Grootgevaarke meid, geeft niet hoor! Heel normaal zo'n gevoel. Je hebt gewoon enorm veel meegemaakt de laatste tijd, en dan kan je er even doorzitten. Ook je ventje zit er misschien wat veel achter hé, lukt het wat voor hem om je wat ruimte te laten? Wacht gewoon even af, kijk of het binnen een paar weekjes beter gaat. Als het dan nog niet beter is, kan je altijd bij de huisarts binnenspringen om te checken of je niet in een depressie belandt, want dan ben je weer verder van huis hé. Of laat eens bloed prikken om te kijken hoe hoog / laag je cortisol gehalte staat, kwestie van een burn-out te vermijden, zowel lichamelijk als geestelijk.
Probeer je goed te verzorgen, kweet dat het niet altijd makkelijk is... Probeer te doen wat je lichaam nu schreewt dat je moet doen... rusten. En we zijn er voor je hé, niet vergeten!
Ratje, pfff, tof he, collega's! Je voelt je soms zo bekeken hé. Letterlijk en figuurlijk dan. En dan nog eens fijn samen met de russen (een ongeluk komt nooit alleen zeggen ze he). Bah.
Dikke knuffels voor iedereen, ik ben nu helemaal gerust, tis mijn beurt om te duimen, knuffels en positieve vibes uit te delen, etc...
