Geniet van al je mannen!
Geboorteverhalen
-
K'tje
- Berichten: 1104
- Lid geworden op: 7 april 2008, 15:46
-
Bjorn en Kim
- Berichten: 4308
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 10:56
-
Bjorn en Kim
- Berichten: 4308
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 10:56
Moet zeggen labatsa voor mij hoeft zwanger zijn niet meer, ik mis het eigenlijk totaal niet deze keer!
Waar ik het wel moeilijk mee heb is het afscheid nemen van zo'n pasgeboren kindje, wetende dat we dit nooit meer gaan meemaken.
Waar ik het ook moeilijk mee heb is te aanvaarden hoe groot Tibo al is... Ik zag hem nog als mijn klein bolleke en plots is die zo groot!
Waar ik het wel moeilijk mee heb is het afscheid nemen van zo'n pasgeboren kindje, wetende dat we dit nooit meer gaan meemaken.
Waar ik het ook moeilijk mee heb is te aanvaarden hoe groot Tibo al is... Ik zag hem nog als mijn klein bolleke en plots is die zo groot!
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
Hier mijn bevallingsverhaal, net af voor de volgende voeiding 
Vrijdag en zaterdag heb ik wat voorweeën, die waren absoluut nog niet intens en ook helemaal niet regelmatig, maar ik hoopte dat het wel betekende dat mijn lichaam zich aan het klaar maken was en de bevalling niet lang meer op zich zou laten wachten
Zondag, om 3u45 word ik wakker met wat pijn in de buik. k Ga even naar het toilet maar besef nog niet helemaal dat die pijn eigenlijk intensere weeën zijn. Om 4u15 kan ik niet meer blijven liggen en sta ik op beneden bij elke wee wat rond te lopen en tussen de weeën nog wat te lezen. Ik begin te timen en merk dat de weeën om de 8 a 10 minuten komen. Nog niet vroeg genoeg om de vroedvrouw te bellen. Tegen 8u ‘s ochtends is er nog altijd geen versnelling te merken in de weeën maar ik besluit toch even de vroedvrouw te bellen. Die belooft na haar ronde even binnen te springen en te kijken hoe ver het staat.
Iets voor 12u is ze daar dan. De weeën komen nog altijd om de 8 a 10 minuten, soms zelfs nog langer. Ook de intensiteit is nog niet feller. k Begin een beetje schrik te krijgen voor een marothon bevalling... of een straatje zonder einde. De vroedvrouw checkt mijn ontsluiting: 3cm en volledige verstrijking van mijn baarmoedermond. Ze raadt me aan in bad te gaan: ofwel zou dat ervoor zorgen dat de weeën stilvallen zodat ik nog wat kon rusten voor het echt in gang schoot, ofwel zou het samen met het onderzoek er voor zorgen dat de weeën sneller komen en de bevalling echt begonnen is.
Mijn lichaam kiest voor de tweede optie. Maar in het bad kan ik de weeën goed verdragen. Tegen 2u laten we aan de vv weten dat alles nu echt begonnen is, weeën om de 5-6 minuten. Aangezien een wee zelf nog niet zo lang duurt en we ze met z’n tweetjes goed kunnen opvangen, spreken we af dat we haar terug zouden bellen als we het zelf nog maar moeilijk kunnen opvangen.
Ik blijf lekker in mijn bad
. Om eerlijk te zijn durf ik niet goed meer uit het bad 
. Het warme water deed zo’n deugd. Dus ik blijf in bad en puf samen met mijn man de weeën weg; een beetje teleurgesteld merken we op dat de weeën niet sneller en sneller komen, ik blijf steken op een frequentie van 5 minuten.
Om kwart voor vier, bellen we na lang twijfelen toch maar naar de vroedvrouw met de vraag of ze ons kan komen assisteren want dat de weeën toch wel heel intens zijn geworden. ik dacht toen echt dat we haar veel te vroeg belden, want in dat water kon ik de weeën nog altijd goed verdragen. Tijdens dat half uurtje dat we op haar wachten komt alles in een stroomversnelling. De weëën komen nu ineens wel om de 3 minuten. Ik zweer bij goed dat als ik nog maar op 5cm zou zitten ik in het ziekenhuis direct om epidurale zou vragen; dit kon ik niet lang meer volhouden.
Om 16u15 is de vroedvrouw daar dan eindelijk. Ze checkt mijn ontsluiting en we vallen bijna achterover: bijna 9cm ontsluiting!!! Wooooooooooooww, dit hadden we niet verwacht.
Ze vertelt ons dat we binnen een uurtje waarschijnlijk ons kindje zouden kunnen vasthouden. Ze checkt de hartslag die, is nog heel goed. En doordat het sinds haar eerste onderzoek s middags toch ineens heel snel is gegaan, voorziet ze niet echt problemen tijdens de persfase. We beslissen om dan maar thuis te blijven. Bovendien merk ik dat mijn weeën stilaan gepaard gaan met persdrang... Brr, nee, dat zou niet goed komen in de auto.
Na een paar weeën probeer ik in het bad een houding te vinden om te beginnen persen, maar ik vind er mijn draai niet. Dus ga ik uit het bad en probeer op het baarkrukje te persen.
En toen kwam het moeilijkste van heel deze bevalling. De persfase, wat voor veel vrouwen aangenamer zou zijn dan het wegpuffen van de weeën voelt voor mij als de pure hel. (vrouwen die nog moeten bevallen, stop met lezen!!!!) Ik heb het gevoel dat ik vanonder helemaal ga opensplijten, dat al mijn darmen ondertussen naar buiten komen, mijn clitoris helemaal openscheurt. Vreselijk. Ik neem me voor de volgende keer bij de eerste wee naar het ziekenhuis te gaan en direct epidurale te nemen. Dit wil ik niet voelen!!! Waarom wou ik weer alles bewust meemaken? Bij elke wee roep ik ‘nee’ (de hele straat heeft geweten dat ik aan het bevallen was, vrees ik
), terwijl mijn man en de vroedvrouwen (er is ondertussen een tweede bij gekomen) maar ‘ja ja’ blijven zeggen . Na drie kwartier persen floept ons klein meisje eindelijk uit mij en wordt op mij gelegd (ander half uur nadat de vroedvrouw was toegekomen). Ik vergeet direct de pijn en kijk verwonderd naar ons kleintje. Zo’n mooi wezentje dat verwonderd om zich heen kijkt. Samen met mijn man die heel de tijd achter mij zit genieten we van haar verwonderde blik, haar handjes die om zich heen grijpen...
De placenta komt direct los en ik blijk ook niet gescheurd of geknipt te zijn... Tien minuutjes later word ik op een campeermatrasje gelegd (onze slaapkamer is niet warm genoeg, we hadden ons niet echt voorzien op deze thuisbevalling) om een tijdje samen te genieten met ons kleintje (dat het trouwens fantastisch doet).
En zo gebeurde het dat ik dan toch thuis bevallen ben. Iets waar ik altijd van gedroomd heb, maar eigenlijk niet durfde. Het was een intense en intieme bevalling. Mijn man hielp me door de weeën. De vroedvrouwen straalden zo’n rust en kalmte uit waardoor we geen moment schrik hadden. En stilaan begin ik de pijn van tijdens de persfase te vergeten....
Repelsteeltje, moeder van het mooiste meisje van de hele wereld
PS: haar naampje en andere specifieke kenmerken zet ik liever niet op het forum, je weet nooit wie meeleest...
Vrijdag en zaterdag heb ik wat voorweeën, die waren absoluut nog niet intens en ook helemaal niet regelmatig, maar ik hoopte dat het wel betekende dat mijn lichaam zich aan het klaar maken was en de bevalling niet lang meer op zich zou laten wachten
Zondag, om 3u45 word ik wakker met wat pijn in de buik. k Ga even naar het toilet maar besef nog niet helemaal dat die pijn eigenlijk intensere weeën zijn. Om 4u15 kan ik niet meer blijven liggen en sta ik op beneden bij elke wee wat rond te lopen en tussen de weeën nog wat te lezen. Ik begin te timen en merk dat de weeën om de 8 a 10 minuten komen. Nog niet vroeg genoeg om de vroedvrouw te bellen. Tegen 8u ‘s ochtends is er nog altijd geen versnelling te merken in de weeën maar ik besluit toch even de vroedvrouw te bellen. Die belooft na haar ronde even binnen te springen en te kijken hoe ver het staat.
Iets voor 12u is ze daar dan. De weeën komen nog altijd om de 8 a 10 minuten, soms zelfs nog langer. Ook de intensiteit is nog niet feller. k Begin een beetje schrik te krijgen voor een marothon bevalling... of een straatje zonder einde. De vroedvrouw checkt mijn ontsluiting: 3cm en volledige verstrijking van mijn baarmoedermond. Ze raadt me aan in bad te gaan: ofwel zou dat ervoor zorgen dat de weeën stilvallen zodat ik nog wat kon rusten voor het echt in gang schoot, ofwel zou het samen met het onderzoek er voor zorgen dat de weeën sneller komen en de bevalling echt begonnen is.
Mijn lichaam kiest voor de tweede optie. Maar in het bad kan ik de weeën goed verdragen. Tegen 2u laten we aan de vv weten dat alles nu echt begonnen is, weeën om de 5-6 minuten. Aangezien een wee zelf nog niet zo lang duurt en we ze met z’n tweetjes goed kunnen opvangen, spreken we af dat we haar terug zouden bellen als we het zelf nog maar moeilijk kunnen opvangen.
Ik blijf lekker in mijn bad
. Om eerlijk te zijn durf ik niet goed meer uit het bad . Het warme water deed zo’n deugd. Dus ik blijf in bad en puf samen met mijn man de weeën weg; een beetje teleurgesteld merken we op dat de weeën niet sneller en sneller komen, ik blijf steken op een frequentie van 5 minuten. Om kwart voor vier, bellen we na lang twijfelen toch maar naar de vroedvrouw met de vraag of ze ons kan komen assisteren want dat de weeën toch wel heel intens zijn geworden. ik dacht toen echt dat we haar veel te vroeg belden, want in dat water kon ik de weeën nog altijd goed verdragen. Tijdens dat half uurtje dat we op haar wachten komt alles in een stroomversnelling. De weëën komen nu ineens wel om de 3 minuten. Ik zweer bij goed dat als ik nog maar op 5cm zou zitten ik in het ziekenhuis direct om epidurale zou vragen; dit kon ik niet lang meer volhouden.
Om 16u15 is de vroedvrouw daar dan eindelijk. Ze checkt mijn ontsluiting en we vallen bijna achterover: bijna 9cm ontsluiting!!! Wooooooooooooww, dit hadden we niet verwacht.
Ze vertelt ons dat we binnen een uurtje waarschijnlijk ons kindje zouden kunnen vasthouden. Ze checkt de hartslag die, is nog heel goed. En doordat het sinds haar eerste onderzoek s middags toch ineens heel snel is gegaan, voorziet ze niet echt problemen tijdens de persfase. We beslissen om dan maar thuis te blijven. Bovendien merk ik dat mijn weeën stilaan gepaard gaan met persdrang... Brr, nee, dat zou niet goed komen in de auto.
Na een paar weeën probeer ik in het bad een houding te vinden om te beginnen persen, maar ik vind er mijn draai niet. Dus ga ik uit het bad en probeer op het baarkrukje te persen.
En toen kwam het moeilijkste van heel deze bevalling. De persfase, wat voor veel vrouwen aangenamer zou zijn dan het wegpuffen van de weeën voelt voor mij als de pure hel. (vrouwen die nog moeten bevallen, stop met lezen!!!!) Ik heb het gevoel dat ik vanonder helemaal ga opensplijten, dat al mijn darmen ondertussen naar buiten komen, mijn clitoris helemaal openscheurt. Vreselijk. Ik neem me voor de volgende keer bij de eerste wee naar het ziekenhuis te gaan en direct epidurale te nemen. Dit wil ik niet voelen!!! Waarom wou ik weer alles bewust meemaken? Bij elke wee roep ik ‘nee’ (de hele straat heeft geweten dat ik aan het bevallen was, vrees ik
), terwijl mijn man en de vroedvrouwen (er is ondertussen een tweede bij gekomen) maar ‘ja ja’ blijven zeggen . Na drie kwartier persen floept ons klein meisje eindelijk uit mij en wordt op mij gelegd (ander half uur nadat de vroedvrouw was toegekomen). Ik vergeet direct de pijn en kijk verwonderd naar ons kleintje. Zo’n mooi wezentje dat verwonderd om zich heen kijkt. Samen met mijn man die heel de tijd achter mij zit genieten we van haar verwonderde blik, haar handjes die om zich heen grijpen...De placenta komt direct los en ik blijk ook niet gescheurd of geknipt te zijn... Tien minuutjes later word ik op een campeermatrasje gelegd (onze slaapkamer is niet warm genoeg, we hadden ons niet echt voorzien op deze thuisbevalling) om een tijdje samen te genieten met ons kleintje (dat het trouwens fantastisch doet).
En zo gebeurde het dat ik dan toch thuis bevallen ben. Iets waar ik altijd van gedroomd heb, maar eigenlijk niet durfde. Het was een intense en intieme bevalling. Mijn man hielp me door de weeën. De vroedvrouwen straalden zo’n rust en kalmte uit waardoor we geen moment schrik hadden. En stilaan begin ik de pijn van tijdens de persfase te vergeten....
Repelsteeltje, moeder van het mooiste meisje van de hele wereld
PS: haar naampje en andere specifieke kenmerken zet ik liever niet op het forum, je weet nooit wie meeleest...
-
pelkie
- Berichten: 1927
- Lid geworden op: 15 oktober 2007, 9:49
Fantastisch repelsteeltje!
Eneuh... ik zal je moeten teleurstellen voor een volgende keer: dat opensplijten bij het persen voel je met een epidurale ook nog. Ze zetten hem namelijk stiller op het ultieme moment zodat je beter kan meepersen...
Is wel een droombevalling hoor! Ik hoop da'k snel mag volgen (hoewel nu alles weer stilligt)
Eneuh... ik zal je moeten teleurstellen voor een volgende keer: dat opensplijten bij het persen voel je met een epidurale ook nog. Ze zetten hem namelijk stiller op het ultieme moment zodat je beter kan meepersen...
Is wel een droombevalling hoor! Ik hoop da'k snel mag volgen (hoewel nu alles weer stilligt)
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 2 gasten