Onverwacht heel snel zwanger van 2de kindje. Even schrikken!

[Charlotte2009]

Hallo allemaal,

Ik heb PCO en heb een dochtertje van nu 11 maanden. Voordat we onze dochter kregen, hebben we heel wat watertjes moeten doorzwemmen. Hormoonbehandelingen, IUI's,.... We dachten dat het ook weer wel de medische weg zou worden voor een tweede kindje. Ik heb tot 6 maanden borstvoeding gegeven en daarna kreeg ik mijn maandstonden terug, maar cycli werden weer langer en langer. Op 10 maanden besloten we met voorbehoedsmiddelen te stoppen. Bleek ik al van de eerste maand zwanger te zijn! Raar, maar ik ben toch niet onverdeeld gelukkig en voel me hier best schuldig over. Bij onze dochter maakten we een vreugdedansje toen de wangerschapstest positief aangaf. Nu was het vooral even slikken. Tussen onze kindjes gaat maar 19 maanden verschil zitten. Ik wilde ook niet een te groot leeftijdsverschil (een jaar of 2 lijkt me prima), maar dit vind ik nu wel erg snel. Ik had altijd gedacht dat ik super blij zou zijn als een tweede zwangerschap spontaan zou komen en merk nu heel dubbele gevoelens bij mezelf. Heeft iemand dit nog meegemaakt?

Groetjes Charlotte

[Sterretje]

Dag Charlotte

eerst en vooral: dikke proficiat met je zwangerschap. En dan nog wel spontaan... misschien iets tè spontaan,zoals ik het lees, maar zeker welkom hé.
Er zijn hier nog vrouwen/meisjes die na een 1e spontaan zwanger werden, en dit ook al 'vrij' snel en/of onverwacht. dus je bent zeker niet alleen
om uit mezelf te spreken. toen ons kleintje 8 maand was, zijn we terug met behandelingen begonnen. (heb ook pco) en we gingen ervanuit terug een lange weg te moeten afleggen. ik was dus ook in de eerste cyclus zwanger. ER gaat dus 18 maanden tss onze kleintjes zitten
ik was onverdeeld blij en gelukkig, maar de ontnuchtering kwam later bij ons.
iedereen zei ons hoe goed het wel niet was zo kort op elkaar en hoe fantastisch we dat gepland
hadden
maar het voelde goed aan
op e bepaald moment kwam ik toch tot de conclusie dat het zwaar ging zijn
ons meisje is nu 15 maand en ik moet nog e kleine drie maand wachten op de tweede spruit
ons meisje kan nog niet alleen stappen en heeft nog veel aandacht nodig (uiteraard)
maar dat maakt dat ik enerzijds niet voluit kan genieten van deze zwangerschap wegens tijd=- en energiegebrek
'k moet bekennen dat het zwanger zijn me met momenten zwaar valt (fysiek).
ook emotioneel zit ik met veel vragen en zorgen
hoe ga ik het klaarspelen? hoe ga ik ieder kindje evenveel liefde en aandacht kn geven?
er komen ook veel 'kosten' bij kijken: e extra klein bedje, e duobuggy, veel spullen dat je dubbel nodig hebt. OK, dat lijkt bijkomstig, maar het is wel wat.
achteraf bezien had ik liever gehad dat er enkele maanden meer tussen zaten, maar kom, ik ben al bij al erg blij want we hebben ontzettend veel geluk gehad.
ik kan dus goed begrijpen hoe je je voelt, die dubbele gevoelens en zo
maar we zullen je hier wel steunen als het nodig is!
weet dat het niet simpel zal zijn, en hopelijk heb je veel steun aan je partner familie en vrienden. en hopelijk heb je een zalige zwangerschap zodat je tijd genoeg hebt om en te genieten van je 1e kindje en van je ongeboren baby!
veel succes

[mies]

Charlotte, ik heb het ook meegemaakt. Ook PCO. En tweede cyclus na stop borstvoeding onverwacht spontaan zwanger. Ik was toen ook echt heel hard geschrokken eigenlijk, er ging maar 14 maand tussen de kindjes zitten. Ik herken je gevoelens wel, het is echt normaal hoor.
Koester deze zwangerschap, het maakt echt niet uit als je je er minder "blij" bij zou voelen dan bij je eerste. Of schuldig. Of nog andere minder "mooie" gevoelens... En 19 maand tussen lijkt mij persoonlijk wel goed te doen hoor!

(bij mij is het helaas niet doorgegaan, mocht je je het afvragen)

[Charlotte2009]

Bedankt voor jullie antwoorden Mies en Sterretje,

Zo herkenbaar wat jullie schrijven. Ik voel me inderdaad nogal schuldig. Schuldig naar onze kleine meid, dat ze zo snel die aandacht zal moeten delen. Schuldig naar ons 'nieuw kindje' dat ik niet super content ben. Schuldig dat ik dit hier schrijf, terwijl ik weet hoe het voelt om niet zwanger te geraken. Ik zou dan ook denken, zeur toch niet, je bent zwanger! Verder ben ik ook een beetje bang voor het praktische. Weer op het werk gaan zeggen dat ik al terug zwanger ben, een kindje van 1.5 en een baby combineren, .... Mijn man begrijpt er niets van, die vindt het allemaal super, maar heb het gevoel dat de zorg wel het meeste bij mij komt.
Enfin, soms lijkt het me ook wel leuk dat de kindjes kort op elkaar zullen volgen. Ik heb zelf een zus die 1.5 jaar jonger is en ben daar wel blij mee! Ik was ook wel bang om terug hormonen te gaan spuiten, terug die emotionele rollercoaster,... dus besef dat ik ook wel geluk heb.

@Mies: Je zegt dat het niet is doorgegaan. heb je een miskraam gekregen dan? Ik hoop dat ik je dan nu niet te veel confronteer met al deze dubbele gevoelen...

[Sterretje]

bij mij ging mijn behandeling en begin vd zwangerschap gepaard met overstimulatie en ziekenhuisopname van bijna 3 weken
ik kan je vertellen dat ik met momenten heel ongelukkig was, vooral om mijn baby te moeten missen thuis. ik heb nooit gewenst dat ik niet zwanger was, maar toch bijna
ik sta er thuis ook grotendeels alleen voor door de lange uren die m'n ventje doet. 'k kan alleen maar hopen dat hij de dagen dat hij thuis is, veel helpt. want hij is nogal fanatiek aan't sporten ook
ook op't werk vond ik het dubbel. 'weeral' zwanger, weer enkele maanden afwezig, ...
ze hebben het heel goed opgenomen omdat ze m'n voorgeschiedenis kennen en me nooit het gevoel gegeven dat ze me iets kwalijk namen/nemen. ze laten me intussen wel voelen dat ze me gaan missen en toch wat zorgen hebben, maar dat kan me eerlijk gezegd gestolen worden. als het er op aan komt zullen ze ook geen medelijden met je hebben als ze moeten 'besparen' denk ik dan

we moeten zo positief mogelijk blijven denken. het geluk te mogen hebben twee kindjes (kort) na elkaar te krijgen, en effe doorbijten door de harde jaren die gaan volgen. 't is maar tijdelijk hé
oh ja, wat bij ons ook e harde dobber is, is e dubbele creche betalen
ons meisje mag pas naar school als ze bijna drie is. financieel is het dus even doorbijten.
Maar kom, ik zal doodgelukkig zijn met twee (brave ) gezonde kindjes en een liefhebbende echtgenoot. velen kunnen er alleen maar van dromen hé

[mies]

Ja Charlotte, het was inderdaad een miskraam (ik persoonlijk zou geen abortus hebben overwogen). En nee, ik heb geen last van de confrontatie hoor, er zijn er hier ondertussen al minstens 3 na mij gevolgd die onverwachts snel spontaan zwanger werden van een brusje. Wij kennen dat fenomeen ondertussen al op DVO

[Charlotte2009]

Ja, jullie hebben gelijk. Content zijn met hoe het allemaal loopt! En Mies, een abortus zou ik ook nooit overwegen hoor en zou ook wel triest zijn moest het nu misgaan!

Groetjes Charlotte

[grootgevaarke]

hier eentje van die drie Ook plots spontaan zwanger, terwijl onze dochter via ICSI is verwekt. Leeftijdsverschil bij ons wordt 17,5maanden... Ik weet dat het een tijdje héél druk gaat worden (heb mijn ouderschapsverlof al aangevraagd) maar ik trek me op aan het feit dat ze (hopelijk) veel aan elkaar gaan hebben. Voor 'tzelfde geld trekken ze mekaars vlechten uit ('t wordt nog een meisje) maar dat zal dan ook zo zijn

[mies]

Weet je, ik hoop hoop hoop natuurlijk om toch de komende maanden weer zwanger te geraken, maar ik heb alvast het volgende plan daarvoor: ik neem dan zwangerschapsverlof + borstvoedingsverlof + ouderschapsverlof gedurende 8 maanden in totaal dus, en ik ga Meis dan in de voormiddag naar de creche brengen. Tegen dan is ze al (hopelijk bijna) 2 jaar en ik ga haar niet thuishouden en dan ineens hupla rechtstreeks de kleuterschool in sturen! Dus wat sociaal contact in de creche lijkt me wel leuk voor haar, omdat ze dan lekker buiten kan ravotten met de rest van de kindjes, liedjes zingen, knutselen etc en ook omdat ze dan niet continu te horen moet krijgen "nee Meis, nu niet, ik ben nu broertje/zusje aan het voeden! Wacht maar tot straks!".
Dus dan heb ik de voormiddag exclusief voor brusje en dan hoef ik me daar ook niet zo schuldig tegenover te voelen dat die altijd minder aandacht moet krijgen dan Meis indertijd. En in de namiddag leren zowel Meis als brusje de aandacht te delen.

(tja nu nog "alleen maar" zwanger worden. Als dat te lang duurt kan dat plan niet meer doorgaan owv mijn werk helaas...)

[Sterretje]

mies, wel 'erg' dat je kinderwens zo verweven moet zijn met je werk/carrière plannen hé.

Echt stom stom stom, en ik kan begrijpen hoe het ergens de 'druk' wel verhoogt

hier is het plan om na de bevalling amber 1 -2 weken 4 dagen in crèche te houden. (waarvan 1 dag p week schoonmama)
Daarna mag ze twee dagen id week thuis bij mama blijven.
Als dat goed lijkt te gaan, zou ik haar nog 1 dag extra thuis houden zodat ze minimum 2 dagen naar de creche gaat. Dit dan van mei/juni tot half september
daarna ga ik terug 4/5 ad slag
Dan gaat Amber 1 dagje naar oma, 1 dagje thuis
en nieuwe baby gaat 4 dagen naar creche (nIET naar oma) en 1 dagje thuis.
heb de indruk dat onze crèche daar ook vrij flexibel in is, dus hopelijk werkt het wat, en hopelijk heb ik een lieve grote zus in huis