mannen niet toegelaten topic :)

[pelkie]

Kan je misschien iets tijdeiljk aan je huidige huis veranderen? Iets oplappen ofzo wat hem't meeste stoort?
Een deadline zou ik er niet opzetten, want als je dan niets vindt kan hij je nog meer onder druk zetten.

Als je trouwens een oud huis koopt dat vebouwt moet worden, kan je er dikwijls ook iets heel moois van maken dat helemaal naar je eigen zin is. Ik zag't ook niet zitten om iets "instapklaar" te kopen, want dan staat er toch altijd een badkamer of zo in die niet naar je zin is, maar wel rationeel gezien volledig in orde is...

Ik heb bijna zin om mee te zoeken Ik verveel me hier toch

[Sterretje]

wat pelkie zegt over een top 3 of top 5 van 'musts' op te maken vind ik ook wel OK. en eventueel elk wat water bij de wijn doen?

ik vind het persoonlijk niet slim om een 'voorlopig' huis te kopen, 't moet echt wel jullie definitieve woonst zijn natuurlijk.
Overhaast beslissen, ga je je betreuren.

Maar je gaat alijd, als je iets gekocht hebt, daarna nog een 'betere' koop zien, dus maak je geen illusies
Iemand in mijn dichte omgeving had e huis gekocht na e half jaar zoeken, volgens iedereen echt e koopje. maar dan ja, even nadien ziet hij weer ietst anders dat toch nèt dat ietsje meer had
en ja, desnoods zoveel mogelijk verbouwen naar jullie eigen zin, en op eigen tempo.
Vb: eerst benedenverdieping aanpassen en boven wonen, en dan omgekeerd.
maar da's niet makkelijk natuurlijk met reeds een kindje in huis

jullie komen erwel uit. alleen kwestje van manlief te rationaliseren.

[wat is er mis?]

JD tuurlijk mag je dat hier ook neerpennen. Dikke knuf hoor, wat het zit wel al vrij diep hé.

Ik vind de gedane voorstellen van Sterretje en Pelkie wel zeker goed om te overwegen. Hopelijk staat je ventje voor die suggesties open.

Zijn er andere "eisen" die jullie eventueel knn aanpassen? Bv idd meer verbouwing, of ruimer zoeken van woongebied, prijs verhogen, eventueel een andere stijl overwegen, ....

Een voorlopig huis zou ik ook niet doen, want is dat dan niet uitstel van executie? Binnen x aantal jaren zit je dan toch opnieuw met dat probleem?

[JD]

Het grootste probleem aan ons huidige huis is dat het te klein is en dat het niet praktisch is. Als je binnen komt in onze woning sta je direct in de living. En deze is met een deur afgesloten van de salon. Dus die voorplaats is eigenlijk een verloren ruimte waar we enkel komen als we bezoek ontvangen.

Om meer ruimte te creëren zouden we dus de muur tussen beide ruimtes moeten afbreken, de trap zou verzet moeten worden, want die loopt tegen die gemeenschappelijke muur... en verbouwen is écht onbespreekbaar, want dat zou betekenen dat ik de indruk geef dat ik daar wil blijven.
Ik krijg al onder mijn voeten als ik durf zeggen dat er links of rechts een vijs moet worden vastgezet.

Die deadline zou tegen mij werken vrees ik. Ik moet hem 'gewoon' zien te overtuigen dat ik daar even graag weg wil, dat ik van goede wil ben, dat ik ook zoek,...
We gaan binnenkort naar een architect om te horen hoe we de kosten kunnen inschatten van verbouwingen moesten we een huis grondig willen verbouwen naar onze zin en welke type huis we best zoeken rekening houdende met de stijl die ik in gedachten heb en waar we allemaal rekening moeten mee houden.

Had ik eigenlijk al zeer lang voorgesteld (ben dus echt wel van goede wil en probeer ook alternatieven te zoeken), want geen van ons beiden kan zo op het zicht een voorstelling maken van hoe je van een oud huis een mooi en praktisch huis kan maken. Maar ja, vond hij tot nu niet nodig.

Persoonlijk wil ik ofwel een nieuwbouw (zelf te bouwen of net nieuw, grotendeels naar mijn goesting) ofwel een grondig te verbouwen woning. Ik heb geen zin om jarenlang al mijn verlof op te offeren aan verbouwingswerken (en eens je rond bent te moeten herbeginnen) en nog minder om jarenlang op dingen in mijn huis te moeten kijken die ik echt lelijk vind, maar die zoals Pelkie zegt, rationeel in orde zijn, en die dus duur meebetaald zijn.

Een voorlopig huis zou als enige voorwaarde moeten hebben dat we het nu kunnen betalen met de verkoop van ons huis en nog wat extra en dat het ruimer is.
Het zou ons de tijd geven om te zoeken naar ons droomhuis. Ideaal is het niet, maar het zou voor mij betekenen dat er nog kans is om ooit mijn droom te realiseren. Hoe langer deze situatie nu aanhoudt, hoe meer kans dat mijn man me voor een voldongen feit zal stellen en dat ik dus mijn droom definitief kan opbergen.

[Liefje]

JD, wat naar dat het zoeken van een nieuw huis jullie zo tot het uiterste drijft. Het is ook zo'n groot project, en je wilt het allebei perfect hebben volgens je eigen droom.
Er is hier boven al veel gezegd, maar ik dacht ineens aan het volgende: bij ons liep het zoeken naar een huis parallel met het 'zoeken' naar een kindje - en de emoties daaromtrent liepen daardoor gelijk op('het zal wel nooit lukken om ons droomhuis te vinden'). Kan het zijn dat ventje jullie nieuwe behandelingen en de wachtweken toch wat spannender en emotioneler vindt dan hij naar jou toe laat merken? En dat zijn stress rondom het zoeken naar een huis mssn zijn manier is om met alle verwarrende emoties om te gaan?
Veel sterkte alleszins.

[grootgevaarke]

Liefje, dat is mss wel een plausibele uitleg.

Alle dagen op dezelfde sites naar huizen zoeken is idd frustrerend, je kan bijv bij Immoweb wel een profiel aanmaken en dan krijg je om de zoveel dagen een e-mailtje met de nieuwe of in prijs verlaagde huizen. Dat scheelt toch al een pak in het frustrerende zoekwerk (trouwens als je ECHT begint te zoeken, vind je meestal niets hé...)

Je hebt gelijk dat je je droom niet zomaar opgeeft, tenslotte ga je daar je leven doorbrengen. En het kost toch allemaal stukken van mensen hé. Ik kan je man ook wel volgen als hij zegt dat jullie 'voor niets' sparen, want die verdomde prijzen swingen echt de pan uit... (al is er wel nog altijd groot verschil tussen vraagprijs en verkoopprijs: stoute schoenen aandoen hoor!) maar een huis kopen dat doe je niet zomaar eventjes tussen de soep en de patatten hé.

Veel succes in de zoektocht!!

[Loeki]

Dikke knuff JD...

Zou je het eventueel uitgelegd krijgen aan je man om, in plaats van een tussentijds huis, toch die muur eruit te gooien? Niet omdat je er wil blijven, maar omdat het huis zo meer gaat opbrengen als je het verkoopt?

Nu kheb geen idee hoe snel zoiets gepiept kan zijn... Aangezien het een klein rijhuis is is het vast geen draagmuur.

Kheb er hier ook zo eentje rondlopen die met momenten TOTAAL niet voor rede vatbaar is, en idd met depressieve trekjes (al wil ie dat niet horen hoor). Kvind het voor mezelf dan ook wel belangrijk om af en toe proberen wat afstand te nemen, want je gaat daaraan kapot hé...

[JD]

Loeki,

Inderdaad, afstand nemen is nu wel nodig, soms negeer ik hem straal als hij weer een onschuldige opmerking van mij linkt aan ons huizenprobleem.
Maar voor mij is dat moeilijk, ik wil daar over praten, hem uitleg geven bij hoe ik me voel, wat zijn opmerkingen met mij doen...

'k moet eerlijk zeggen dat ik het ook niet zie zitten om nu nog te verbouwen. We hebben er al veel werk in gedaan, de beneden al een tweede keer herdaan (eerst afvoerleiding kapot in living met waterschade in living en salon tot gevolg en later waterschade in de keuken door de buren). We kunnen ook nergens anders terecht (onze ouders wonen op 100km van ons) tijdens de verbouwingswerken.

Liefje,

Misschien heb je wel een punt hoor. Hij wil niet echt spreken over een mogelijke zwangerschap, maar misschien werkt het idee dat ik mogelijks zwanger ben ook wel verstikkend, want dat zou betekenen dat eens nummer twee er is, we echt wel met een probleem zitten.
Wat me ook wel een beetje stoort is dat hij zo 'flipt' omdat hij zich slecht voelt in ons kleine huis, maar geen begrip had voor mijn 'emotionele uitbarstingen' en 'dipjes' tijdens de vruchtbaarheidsbehandelingen. Ok, toen dat niet lukte durfde hij ook wel eens uitspraken doen in de trand van 'ocharme, wij sukkelaars' en 'iedereen van onze leeftijd heeft kinderen en zijn droomhuis en wij niet), maar doorgaans was hij de rationele. Dus heb ik nu zoiets van, laat ons toch genieten van zoonlief, dat kunnen ze ons niet meer afpakken, dat huis dat duurt misschien langer dan we gehoopt hadden, maar vroeg of laat zal dat ook wel lukken.

'k Moet er ook eerlijkheidshalve aan toevoegen dat zijn wens om snel te verhuizen ook wel voortvloeit uit bezorgdheid voor zoonlief hoor.

GG,

'k Ben toch wel blij om te horen dat er nog mensen zijn die begrijpen dat ik mijn droom niet zomaar kan opgeven.

[wat is er mis?]

JD, ik weet dat ik ook me niet zomaar zou knn "neerleggen" bij een huis dat niet (bijna) 100% mijn goesting is. Dus ik begrijp wel dat je dat wil en dat je daarvoor desnoods wil wachten.

Miss je inschrijven bij huizenjacht, tv-makelaar?

[JD]

En op TV ruzie staan maken zeker? Neen dank je

[Loeki]

Ik bedoelde emotioneel afstand nemen. Jezelf emotioneel een beetje afschermen. Je ventje heeft problemen en je wil hem graag helpen maar sommige dingen (zoals omgaan met zijn wanhoop rond heel het verhaal) is iets dat hij zelf moet doen. Als je dat goed kan aanvaarden (ik zeg niet dat dat al niet zo is hé) dan ben je al een eind op weg.

Ik snap wel dat je zo'n verbouwingen niet meer ziet zitten. Tis ook een heel gedoe hé.

We hebben ook zo een tijd gezocht naar ons droomhuis en eigenlijk uit miserie gebouwd omdat we niks vonden naar ons goesting (of te duur). Huis is nog altijd niet af btw.

[JD]

Loeki,

'k weet niet of ik het goed begrijp...
Ik begrijp zijn frustratie en hijzelf zal moeten inzien dat hij schade berokkent aan zichzelf, zijn vrouw en zijn zoon en dat terwijl hij op die manier de zaken niet verandert. Maar als hij niet tot dat inzicht komt, wat dan? In afwachting dat we iets vinden (al dan niet ons droomhuis) dit verder ondergaan? Onze relatie op het spel zetten? Mijn droom opgeven?

Ik zou dolgraag willen bouwen, keuze van stijl, indeling, inrichting,... zal geen grote problemen opleveren (behalve misschien dat ik zeer moeilijk kan kiezen, maar dat doet hij dan wel weer). Bouwgrond is echter zeer duur en schaars in omgeving Gent. En veel percelen zijn echte overschotjes naar ons gevoel. Wij hebben zo bv ooit een perceel gezien met zo'n gigantische electriciteitspyloon in de tuin. Reactie van de makelaar: de bouwgrond is wat goedkoper, maar dan heb je veel meer geld over om een schoner huis te zetten

[cimoca]

JD,

ik wou ook dat mijn huis totaal mijn goesting zou zijn dus voor mij was er maar een keuze zelf bouwen. We hebben gelukkig heel snel toen we elkaar kenden bouwgrond gekocht ( zijn er zelfs een jaar eerder dan gepland voor getrouwd)want 3 jaar later was de prijs verdubbeld.

Nu één ding zelfs als je bouwt is 't ook nooit echt 100% je gedacht want budget speelt toch enorm mee. Maar wij hebben daar gelukkig snel aan één lijn getrokken : de ruimte die we wouden is er, het esthetische is er maar heel veel zaken waren en zijn nog steeds niet 100%af. Zo hebben we in onze heel ruime keuken alles voorzien ( leidingen en plaats)voor een eiland maar dat eiland is er na 7 jaar nog niet. Ons bad is er ook nog steeds niet, hebben wel een heel ruime inloopdouche.

Wat ik eigenlijk wil zeggen: ik denk dat zowel jij als je man een paar zaken moeten oplijsten : dingen die je absoluut wil en waar je niet zonder kan, dingen die je wil maar niet perse direct hoeven en zaken die leuk zouden zijn maar niet absoluut noodzakelijk. Zo kom je al heel snel tot groter inzicht. En, ook niet alleen op internet kijken maar gewoon een dag rondrijden.

cinne

[Sterretje]

kan er niet veel meer aan toevoegen
enkel het volgende: stel dat jullie morgen jullie droomhuis vinden (en kopen ) Dan nog zijn jullie overmorgen nog niet verhuisd hé. Daar gaat ook tijd over
dus je ventje moet ook beseffen dat alles niet in orde is van zodra jullie toch iets gevonden hebben.

het is niet makkelijk en ik ken mensen die al lang op zoek zijn, andere mensen die rap rap iets gekocht hebben en nog lang niet aan verbouwingen toezijn.
Dus laat er genoeg tijd overgaan zou ik zeggen

[JD]

In ieder geval aan iedereen bedankt voor de tips en de steun!

Binnen drie kwartier mag ik naar huis. Ik kijk er niet echt naar uit, want weet niet wat er mij te wachten staat (behalve natuurlijk mijn klein zonnetje). Ofwel spreekt hij nog steeds niet tegen mij (en dan laat ik hem maar, want de laatste tijd heb ik al iets teveel gesmeekt om ruzies bij te leggen) ofwel begint hij gewoon over koetjes en kalfjes te babbelen alsof er niets gebeurd is (en daar kan ik eigenlijk niet zo goed tegen).
't Zou mij serieus verwonderen moest hij sorry zeggen.

En laat ons hopen dat er na de regen weer wat zonneschijn mag komen...