Bijna klaar voor een eerste IVF pick up

[garibaldi]

Bedankt voor de steun allebei!

Effectief het wordt aftellen.
Alle gedachten spoken door m'n hoofd... Wat voel ik nu? is dit nog steeds de PU? Of toch iets anders? Wat met 3 terugplaatsingen, ik zal toch geen 2ling krijgen? En wat als ik zwanger zou zijn, loopt het dan goed...
Belachelijk hé. In plaats van gewoon aan iets anders te denken, neen, piekeren over alles en nog wat.

Maar dat zal wel voor iedereen hetzelfde zijn denk ik.

Ik hou jullie op de hoogte

[Nessa]

Hallo,

ik ben al een hele tijd niet meer op dit forum geweest. Weer een teleurstelling verwerkt na de vierde mislukte IUI.
Nu zijn we volop bezig met een IVF-behandeling. Maandag heb ik mijn eerste pickup. Ik ben ongelovelijk zenuwachtig en ook wel wat bang.
Mijn gyne maakt zich zorgen, bij het zien van mijn echo's, voor vochtophoping in de eierstokken (omdat mijn lichaam te veel eicellen heeft aangemaakt deze keer ). Hij zei dat als dit niet betert, het zou kunnen dat de terugplanting pas na de feestdagen zou kunnen gebeuren. Mijn lichaam heeft rust nodig om die vochtophoping tegen te gaan. Ik wil helemaal niet wachten, ik wacht al zo lang!

Heeft iemand zo'n vochtophoping al eens meegemaakt? Hoe voelt dat? En hoe kan je dit voorkomen?

Groetjes,
Nessa

[garibaldi]

Hey Conny2,

Het is bijna zover voor jou... Morgen mag je testen. Wat denk je? Voel je iets speciaals?

Bij mij is de rust in mijn lichaam teruggekeerd. geen buikpijn meer, maar ook geen andere symptomen of dingen die me positief kunnen stemmen over de uitslag van deze poging. Ik voel gewoon niets...
Donderdag kan ik testen maar ik vrees ervoor. Bij mijn vorige zwangerschappen voelde ik me zooo moe, pijne borsten... En nu niets.

Hou me op de hoogte en ik duim voor je

[Luna]

Hallo iedereen,

Ik ben Luna en eind december wordt ik 40.
Ben hier helemaal nieuw via Life Leuven op dit forum terchtgekomen.
Na bijna 2 jaar proberen zwanger te worden zijn wij nu ook juist gestart met IVF.
Heb ook altijd gedacht dit doe ik nooit en je ziet maar een mens verlegd zijn grenzen.
Ben ook zeer bang want mijn 3 weken pil slikken zit er bijna op en zal dan nu met de spuitjes moeten starten vd week.
Heb het ook een paar maanden even uitgesteld maar heb er mij gewoon ingesmeten nu.
We zullen wel zien hoe het uitdraaid als alles goed gaat zullen we rond men verjaardag ongeveer weten of het ons gelukt is of niet....spannend.
Maar ik ben zeer bang voor wat er nu de volgende weken met me gaat gebeuren, lichaamlijk vooral.
Psychologisch ben ik vrij sterk heb nu al zoveel maanden dat het niet lukte dus eentje meer of minder
Kan mij iemand vertellen wat ik moet verwachten bij het zetten vd spuitjes en hoe ik me zal voelen?
En dat het echt zo'n pijn doet het nemen vd eitjes op het moment zelf ook onder verdoving of daarna?
Help ben toch bang hoor!?

Lieve groetjes,
Luna

[garibaldi]

Hey Luna,

Ik ken je angst. Ik voelde me echt hetzelfde. Ik had zo'n stress rond die spuitjes en de pick up dat ik 3 weken een gigantische herpes labialis heb gehad.

Maar het valt allemaal best mee. Ik heb een verpleegster van het witgeelkruis laten komen. Die heeft de Decapeptyl gezet (elke avond rond 19u) en dan op de dag dat ik met de pregnyl pen mocht beginnen heeft zij samen met mij de eerste gezet.
Waarom was ik hie zo bang van geweest...
Echt geen probleem. Een klein prikje en alles was achter de rug. Ik ben dan trots elke avond zelf verder gegaan met de pregnyl.
De pick up is wel pijnlijk. Maar te verdragen door de verdoving die tijdens de ingreep wordt verhoogd als nodig blijkt. Wat bij mij het geval was.
De dag zelf heb ik de hele namiddag uitgesplapen met wat pijnstillers, de dag nadie had ik buikpijn zoals bij pijnlijke maandstonden en de volgende dagen was de pijn zeer beperkt. Ik heb wel een hele week een opgeblazen gevoel gehad. Een broek die niet te strak zit deed wonderen.
Wat emoties en moodswings betreft, ook dat valt best mee. Zeker omdat je het gevoel hebt dat nu alles zover opgevolgd wordt dat er veel minder "onduidelijkheid" is. Je weet hoeveel eitjes er groeien, je weet wanneer ze weggenomen worden, je weet hoeveel er op welke maniet bevrucht zijn etc. Alleen de 2 weken wachten zijn wel zwaar. Vooral de 2e week.

maar dus geen stress! Ik zelf ben ook patient bij Life in Leuven en daar voel je je echt in goede handen.

Volhouden!