tijd om eens vroeg te gaan slapen denk ik dan
mannen niet toegelaten topic :)
-
mindyke
- Berichten: 3760
- Lid geworden op: 21 maart 2010, 12:44
papa moest gister toch even pamper checken omdat ie bleef wenen ( zat niks in natuurlijk,zelfs kurkdroog maar toch nieuwe aangedaan 
) maar was wel handig heb ik ineens pyama aangegeven en hem dan handig overgepakt om hem in zen slaapzakje te steken 
bij mama in slaap gevallen se
eigenlijk gek he, want papa kan da ook ze maar savonds minder goed. Nu heeft ie hem ook net in slaap gesust ze ach ja 's avonds zullen we wa minder kunnen verdragen zeker?
Typisch he sterretje, beetje zoals kindjes he, altijd hebben wat jij net vast hebt
) maar was wel handig heb ik ineens pyama aangegeven en hem dan handig overgepakt om hem in zen slaapzakje te steken bij mama in slaap gevallen se
eigenlijk gek he, want papa kan da ook ze maar savonds minder goed. Nu heeft ie hem ook net in slaap gesust ze
ach ja 's avonds zullen we wa minder kunnen verdragen zeker? Typisch he sterretje, beetje zoals kindjes he, altijd hebben wat jij net vast hebt
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Nu moet ik toch ook eens serieus mopperen op mijn ventje.
Deze morgen neem ik mijn gerief en ik denk laptop zit nog id auto (niet gebruikt dit weekend) en ik vertrek. Ik kom aan op het werk en wil de laptop uit de auto halen ...geen laptop te zien
Ventje had die er achter mijn rug uit genomen. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrr.
Ben dus terug naar huis mogen rijden en ik woon niet op 5 minuutjes van mijn werk.
Deze morgen neem ik mijn gerief en ik denk laptop zit nog id auto (niet gebruikt dit weekend) en ik vertrek. Ik kom aan op het werk en wil de laptop uit de auto halen ...geen laptop te zien
Ventje had die er achter mijn rug uit genomen. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrr.
Ben dus terug naar huis mogen rijden en ik woon niet op 5 minuutjes van mijn werk.
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
ventje moet mijn zijn fikken van jouw laptop blijven!!!
ik heb goesting om ventje buiten te gooien (en zeggen dat ik zaterdagmiddag nog op hem stoefte ). Ik wil het niet eens beginnen uitleggen, maar 't is duidelijk waar zijn prioriteiten liggen en dat is niet bij zijn gezin. Hij moet het zelf weten maar ik blijf dit niet pikken. voila
ik heb goesting om ventje buiten te gooien (en zeggen dat ik zaterdagmiddag nog op hem stoefte
). Ik wil het niet eens beginnen uitleggen, maar 't is duidelijk waar zijn prioriteiten liggen en dat is niet bij zijn gezin. Hij moet het zelf weten maar ik blijf dit niet pikken. voila-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
ai ai
dan zit het diep hé als je dat zegt
dikke knuf gg. 'k begrijp een beetje hoe je je voelt (beetje als alleenstaande mama ook) en 't is niet leuk
zeker omdat het niet een alleenstaand geval is hé
gelukkig is mijn ventje toch iets aandachtiger en bezorgder en bekommerd. Hij weet wel waar z'n prioriteiten liggen maar kan ze jammer genoeg niet altijd vervullen
en ja, hij vertrouwt natuurlijk dat ik alles dan alleen maar beredder
dan zit het diep hé als je dat zegt
dikke knuf gg. 'k begrijp een beetje hoe je je voelt (beetje als alleenstaande mama ook) en 't is niet leuk
zeker omdat het niet een alleenstaand geval is hé
gelukkig is mijn ventje toch iets aandachtiger en bezorgder en bekommerd. Hij weet wel waar z'n prioriteiten liggen maar kan ze jammer genoeg niet altijd vervullen
en ja, hij vertrouwt natuurlijk dat ik alles dan alleen maar beredder
-
fluffie
- Berichten: 1582
- Lid geworden op: 10 oktober 2008, 18:34
oeioei gg, dikke knuffel meid! Het moet inderdaad wel diep zitten als je dat zo zegt! Helpt het om er met hem over te praten of luistert hij niet?
Ook voor alle andere "alleenstaande mama's" een dikke knuffel! Ik heb ook vaak dat gevoel, ook al mag ik niet klagen van mijn ventje. Hij helpt echt wel met alles, maar de eindverantwoordelijkheid / het initatief ligt precies altijd bij mij.
Véro.
xx
Ook voor alle andere "alleenstaande mama's" een dikke knuffel! Ik heb ook vaak dat gevoel, ook al mag ik niet klagen van mijn ventje. Hij helpt echt wel met alles, maar de eindverantwoordelijkheid / het initatief ligt precies altijd bij mij.
Véro.
xx
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
D'r moet me toch iets van het hart. Staat wel volledig los van zwanger en kinderen, maar 'k hoop dat ik mijn probleem wat van me kan afzetten als ik het eens neergeschreven heb.
Zoals jullie wel weten heb ik een zeer hulpvaardige man, staat steeds klaar om te helpen in het huishouden en zo, maar 't is geen gevoelsmens, geen babbelaar, zeker niet over zijn gevoelens.
Nu is het zo dat wij al een hele poos op zoek zijn naar ons droomhuis, de intensiteit van zoeken ging wat op en af. Maar sinds zoonlief er is, is het voor manlief een ware obsessie geworden. Zo erg zelfs dat hij er depressief van dreigt te worden. Ok, we wonen in een kleine rijwoning en we hebben niet veel plaats om zoonlief te laten spelen (we hebben wel een tuin, maar daar hebben we nu niet zoveel aan hé). Ik zou daar ook zo snel mogelijk weg willen, maar ik heb nog wat geduld om op ons droomhuis te wachten.
Bij mijn man is zijn geduld op. Hij loopt continu te mopperen (om het zacht uit te drukken) over ons 'kot', hoe 'marginaal' we leven, dat we sparen voor niets (wat er bij komt, zullen we moeten uitgeven aan de prijsstijging van de woningen)... Hij zou nu om het even wat kopen, wil er weg. Hij heeft zelfs al gedreigd om gewoon ons huis te koop te zetten en om mij zo voor een voldongen feit te plaatsen (en dat kan hij, want het is zijn huis).
Het belangrijkste voor hem is ruimte en ligging. De rest maakt voor hem niet zoveel uit, terwijl ik wel degelijk een bepaalde stijl van huis in mijn gedachten heb, wat natuurlijk de zoektocht niet vergemakkelijkt.
Het is zo ver gekomen dat er over dat onderwerp niet meer zonder ruzie kan gepraat worden, dat ik steeds het verwijt te horen krijg dat ik alles tegen hou. Ik moet continu horen 'tja, 'k heb iets gezien, maar 't zal jouw stijl wel niet zijn', terwijl ik hem al tientallen keren heb uitgelegd dat hij mij gerust mag meenemen naar een huis dat hij mooi vindt en dat ik er mij dan misschien wel goed zal in voelen, dat een foto niet alles zegt ('k heb zo al eens mijn hart verloren aan een huis, maar manlief heeft dat dan afgeketst omwille van te klein)...
Ik zie wel dat hij doodongelukkig wordt van ons huis, maar ik wil niet door zijn radeloosheid een miskoop doen (want hij verliest soms écht belangrijke zaken uit het oog heb ik de indruk). De sfeer is de laatste tijd dus echt niet goed meer en hij reageert dat niet alleen af op mij maar ook op zoonlief (hij wordt dan precies harder naar zoonlief toe, zo van 'je moet nu niet janken hé') en dat doet mij zo'n pijn.
Maar ik zou het ook verschrikkelijk vinden om al onze huidige en toekomstige spaarcenten in een huis te steken waar ik mij niet goed in voel. Moet ik om manlief gelukkig te maken mijn droom opgeven en risceren dat ik de rest van mijn leven ongelukkig ben omdat ik een droom niet heb kunnen realiseren?
Woensdag was het weer van dat; ik zat op internet terwijl hij aan het afwassen was en kreeg zo'n giftige opmerking 'huizen aan het zoeken'. 'k Zeg dat ik bezig ben om op vraag van zijn broer een verlanglijstje (met foto's) op te maken voor de verjaardag van zoonlief en dat ik die mail absoluut nog weg wilde, want dat het feestje al voor binnen anderhalve week is... Zegt hij doodleuk dat hij zijn familie zal afbellen, want dat hij geen volk meer ontvangt in dat kot... en zo was de toon dus weer gezet.
'k Denk dat er geen dag meer voorbij gaat of hij verwijst wel naar het onderwerp en wekelijks resulteert het dan wel eens in echte ruzie.
Ik probeer hem met handen en voeten uit te leggen dat haast en spoed zelden goed is, dat ik best bereid ben om elk voorstel van hem in overweging te nemen, maar dat ik niet onder druk wil gezet worden. Op den duur durf ik niets meer aan hem tonen of voorstellen uit schrik dat als het toch niet 100% (alle, ben best bereid om toegiften te doen hoor) is, hij mij onder druk zal zetten.
We zijn al naar woningen en gronden (was dat is eigenlijk mijn voorkeur) gaan kijken en ik heb al woningen voorgesteld als tussen oplossing, maar hij wist altijd wel een reden om iets af te keuren en eerlijk is eerlijk, in het begin lagen zijn eisen ook veel hoger en daardoor hebben we misschien ook dingen laten liggen die we nu wel zouden nemen...
Maar 't is zo'n gevecht. Hij loopt ongelukkig en ziet niet dat hij mij kwetst (soms heb ik de indruk dat hij het met opzet doet) en hij vergeet (weigert?) om ondertussen van ons gezin te genieten.
Sinds woensdagavond na de ruzie is het dus beeld zonder klank...
Ik weet echt niet hoe ik dit moet aanpakken, want elk gesprek mondt uit in ruzie, mijn anders zo rationele man, verliest zijn zelfbeheersing en draait in cirkels, is niet voor rede vatbaar, mijn argumenten dringen niet door.
Een zwangerschap zou dus enerzijds een zegen zijn, maar anderzijds...
Vorig weekend zo'n heftige ruzie gehad, dat ik er hartkloppingen van kreeg en dat ik met zo'n spanning in mijn lijft zat dat het allemaal pijn deed... 'k heb hem toen trouwens ook verweten dat als deze poging niet zou gelukt zijn, hij daar misschien wel de oorzaak van kon zijn...
Zoals jullie wel weten heb ik een zeer hulpvaardige man, staat steeds klaar om te helpen in het huishouden en zo, maar 't is geen gevoelsmens, geen babbelaar, zeker niet over zijn gevoelens.
Nu is het zo dat wij al een hele poos op zoek zijn naar ons droomhuis, de intensiteit van zoeken ging wat op en af. Maar sinds zoonlief er is, is het voor manlief een ware obsessie geworden. Zo erg zelfs dat hij er depressief van dreigt te worden. Ok, we wonen in een kleine rijwoning en we hebben niet veel plaats om zoonlief te laten spelen (we hebben wel een tuin, maar daar hebben we nu niet zoveel aan hé). Ik zou daar ook zo snel mogelijk weg willen, maar ik heb nog wat geduld om op ons droomhuis te wachten.
Bij mijn man is zijn geduld op. Hij loopt continu te mopperen (om het zacht uit te drukken) over ons 'kot', hoe 'marginaal' we leven, dat we sparen voor niets (wat er bij komt, zullen we moeten uitgeven aan de prijsstijging van de woningen)... Hij zou nu om het even wat kopen, wil er weg. Hij heeft zelfs al gedreigd om gewoon ons huis te koop te zetten en om mij zo voor een voldongen feit te plaatsen (en dat kan hij, want het is zijn huis).
Het belangrijkste voor hem is ruimte en ligging. De rest maakt voor hem niet zoveel uit, terwijl ik wel degelijk een bepaalde stijl van huis in mijn gedachten heb, wat natuurlijk de zoektocht niet vergemakkelijkt.
Het is zo ver gekomen dat er over dat onderwerp niet meer zonder ruzie kan gepraat worden, dat ik steeds het verwijt te horen krijg dat ik alles tegen hou. Ik moet continu horen 'tja, 'k heb iets gezien, maar 't zal jouw stijl wel niet zijn', terwijl ik hem al tientallen keren heb uitgelegd dat hij mij gerust mag meenemen naar een huis dat hij mooi vindt en dat ik er mij dan misschien wel goed zal in voelen, dat een foto niet alles zegt ('k heb zo al eens mijn hart verloren aan een huis, maar manlief heeft dat dan afgeketst omwille van te klein)...
Ik zie wel dat hij doodongelukkig wordt van ons huis, maar ik wil niet door zijn radeloosheid een miskoop doen (want hij verliest soms écht belangrijke zaken uit het oog heb ik de indruk). De sfeer is de laatste tijd dus echt niet goed meer en hij reageert dat niet alleen af op mij maar ook op zoonlief (hij wordt dan precies harder naar zoonlief toe, zo van 'je moet nu niet janken hé') en dat doet mij zo'n pijn.
Maar ik zou het ook verschrikkelijk vinden om al onze huidige en toekomstige spaarcenten in een huis te steken waar ik mij niet goed in voel. Moet ik om manlief gelukkig te maken mijn droom opgeven en risceren dat ik de rest van mijn leven ongelukkig ben omdat ik een droom niet heb kunnen realiseren?
Woensdag was het weer van dat; ik zat op internet terwijl hij aan het afwassen was en kreeg zo'n giftige opmerking 'huizen aan het zoeken'. 'k Zeg dat ik bezig ben om op vraag van zijn broer een verlanglijstje (met foto's) op te maken voor de verjaardag van zoonlief en dat ik die mail absoluut nog weg wilde, want dat het feestje al voor binnen anderhalve week is... Zegt hij doodleuk dat hij zijn familie zal afbellen, want dat hij geen volk meer ontvangt in dat kot... en zo was de toon dus weer gezet.
'k Denk dat er geen dag meer voorbij gaat of hij verwijst wel naar het onderwerp en wekelijks resulteert het dan wel eens in echte ruzie.
Ik probeer hem met handen en voeten uit te leggen dat haast en spoed zelden goed is, dat ik best bereid ben om elk voorstel van hem in overweging te nemen, maar dat ik niet onder druk wil gezet worden. Op den duur durf ik niets meer aan hem tonen of voorstellen uit schrik dat als het toch niet 100% (alle, ben best bereid om toegiften te doen hoor) is, hij mij onder druk zal zetten.
We zijn al naar woningen en gronden (was dat is eigenlijk mijn voorkeur) gaan kijken en ik heb al woningen voorgesteld als tussen oplossing, maar hij wist altijd wel een reden om iets af te keuren en eerlijk is eerlijk, in het begin lagen zijn eisen ook veel hoger en daardoor hebben we misschien ook dingen laten liggen die we nu wel zouden nemen...
Maar 't is zo'n gevecht. Hij loopt ongelukkig en ziet niet dat hij mij kwetst (soms heb ik de indruk dat hij het met opzet doet) en hij vergeet (weigert?) om ondertussen van ons gezin te genieten.
Sinds woensdagavond na de ruzie is het dus beeld zonder klank...
Ik weet echt niet hoe ik dit moet aanpakken, want elk gesprek mondt uit in ruzie, mijn anders zo rationele man, verliest zijn zelfbeheersing en draait in cirkels, is niet voor rede vatbaar, mijn argumenten dringen niet door.
Een zwangerschap zou dus enerzijds een zegen zijn, maar anderzijds...
Vorig weekend zo'n heftige ruzie gehad, dat ik er hartkloppingen van kreeg en dat ik met zo'n spanning in mijn lijft zat dat het allemaal pijn deed... 'k heb hem toen trouwens ook verweten dat als deze poging niet zou gelukt zijn, hij daar misschien wel de oorzaak van kon zijn...
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
JD
eerst en vooral dikke knuf! zo te lezen is het idd een diepgeworteld en gevorderd probleem dat spanningen in jullie relatie en dagelijks leven meebrengt.
ik herken veel van de problemetiek en gevoelens in onze directe omgeving.
Het is zo dat de zoektocht als het ware een echte obsessie wordt en dikwijls veel rationaliteit verloren gaat
zoals ik het lees, hou jij er meer rationaliteit in dan manlief.
En ergens is dat ook nodig om dus niet overhaast te beslissen.
Ik snap heel goed jouw man ook, die duidelijk heel ongelukkig is.
hoe kan je dit nu oplossen? Ik denk de beste weg is een compromis te stellen.
Bijvoorbeeld (rustig) er over te praten en ik zou beginnen met een einddatum vast te leggen. Vb 1 mei willen we iets gekocht hebben.
volgende punt, zou ik bijvoorbeeld zeggen dat jullie 1 dag/avond per week reserveren voor de zoektocht en dat er de rest van de week niet (in detail) over jullie zoektocht wordt gesproken, maar dat er dan meer gefocust wordt op gezin en zoonlief.
maar het is niet makkelijk hé meid. Ik ben zelf net zo als jou, ik kan me dan zo kwaad voelen binnenin dat ik sta te trillen, hartkloppingen krijg en buiten mezelf ga als het ware van ingehoude woede/frustratie
en dat is al een tè ver stadium hé
en dan nu met die spanningen rond de terugplaating erbij kan je dit echt missen als kiespijn.
zeker omdat je ventje dan vrij introvert is en blijkbaar geen interesse toont voor de eventuele afloop.
Praten is en blijft ook de boodschap denk ik, en er indien mogelijk, elk eens een avondje apart op uitgaan.
wij hebben zelf ook zo een impasse gehad (problematiek van totaal andere aard) en het heeft mij maanden gekocht om 't ventje mijn gevoelens uit te leggen en sindsdien zitten we weer perfect opdezelfde golflengte
Dus heel heel heel veel succes meid!
eerst en vooral dikke knuf! zo te lezen is het idd een diepgeworteld en gevorderd probleem dat spanningen in jullie relatie en dagelijks leven meebrengt.
ik herken veel van de problemetiek en gevoelens in onze directe omgeving.
Het is zo dat de zoektocht als het ware een echte obsessie wordt en dikwijls veel rationaliteit verloren gaat
zoals ik het lees, hou jij er meer rationaliteit in dan manlief.
En ergens is dat ook nodig om dus niet overhaast te beslissen.
Ik snap heel goed jouw man ook, die duidelijk heel ongelukkig is.
hoe kan je dit nu oplossen? Ik denk de beste weg is een compromis te stellen.
Bijvoorbeeld (rustig) er over te praten en ik zou beginnen met een einddatum vast te leggen. Vb 1 mei willen we iets gekocht hebben.
volgende punt, zou ik bijvoorbeeld zeggen dat jullie 1 dag/avond per week reserveren voor de zoektocht en dat er de rest van de week niet (in detail) over jullie zoektocht wordt gesproken, maar dat er dan meer gefocust wordt op gezin en zoonlief.
maar het is niet makkelijk hé meid. Ik ben zelf net zo als jou, ik kan me dan zo kwaad voelen binnenin dat ik sta te trillen, hartkloppingen krijg en buiten mezelf ga als het ware van ingehoude woede/frustratie
en dat is al een tè ver stadium hé
en dan nu met die spanningen rond de terugplaating erbij kan je dit echt missen als kiespijn.
zeker omdat je ventje dan vrij introvert is en blijkbaar geen interesse toont voor de eventuele afloop.
Praten is en blijft ook de boodschap denk ik, en er indien mogelijk, elk eens een avondje apart op uitgaan.
wij hebben zelf ook zo een impasse gehad (problematiek van totaal andere aard) en het heeft mij maanden gekocht om 't ventje mijn gevoelens uit te leggen en sindsdien zitten we weer perfect opdezelfde golflengte
Dus heel heel heel veel succes meid!
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Pffft, moeilijk, maar volgens mij niet uitzichtloos.
Kunnen jullie niet op een rijtje zetten wat jullie top 3 belangrijkste dingen zijn in een huis en daaraan houden?
Ooit gaan jullie't wel vinden hoor.
Mijn zus en haar man hadden ook een uiteenlopende smaak. Hij wou een fermetteke in een villawijk en zij, als architect, gruwelt daarvan. Ondertussen hebben ze toch iets gevonden (hoewel al meer dan een jaar aan't verbouwen, dus ze wonen er nog niet in maar 't is wel allebei hun goesting en das't belangrijkste denk ik.
Kunnen jullie niet op een rijtje zetten wat jullie top 3 belangrijkste dingen zijn in een huis en daaraan houden?
Ooit gaan jullie't wel vinden hoor.
Mijn zus en haar man hadden ook een uiteenlopende smaak. Hij wou een fermetteke in een villawijk en zij, als architect, gruwelt daarvan. Ondertussen hebben ze toch iets gevonden (hoewel al meer dan een jaar aan't verbouwen, dus ze wonen er nog niet in
maar 't is wel allebei hun goesting en das't belangrijkste denk ik.-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Sterretje en Pelkie, alvast bedankt voor jullie snelle reactie!
Sterretje, 'k vind het een goed idee om te proberen af te spreken ivm de dagen/avonden dat we met huizen bezig willen zijn en welke niet. Manlief zit trouwens dagelijks op dezelde sites, maar dan verandert er natuurlijk niet zoveel, wat natuurlijk de frustraties doet toenemn he. 'k Zal proberen voor te stellen om het te beperken tot 2 avonden per week en dat we de zaterdag reserveren voor bezoeken ter plaatse
Pelkie, ik ben ook van mening dat we ooit wel iets gaan vinden dat ons beiden bevalt. Maar die 'ooit' is voor mijn man het storende element... Hij wil niet 'ooit' een groter huis, hij wil dat 'nu'...
Sterretje, 'k vind het een goed idee om te proberen af te spreken ivm de dagen/avonden dat we met huizen bezig willen zijn en welke niet. Manlief zit trouwens dagelijks op dezelde sites, maar dan verandert er natuurlijk niet zoveel, wat natuurlijk de frustraties doet toenemn he. 'k Zal proberen voor te stellen om het te beperken tot 2 avonden per week en dat we de zaterdag reserveren voor bezoeken ter plaatse
Pelkie, ik ben ook van mening dat we ooit wel iets gaan vinden dat ons beiden bevalt. Maar die 'ooit' is voor mijn man het storende element... Hij wil niet 'ooit' een groter huis, hij wil dat 'nu'...
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten