bang dat er alsnog iets mis zou gaan en ik mijn droom toch nog in duigen zou zien vallen. Pas toen ik ons kindje op 10 weken heftig zag bewegen op de echo ben ik iets geruster, al blijf ik (zelfs na 20 weken zwangerschap) toch nog ongerust en bang dat er iets mis zou lopen.
En idd het topicje zwanger en bang is heel interessant om eens te bekijken. Heel herkenbare verhalen en gevoelens dus je bent zeker niet alleen!
Ik herken het ook volledig hoor! Na een 2;6 kaar proberen en 2 ICSI behandelingen zijn wij ook zwanger geworden. Ook bij mij de eerste dag veel euforie, maar dat bekoelde snel. Op 6 weken en op 8-9 weken bloedverlies waardoor ik voor het ergste vreesde. Telkens compleet niets aan de hand. Ik vond die eerste 10 weken erger dan de wachtweken denk ik. Ik was zo ongerust en bang dat er alsnog iets mis zou gaan en ik mijn droom toch nog in duigen zou zien vallen. Pas toen ik ons kindje op 10 weken heftig zag bewegen op de echo ben ik iets geruster, al blijf ik (zelfs na 20 weken zwangerschap) toch nog ongerust en bang dat er iets mis zou lopen.
En idd het topicje zwanger en bang is heel interessant om eens te bekijken. Heel herkenbare verhalen en gevoelens dus je bent zeker niet alleen!
-
Anks
- Berichten: 461
- Lid geworden op: 19 maart 2010, 10:26
Hey lotgenootjes,
Ik zit in hetzelfde schuitje als jullie. Ik kreeg twee weken geleden het nieuws dat ik zwanger ben na mijn tweede ICSI/PGD-behandeling. Prachtig nieuws natuurlijk, niet in het minst doordat dit me verlost van verdere behandelingsellende en onzekerheid.
Ik was aanvankelijk helemaal niet ongerust, ik nam me voor vertrouwen te hebben in het verdere verloop en liep een week op wolkjes. Bij de tweede bloedname kwam de complete omkanteling: mijn HCG was blijkbaar niet zo mooi gestegen als verwacht, en ik kreeg een afspraak voor een nieuwe bloedname en een echo drie dagen later. Die drie dagen leken oneindig lang, en alle doemscenario's passeerden door mijn gedachten, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, een vroege miskraam,...
Gelukkig bracht die eerste echo wat geruststelling: er was een vruchtje te zien Ãn de baarmoeder, en het zag er normaal uit voor de zwangerschapsduur op dat moment (5,5 weken). Maar of alles goed is, weten we pas echt komende vrijdag: dan krijg ik een nieuwe echo en zou er een hartje te zien moeten zijn, ik ben dan 7 weken zwanger. Mijn HCG-curve zit nog steeds onder het gemiddelde, maar de progesteron- en oestrogeenwaarden zijn goed, dus dat is ook hoopgevend.
Ik hoop heel erg dat ik me voor niks zoveel zorgen gemaakt heb en dat alles goed komt. En ik hoop ook dat ik de zorgen en stress dan achter mij zal kunnen laten, en niet de hele zwangerschap zo angstig zal zijn.
Positief denken, dat moeten we doen, met zijn allen! Iedereen veel succes en zonnige gedachten toegewenst
groetjes,
Anks
Ik zit in hetzelfde schuitje als jullie. Ik kreeg twee weken geleden het nieuws dat ik zwanger ben na mijn tweede ICSI/PGD-behandeling. Prachtig nieuws natuurlijk, niet in het minst doordat dit me verlost van verdere behandelingsellende en onzekerheid.
Ik was aanvankelijk helemaal niet ongerust, ik nam me voor vertrouwen te hebben in het verdere verloop en liep een week op wolkjes. Bij de tweede bloedname kwam de complete omkanteling: mijn HCG was blijkbaar niet zo mooi gestegen als verwacht, en ik kreeg een afspraak voor een nieuwe bloedname en een echo drie dagen later. Die drie dagen leken oneindig lang, en alle doemscenario's passeerden door mijn gedachten, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, een vroege miskraam,...
Gelukkig bracht die eerste echo wat geruststelling: er was een vruchtje te zien Ãn de baarmoeder, en het zag er normaal uit voor de zwangerschapsduur op dat moment (5,5 weken). Maar of alles goed is, weten we pas echt komende vrijdag: dan krijg ik een nieuwe echo en zou er een hartje te zien moeten zijn, ik ben dan 7 weken zwanger. Mijn HCG-curve zit nog steeds onder het gemiddelde, maar de progesteron- en oestrogeenwaarden zijn goed, dus dat is ook hoopgevend.
Ik hoop heel erg dat ik me voor niks zoveel zorgen gemaakt heb en dat alles goed komt. En ik hoop ook dat ik de zorgen en stress dan achter mij zal kunnen laten, en niet de hele zwangerschap zo angstig zal zijn.
Positief denken, dat moeten we doen, met zijn allen! Iedereen veel succes en zonnige gedachten toegewenst
groetjes,
Anks
-
Vi
- Berichten: 707
- Lid geworden op: 5 november 2010, 11:51
Hallo iedereen,
na 6 jaar proberen waaronder spontane zw maar mk, 6 IUI's en 2 ICSI-behandelingen kregen wij eind vorig jaar eindelijk het verlossende berichtje van zwanger te zijn. Ik ben nu 10w6d zwanger en toch ben ik bang dat er alsnog iets mis zal gaan. Toen ik pas hoorde dat ik zwanger was, kon ik het amper geloven want ik had al een paar dagen rozig tot rood bloedverlies. Gelukkig ging dit enkele dagen na de eerste bn over. Maar bij iedere kramp, steek of zeurende pijn in de buik was er paniek dat het fout zou gaan. Ook van kwaaltjes kon ik niet echt meespreken want buiten gevoelige tot soms pijnlijke borsten en een mindere eetlust had ik nergens last van. Nu nog niet eigenlijk. De eerste echo op 7w2d zag er goed uit. Heel goed zelfs want ik bleek zwanger te zijn van een ééneiige tweeling. Ook op de 9w-echo bleek alles in orde. Maar nu heb ik sedert gisteren terug wat last van bloedverlies dat soms rozig maar ook soms rood is. Dus ik heb maar naar mijn ha gebeld en die zei dat ik moest platliggen en rusten. Het rozige verlies is niet echt een probleem maar het rode is iets minder. Toch zei de ha dat dit niet meteen een slecht teken hoeft te zijn maar de schrik zit er toch wel in nu. Gelukkig mag ik morgen voor mijn volgende echo gaan. Dus hier lig ik nu in mijn zetel te wachten tot morgen en de uren gaan zo traag vooruit. Al een geluk dat ik een laptop heb zodat ik nu en dan eens kan meelezen en een berichtje kan posten. En maar hopen dat alles goed is met mijn beebjes.
na 6 jaar proberen waaronder spontane zw maar mk, 6 IUI's en 2 ICSI-behandelingen kregen wij eind vorig jaar eindelijk het verlossende berichtje van zwanger te zijn. Ik ben nu 10w6d zwanger en toch ben ik bang dat er alsnog iets mis zal gaan. Toen ik pas hoorde dat ik zwanger was, kon ik het amper geloven want ik had al een paar dagen rozig tot rood bloedverlies. Gelukkig ging dit enkele dagen na de eerste bn over. Maar bij iedere kramp, steek of zeurende pijn in de buik was er paniek dat het fout zou gaan. Ook van kwaaltjes kon ik niet echt meespreken want buiten gevoelige tot soms pijnlijke borsten en een mindere eetlust had ik nergens last van. Nu nog niet eigenlijk. De eerste echo op 7w2d zag er goed uit. Heel goed zelfs want ik bleek zwanger te zijn van een ééneiige tweeling. Ook op de 9w-echo bleek alles in orde. Maar nu heb ik sedert gisteren terug wat last van bloedverlies dat soms rozig maar ook soms rood is. Dus ik heb maar naar mijn ha gebeld en die zei dat ik moest platliggen en rusten. Het rozige verlies is niet echt een probleem maar het rode is iets minder. Toch zei de ha dat dit niet meteen een slecht teken hoeft te zijn maar de schrik zit er toch wel in nu. Gelukkig mag ik morgen voor mijn volgende echo gaan. Dus hier lig ik nu in mijn zetel te wachten tot morgen en de uren gaan zo traag vooruit. Al een geluk dat ik een laptop heb zodat ik nu en dan eens kan meelezen en een berichtje kan posten. En maar hopen dat alles goed is met mijn beebjes.
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
-
inaatje13
- Berichten: 890
- Lid geworden op: 14 juli 2009, 11:22
-
Vi
- Berichten: 707
- Lid geworden op: 5 november 2010, 11:51
Vandaag een geruststellende echo gehad. Met de beebjes was alles heel goed en ze waren ook al heel actief. En we mogen volgende week al terug voor de nekplooimeting. Het bloedverlies kan van de utrogestan zijn die ik moet opsteken. En we kregen ook het geruststellende nieuws dat de beebjes elk hun eigen placenta hebben en dat doet het risico op complicaties later in de zwangerschap verminderen. Vandaag zit ik voor de eerste keer op dat roze wolkje en ik hoop dat het zo mag blijven.
-
Zij en haar
- Berichten: 576
- Lid geworden op: 26 mei 2010, 16:41
-
Anks
- Berichten: 461
- Lid geworden op: 19 maart 2010, 10:26
Ik heb vandaag, op precies 7 weken, ook een geruststellende echo gehad: het vruchtje zag er goed uit en het hartje klopte! 't Is een heel mooi kadootje, want tot nu durfde ik me niet zwanger te voelen, en niet concreet na te denken over ons kindje. Nu wordt het pas écht!
Schrik zal er af en toe nog wel zijn, maar ik ga vooral proberen te genieten!
groetjes,
Anks
Schrik zal er af en toe nog wel zijn, maar ik ga vooral proberen te genieten!
groetjes,
Anks
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 11 gasten