moppertopic

[Wappie]

Loekie, Ik vind het jammer dat uw ventje er zo over denkt.
Maar je bent niet alleen. Wij zijn hier En bij ons kan je met al je zorgen en problemen terecht! Wees maar eens droevig! Laat die tranen maar eens rollen! Het zal je goed doen.

Sterkte meid, je komt er wel!
XXX

[ratje]

Oh Loeki,

Dikke knuf van mij. Wat erg voor je. En je ventje die helemaal niet steunt Dat vind ik echt niet kunnen.
Hopelijk heb je op het einde van de maand je nieuwe kans!

Groetjes
ratje

[wat is er mis?]

Lieve lieve Loeki,

Dikke dikke knuf voor deze tegenslag. Ik had het zo gehoopt voor je. Ik had het je super toegewenst.

Wat betreft je ventje, is hij niet een beetje paradoxaal in zijn uitspraken en gedrag? Eerst je "steunen" door tegen je buik te beginnen praten onmiddellijk na de IUI en dan nadien zeggen dat kinderen voor hem niet hoeft. Is het niet zelfbescherming voor zijn eigen door dat te herhalen? Is het niet dat hij gewoon niet wil toegeven dat hij er zelf wel wilt voor gaan (gedrag uit zich in spreken tegen je buik) maar er niet wil aan toegeven omdat het nu mislukt is? Alé, ik weet het niet, maar ik vind het alleszins jammer dat je je alleen "voelt". Voor een kindje zouden jullie samen moeten gaan. En weten dat hij het niet echt wilt (of het nu waar is of niet) moet erg zijn om alleen te dragen. Dikke knuf daarvoor ook.

Weet dat wij hier voor je zijn!

Bokje

[Loeki]

Tx mensen!

Intussen zijn we een huilbui en een goed gesprek later, en ja, dat lucht op hé. Ventje heeft vanzelf toegegeven dat hij zo'n dingen niet meer mag zeggen, dat hij er zelf ook voor wil gaan, dat hij alleen inderdaad heel bang is. Blijkbaar niet zozeer dat het niet wil lukken, maar dat we een kindje zouden krijgen met een handicap. Daar is hij heel bang voor. Hij zei ook dat hij doorhad dat ik gisteren wat aandacht nodig had, en dat hij mij daarin genegeerd heeft, dat hij weet dat dat niet lief was van hem maar dat hij niet weet waarom hij het gedaan heeft.
Dus ja Bokje, hij is idd heel paradoxaal daarin. Hij durft bepaalde dingen nog niet voelen, laat staan er met mij over spreken.
Hij heeft ook nog eens benadrukt dat het niet zo is dat hij niet wil, een kindje.

Mannen, kunt er maar eens aan uit. Ik voel me al niet meer zo alleen, hoe kan ik ook met jullie steun!

Op naar morgen! (jaja, klein glimlachje...)

[wat is er mis?]

Blij dat er een glimlach verschijnt op je gezicht Loeki.

En hier ook een glimlach omdat mijn analyse toch niet zo ver ernaast zat .
En de duimpjes staan hier omhoog dat jij geen cysten hebt. Ik hoop dat ik ze deze keer van je heb overgenomen .

Bokje

[Havanne]

Loeki toch, hhhhaaaaaa, hoeveel pech kan je hebben. Dikke knuf meid.

[Loeki]

Stillekesaan Bokje, een kleintje.

Je zat er redelijk goed op ja, met die analyse. Kzeg het, vrouwen onder mekaar, das duidelijk hé, maar communiceren met mannen, niet simpel! (met de mijne toch niet)

Ik weet eigenlijk wel wat hij voelt, ik ken hem goed genoeg, maar als hij dan tegenstrijdige dingen zegt, ben ik in de war natuurlijk! Blijkt dat hij zelf tegenstrijdige dingen voelt en zegt, ja zeg.

Ik ga dit weekend of volgende week woensdag op controle. Afhankelijk van wanneer de ruskes goesting hebben om fatsoenlijk af te komen. Tot dan, schrik hé. Hoewel het allemaal goed voelt, toch... Vorige keer voelde ik ze heel goed zitten, nu voelt alles wel ok, maar ja, je weet nooit.

Lukt het wa Bokje met pillen? Verdraag je ze een beetje? Lukt het rust in te bouwen?

Havanne, ben jij de rust nog niet kotsbeu? Alles ok met het Ukje?

Ratje, hoe was je examen?

Katy, op naar volgende week! Ik duim voor je.

Wappie, Janne, alles ok bij jullie?

Knuffels terug voor iedereen!!!

[Vereltje]

Tja mannen... Ik zit meestal wel op dezelfde golflengte als mijn man, maar in deze mallemolen durft het ook al eens gebeuren dat we mekaar niet verstaan. Zo was mijn man twee weken geleden slechtgezind op mij omdat ik door mijn regels ons shoppingtripje had ingekort, terwijl ik eigenlijk van de pijn verging en mega stress had voor die stomme decapeptyl. Toen hij na een uur nog amper tegen me wilde spreken ben ik even helemaal loos gegaan! Toen viel zijn frangske wel dat hij misschien een beetje kinderachtig bezig was.

Blijven praten en altijd zeggen hoe je je voelt is het enige wat we kunnen doen om mekaar zo goed mogelijk te blijven begrijpen he...

Van decapeptyl gesproken, ik krijg tegenwoordig geregeld opvliegers... Niet echt aangenaam. Nog twee en een halve maand te gaan...

[Katy]

Hoi Loekie

Goed dat je het toch hebt kunnen uitpraten.
Ik zit met nog een erger "model" opgeschept.
Mijn man zegt gewoon niets. Ik dacht dat ik dat gewoon zou worden, maar in tijden van nood (zoals nu, tijdens fertiliteitsbehandelingen) is het verdraaid moeilijk als je er alleen voorstaat.
Gelukkig kan ik steeds terecht bij mijn moeder en vader. Die een enorm luisterend oor hebben en tevens ook trachten een oplossing of ideëen aanbrengen.
Dat doet me wel altijd iets, dat ik toch nog één plaatsje heb, waar ik naartoe kan, als ik het moeilijk heb. En uiteraard , het forum, wat zou ik zonder. Gelukkig dat we elkaar een beetje kunnen steunen waar nodig.

groetjes

katy

[Wappie]

Loekie,
dat je erover kan babbelen is al een grote stap, krop het niet op, want dan ontploft de bom en is de schade misschien onherstelbaar. Mijn man is echt een enorme steun. Vorige week heb ik het echt moeilijk gehad en was ik absoluut niet te genieten. Dat heeft me doen beseffen dat ik eigenlijk een heel rustige, verdraagzae man heb. Dus nu ben ik ook mijn best aan het doen om soms eerst na te denken alvorens ik iets zeg

Voor de rest is alles ok bij mij. Ik wacht nu of het misschien deze keer gelukt is... binnen 2weken zouden de russen bij mij op bezoek komen. Maar natuurlijk liever niet hé
Ik vertrek nu op weekend, gezellig uitwaaien in de Ardennen. Wandelen, babbelen, rusten, kortom GENIETEN
Allemaal een heel fijn weekend en dikke knuffels voor iedereen
XXX

[Lana]

Hey Loeki,

Ik vind het zo jammer voor je! Ik had zo gehoopt dat het wel zou lukken!
Ik bewonder je ook voor je steeds positieve instelling. Ik denk dat jij een inspiratie bent voor velen onder ons!
Je tijd komt zeker en vast nog wel. Zo'n lieve, optimistische vrouw als jij verdient een schat van een baby!

Dat je nu minder enthousiast bent, is meer dan normaal. Jij bent ook maar een mens en je hebt ook het recht om te huilen. Huil maar goed uit; dat zal deugd doen. En weet dat wij voor jou klaar staan zoals jij steeds voor ons klaar staat. Je verdient een bloemetje! Meer zelfs... een boeket bloemen!

Och ja, die mannen! Ik herken dat! De mijne reageert ook zo; de ene moment precies doen alsof kindjes niet belangrijk zijn en de andere moment bijna wenen omdat het niet lukt. We zullen ze zo moeten verslijten hé?

Dikke knuffels,

Lana

[Loeki]

Goh, ik kan er met hem over babbelen hoor, en soms is hij een enorme steun, maar soms ook helemaal niet. En tis moeilijk van te voren in te schatten, waardoor ik soms zoiets heb van "aaahh, dat deed deugd" en soms van "had ik maar gezwegen". Tis altijd een beetje op hoop van zegen met hem. Ach ja, Lana, tis zoals je zegt, ik zal hem zo maar verslijten, hihi.

Ik volg je wel Katy. Ik denk dat de mijne net zoals de jouwe amper weet wat hij moet voelen zelf, laat staan dat hij mij helpt / luistert. Mijn moeder is gestorven toen ik 13 was. Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt, maar op zo'n cruciale momenten in mijn leven wou ik toch dat ik haar nog wat kon zeggen. Aan mijn vader heb ik nooit iets gehad. Tja. We kiezen onze ouders niet hé?

Ai Vereltje, dat klinkt niet al te best. Nog twee maandjes en half meid, doorzetten, je komt er wel! Laat die opvliegers maar vliegen, je ventje moet het er maar eventjes eventjes bijnemen. Ik snap dat hoor, van mekaar niet verstaan. Ik heb dat met mijn ventje ook. Meestal maken we mekaars zinnen af, maar soms krijg ik er kop noch staart aan. Geduld hebben is dan de boodschap, en das echt wel niet te combineren met opvliegers hé? Heb je al gezegd dat ik gezegd heb dat je een mega-kerstkado verdiend?

Wappie, geen russen voor jou! Kzal mijn duimen ook eens laten werken zie. Doe dat goed in de Ardennen! Geniet ervan. Misschien geen gluhweintje maar toch een lekkere warme choco.

[wat is er mis?]

Met mijn man heb ik geen problemen. Hij kan erover praten als ik het wil, maar dat gebeurt niet zo vaak. Het is toch een andere beleving als man dan als vrouw. Wij voelen ook meer "veranderen" in ons lichaam, worden ook meer geconfronteerd met die veranderingen (toiletbezoekjes ). Hij wacht ook wel gespannen af, heeft ook wel hoop en doet ook lekker mee aan zelfbescherming, en toch is het anders. Hij heeft er ook niet zo een behoefte aan om erover te babbelen. Ik denk dat veel mannen dat minder hebben, want waarom komen hier dan hoofdzakelijk vrouwen?

Vereltje, rot voor je dat je dan toch last hebt van de menopauze-spuit. En ja de omgeving moet er dan ook maar even van "afzien". Ik merk ook enorm dat ik last heb van die hormonen die ze me geven. Nu ik op de pil sta, voel ik me veel beter. Tot nu toe geen last van humeurwisselingen, geen afsnauwen, geen prikkeling bij het minste, .... Mijn baas zei gisteren (nadat ik hem anderhalve week niet had gezien en toen onuitstaanbaar was) dat hij geluk had deze keer. Ik was vriendelijk. En eigenlijk heeft hij gelijk, ik was ook veel vriendelijker. Toen hij hoorde dat ze me op de pil hadden gezet, kreeg hij wel weer "schrik" voor wat zou komen . Hihi, maar dat zien we wel. Voorlopig gaat het goed.

Wappie, voor jou duim ik super. Geniet van het weekendje ardenenn. Dat doet deugd, even weg en fun fun fun.

En ikzelf heb hier eens gezegd dat ik geen last had van de cysten, dat ik ze niet voelde zitten. Wel ik denk dat ze me gisteren eens wilden duidelijk maken dat ze effectief wel waren. Ik had lichte buikpijn, ter hoogte van de baarmoeder, eierstokken. Maar verder helemaal nog nergens last van. Ik hoop dat het zo blijft!

Groetjes,

Bokje

[Tammyke]

Bokje zo is die van mij ook.
Hij zegt dikwijls, ma lieveke denk er toch ni aan!
Nu gebeurt dat ook niet meer, maar de eerste maanden voel je vanalles wat je niet kent e?
Hij zegt er niet zoveel over, maar is er toch mee bezig hoor, zeker nu bij het verbouwen merk ik het wel. Het muurtje mocht niet te laag, want dan konden de kindjes erop vallen met hun hoofdje en erover kruipen.. Wij hebben een tijd terug (alle meer dan een jaar geleden) een quinny op de kop kunnen tikken, die staat hier nu boven. Deze week waren vrienden hier met hun 7 maanden oude dochterje. Ze werd moe en kon ni slapen, dus ben de quinny gaan halen voor haar. Nu stond die gisteren nog beneden. Kwam er een vriend van hem en hij heel fier met de buggy aant wandelen. Zo van zie, das voor ons kindje.
Mijn hart begon gewoon te smelten..

Loekie, ik hoop dat je ondertussen al wel een big smile hebt. Het is niet makkelijk e meid?
De ene dag vlieg je er pos door en de andere dag doet het zo ne pijn, dat lachen echt niet kan.
We mogen dagen hebben dat we het moeilijk hebben, iedereen heeft die wel eens.
Zou je man er niet zo koel over doen om u te sparen? Mijn vriend reageert soms ook zo, maar ik weet dat hij een kindje wil, maar hij zegt er bij momenten niet veel over alleen om mij er niet aan te laten denken. Volgens mij gaat uw man super gelukkig zijn als je zwanger bent hoor, maar doet hij nu zo om u te beschermen. Mannen zijn rare wezens, maar volgens mij houden ze veel voor zichzelf om ons te besparen.
In ieder geval veel succes de komende weken!

Wappie veel fun daar in de Ardennen, kan eens goed doen een paar daagjes weg.

Bij mij is alles oke, mijn maandstonden zijn net voorbij en ik weet van gisteren dat ik ander werk heb. Ik mag beginnen op revalidatie en dat ligt me wel denk ik.
De keuze om mijn ontslag te geven, voelt nog steeds goed, maar ergens knaagt het dat we zwanger worden nu even moeten opschuiven. Ik weet ook wel dat zo een stressy werk niet gunstig is om zwanger te kunnen worden. Toch knaagt het wel een beetje. Mijn vriend gaat volgende maand 30 worden en ik merk dat hij het toch ook wel heel graag wil nu.
Al beseft hij heel goed, dat het zo voor mij niet meer kon. Ik had constant last van mijn darmen, kon niet meer eten, mijn haar viel uit, gezicht stond vol acne, was stikop. Gewoon allemaal door da werk, ze verwachten daar dat wij machienes zijn!

Nu staan mijn gedachten op mijn nieuwe job.
Minder zwaar werk, minder stress en de rest komt wel ok.
Als alles in zijn plooi valt, maak ik terug een afspraak bij de gyne en dan beginnen we aan iui.
Als je daaraan begint en lichamelijk al op bent, heeft dat zo weinig kans van slagen denk ik. Trouwens, ik kan zwanger worden, maar het blijft niet..

Fijn weekend allemaal en tot snel

[Loeki]

Bokje ik had ook zo van die steekjes de eerste week aan de pil. Ik dacht toen van "yes, dat zijn die cysten die aan het verschrompelen zijn, sterf cysten, sterf! " Hihi. Het eerste weekje pillen zit er bijna op zeker? Nog maar twee te gaan!

Tammyke; blij te horen dat je de goede kant opgaat! Met dat oude werk van je, dat was idd echt niet te doen hé. Goed dat je nu iets anders hebt, kan je ook je tanden inzetten he? Je hebt groot gelijk hoor, dat je nog eventjes wacht tot alles weer op de plooi is. Tis zoals je zegt, je kan maar beter er fris en monter aan beginnen, dan hou je het beter vol!

Hier ist intussen weer dik in orde. Tja, mijn ventje, die heeft gewoon wat "issues". Ik heb eigenlijk al lang geleerd dat je in zo'n gevallen niks meer kan doen dan luisteren en geduld hebben. Ik kan zijn "kinderwens" (het al dan niet toegeven ervan) toch niet forceren, dat is iets dat hij zelf moet doen. Als ik eenmaal zwanger ben (hopelijk rap ), dan zal hij waarschijnlijk nog wel banger worden (ik waarschijnlijk ook wel), maar ik vang dat wel op. Ikke, de rots in de branding (ahum).