Hey Els D.
Das waar we kunnen kiezen voor een ouder kindje, maar dat boezemt mij toch wel een beetje (hechtings)angst in. Het lijkt mij voor de kindjes ook erg moeilijk om dan nog in een nieuwe cultuur te stappen. Ik heb er al veel over nagedacht en ik sluit het absoluut neit uit hoor! Ook voor ons en voor onze zoon lijkt me dat niet evident. Een adoptie is sowieso niet evident natuurlijk!
Ik wil het daar op de cursus zeker over hebben... Hoe zien jullie dat qua leeftijden van adoptiekindjes?
Prille start van de procedure... wie ook?
)-
Balte
- Berichten: 214
- Lid geworden op: 30 november 2007, 20:09
Qua leeftijden denk ik dat het echt een illusie aan het worden is om te denken van met een heel jong kindje thuis te komen. Vaak hanteert men bij de adoptiebureaus als categorieën als van nul tot twee jaar en laat men dit ook afhangen van je eigen leeftijd.
Qua hechting kan een baby van drie maanden bvb al een zodanige stoornis hebben opgelopen dat de hechting veel moeilijker verloopt dan bij een peuter van twee a drie jaar.
Ze zullen op de cursus vermoedelijk die cirkel wel weer tekenen en dan zal je zien dat het segment adoptabele kinderen sowieso al klein is en dat het segment van de hele jonge, gezonde adoptabele kinderen minuscuul is. Toch wil iedereen net uit dat segment een kindje adopteren met als gevolg ellenlange wachtlijsten van mensen die allemaal een heel jong en gezond kindje willen en dan aankijken tegen een wachttijd van twee a vier jaar.
Qua hechting kan een baby van drie maanden bvb al een zodanige stoornis hebben opgelopen dat de hechting veel moeilijker verloopt dan bij een peuter van twee a drie jaar.
Ze zullen op de cursus vermoedelijk die cirkel wel weer tekenen en dan zal je zien dat het segment adoptabele kinderen sowieso al klein is en dat het segment van de hele jonge, gezonde adoptabele kinderen minuscuul is. Toch wil iedereen net uit dat segment een kindje adopteren met als gevolg ellenlange wachtlijsten van mensen die allemaal een heel jong en gezond kindje willen en dan aankijken tegen een wachttijd van twee a vier jaar.
-
Balte
- Berichten: 214
- Lid geworden op: 30 november 2007, 20:09
-
geka
- Berichten: 5
- Lid geworden op: 1 februari 2010, 19:51
-
adoptievleugeltjes
- Berichten: 62
- Lid geworden op: 24 november 2009, 20:57
ouder adoptiekindje
Wij hebben ook een 'ouder' kindje geadopteerd. Ons dochter was 5 (ondertussen 6) en we zijn thuis sinds 24 september 2010. De aanpassing verloopt hier ook super goed. Qua taal gaat ze heel goed vooruit. En qua hechting is het ook super. Voordeel van een ouder kindje is de interactie. Met een baby kan je veel knuffelen, maar hij/zij kan nog niets benoemen. Een ouder kindje kan veel terug zeggen, met je spelen, knuffelen, enz.
Ik moet eerlijk toegeven dat we heel snel beslist hadden toen die mogelijkheid er was voor dat kindje, maar na de beslissing kwam de schrik ook boven. Hoe ging dat zijn met de hechting? ze zou toch al een eigen willetje en karakter hebben? zou dat wel goed lopen?
Wel ik moet zeggen dat we vanaf de eerste dag een goed contact hadden. En eens ze bij ons was, verliep het ook heel goed. Er is wel een periode van een paar weken geweest waarin het serieus botste. Ze wilde niet luisteren en was zelfs heel opstandig en soms agressief naar ons toe. Maar na een paar weken was dat volledig van de baan. Achteraf bekeken is dit ook niet meer dan normaal. Ons dochter heeft een leven van bijna 6 jaar moeten achterlaten voor iets wat ze helemaal niet kent. Het is dan maar normaal dat ze daar last van had.
Het eten was ook moeilijk. Al die nieuwe smaken! en dan ook nog het verschil van hoeveelheid. Met uitzondering van pap en soep was er daar niet veel (volgens haar zeggen), dus dan ineens vlees en groenten. Tja, dat was te veel. Maar ook hierin is er al een serieuze evolutie.
Ze stelt het ook op school heel goed.
Echt waar, we zouden haar voor geen geld ter wereld willen missen. We zijn heel blij dat we gekozen hebben voor een kindje van 5 Ã 6 jaar.
Het is eigenlijk jammer dat die kindjes meestal uit de boot vallen. Een baby is heel leuk, maar echt waar, een kleuter is dat eveneens. En, maak jullie niet te veel zorgen over hechting. Zoals hierboven reeds gezegd, hechting met een baby kan evengoed mislukken.
succes alvast!
Ik moet eerlijk toegeven dat we heel snel beslist hadden toen die mogelijkheid er was voor dat kindje, maar na de beslissing kwam de schrik ook boven. Hoe ging dat zijn met de hechting? ze zou toch al een eigen willetje en karakter hebben? zou dat wel goed lopen?
Wel ik moet zeggen dat we vanaf de eerste dag een goed contact hadden. En eens ze bij ons was, verliep het ook heel goed. Er is wel een periode van een paar weken geweest waarin het serieus botste. Ze wilde niet luisteren en was zelfs heel opstandig en soms agressief naar ons toe. Maar na een paar weken was dat volledig van de baan. Achteraf bekeken is dit ook niet meer dan normaal. Ons dochter heeft een leven van bijna 6 jaar moeten achterlaten voor iets wat ze helemaal niet kent. Het is dan maar normaal dat ze daar last van had.
Het eten was ook moeilijk. Al die nieuwe smaken! en dan ook nog het verschil van hoeveelheid. Met uitzondering van pap en soep was er daar niet veel (volgens haar zeggen), dus dan ineens vlees en groenten. Tja, dat was te veel. Maar ook hierin is er al een serieuze evolutie.
Ze stelt het ook op school heel goed.
Echt waar, we zouden haar voor geen geld ter wereld willen missen. We zijn heel blij dat we gekozen hebben voor een kindje van 5 Ã 6 jaar.
Het is eigenlijk jammer dat die kindjes meestal uit de boot vallen. Een baby is heel leuk, maar echt waar, een kleuter is dat eveneens. En, maak jullie niet te veel zorgen over hechting. Zoals hierboven reeds gezegd, hechting met een baby kan evengoed mislukken.
succes alvast!
-
EfenEn
- Berichten: 1167
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 15:54
jep, ik denk dat hechting niet per se verbonden moet zijn met leeftijd, maar veelal met achtergrond en hoe ze in het weeshuis zijn opgevangen en dergelijke. En ook wel welke inspanningen jezelf dan levert, he.
Maarrr wat niet wegneemt, dat ik er ineens een serieuze stressstoot voor heb gekregen. Onze dochter zal 19 maanden zijn bij thuiskomst. Te klein om aan uit te leggen wat er gebeurt (wat een groot voordeel is bij grote kindjes, want je hoort vaak dat ze wel heel goed zijn voorbereid), maar al groot genoeg om heel goed te beseffen dat er hele vreemde dingen met haar gebeuren...
Tja, en adoptievleugeltjes, opstandig is ook wel een teken dat ze dat bij jullie durft zijn, en lijkt me al wel goed, he...
Wel goed om te weten dat ook dat voorbij ging
.
Je vindt bij vag (adoptievlaanderen.be) een hele boekenlijst met heel veel interessante boeken over hechting!
Maarrr wat niet wegneemt, dat ik er ineens een serieuze stressstoot voor heb gekregen. Onze dochter zal 19 maanden zijn bij thuiskomst. Te klein om aan uit te leggen wat er gebeurt (wat een groot voordeel is bij grote kindjes, want je hoort vaak dat ze wel heel goed zijn voorbereid), maar al groot genoeg om heel goed te beseffen dat er hele vreemde dingen met haar gebeuren...
Tja, en adoptievleugeltjes, opstandig is ook wel een teken dat ze dat bij jullie durft zijn, en lijkt me al wel goed, he...
Wel goed om te weten dat ook dat voorbij ging
.Je vindt bij vag (adoptievlaanderen.be) een hele boekenlijst met heel veel interessante boeken over hechting!
-
Maru123
- Berichten: 36
- Lid geworden op: 1 december 2010, 12:11
EfenEn
Ik moet bijna lachen van geluk als je posts lees
Wat een gelukzalig gevoel om je kindje bijna thuis te hebben... super!
Ook wij zouden graag een kindje tss 0-2jr willen adopteren. Niet dat we afkerig staan tegenover een ouder kindje, helemaal niet. Het is meer zoiets van... moeilijk uit te leggen... Die afstand nemen van een zwangerschap samen te kunnen beleven dat kunnen we, al is dat soms bij confrontatie nog moeilijk. Maar we zouden zó graag zoveel mogelijk stappen in zo'n kleintje zijn leven willen meemaken als kersverse ouders. Zeker omdat het waarschijnlijk bij één kindje zal blijven... Ik weet niet of dit bij anderen ook zo is? Al denk ik idd zoals al voormeld is dat je het met die hechting nooit kan voorspellen. Ik weet dat wij een ouder kindje óók met dezelfde liefde en open armen zouden ontvangen, maar mss dat ik ergens wel een gemis zou blijven voelen over die eerste stapjes in zijn/haar leven...
Ik moet bijna lachen van geluk als je posts lees
Wat een gelukzalig gevoel om je kindje bijna thuis te hebben... super!Ook wij zouden graag een kindje tss 0-2jr willen adopteren. Niet dat we afkerig staan tegenover een ouder kindje, helemaal niet. Het is meer zoiets van... moeilijk uit te leggen... Die afstand nemen van een zwangerschap samen te kunnen beleven dat kunnen we, al is dat soms bij confrontatie nog moeilijk. Maar we zouden zó graag zoveel mogelijk stappen in zo'n kleintje zijn leven willen meemaken als kersverse ouders. Zeker omdat het waarschijnlijk bij één kindje zal blijven... Ik weet niet of dit bij anderen ook zo is? Al denk ik idd zoals al voormeld is dat je het met die hechting nooit kan voorspellen. Ik weet dat wij een ouder kindje óók met dezelfde liefde en open armen zouden ontvangen, maar mss dat ik ergens wel een gemis zou blijven voelen over die eerste stapjes in zijn/haar leven...
-
Caro82
- Berichten: 65
- Lid geworden op: 14 mei 2009, 10:35
Hoi Effenen,
Wij zijn momenteel al enkele weken in Afrika met ons adoptiezoontje, van 1 jaar en 9 maanden. Ook wij waren wel wat ongerust omdat hij zo tussen 2 fases in zit. Ook op de adoptiedienst hadden ze gezegd dat dit een moeilijke leeftijd was, omdat hij te jong is om het te begrijpen en toch al een eigen wil heeft.
Ik moet zeggen, we hebben er in het begin paf van gestaan hoe snel hij zich aanpast. En ook hoe hij toch snel een manier heeft gevonden om zijn willetje duidelijk te maken, ook al kan hij nog niet veel zeggen.
Nu, de overgang naar België zal nog eens aanpassen worden hoor.
Maar echt waar, het is een zalige leeftijd.
Maar ik geloof best dat alle leeftijden hun charmes hebben, en ook hun moeilijkheden, hoe jong of hoe oud ze ook zijn. Maar eens ze er zijn, kan je ze al gauw niet meer missen hoor.
Succes in ieder geval in Ethiopië.
Wij zijn momenteel al enkele weken in Afrika met ons adoptiezoontje, van 1 jaar en 9 maanden. Ook wij waren wel wat ongerust omdat hij zo tussen 2 fases in zit. Ook op de adoptiedienst hadden ze gezegd dat dit een moeilijke leeftijd was, omdat hij te jong is om het te begrijpen en toch al een eigen wil heeft.
Ik moet zeggen, we hebben er in het begin paf van gestaan hoe snel hij zich aanpast. En ook hoe hij toch snel een manier heeft gevonden om zijn willetje duidelijk te maken, ook al kan hij nog niet veel zeggen.
Nu, de overgang naar België zal nog eens aanpassen worden hoor.
Maar echt waar, het is een zalige leeftijd.
Maar ik geloof best dat alle leeftijden hun charmes hebben, en ook hun moeilijkheden, hoe jong of hoe oud ze ook zijn. Maar eens ze er zijn, kan je ze al gauw niet meer missen hoor.
Succes in ieder geval in Ethiopië.
-
EfenEn
- Berichten: 1167
- Lid geworden op: 24 augustus 2007, 15:54
Van de gemiste stappen snap ik heel erg goed. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor het kindje zelf. Want je kan er dan ook niets of weinig over vertellen. Maar lansg de andere kant, als ze zelf al groter zijn, kunnen er zelf nog stukken van vertellen, natuurlijk!
we hebben deze VM telefoon gekregen van FIAC en normaal zal de erkenning in orde zijn op 03/03. Dus we hebben een optie om 3 maart te vertrekken naar onze dochter om ze 4 maart op te pikken en nooit meer los te laten.
Dat is al volgende week!!
we hebben deze VM telefoon gekregen van FIAC en normaal zal de erkenning in orde zijn op 03/03. Dus we hebben een optie om 3 maart te vertrekken naar onze dochter om ze 4 maart op te pikken en nooit meer los te laten.
Dat is al volgende week!!
-
wachtertje
- Berichten: 244
- Lid geworden op: 19 maart 2009, 10:17
Dag lieve allemaal
Ik heb hier een tijdje meegelezen zonder nog te schrijven... Dit omdat we de concrete realisatie van onze adoptiedroom intiem wilden beleven. Maar aangezien ik hier steeds zoveel steun vond tijdens het wachten, wil ik jullie toch laten weten dat... ons kleine Kazachje van 2 jaar en 11 maanden hier nu boven in zijn bedje ligt te dromen. We zijn 10 dagen thuis nu met z'n drietjes en we maken het goed. Onze kerel kent zijn papa en mama al goed en we beginnen onze draai te vinden als gezinnetje. Enkel het inslapen loopt momenteel nog wat moeilijk, dan heeft onze kleine man toch last van verlatingsangst. Maar we proberen het stilaan op te bouwen en het lijkt de goede kant uit te gaan.
We genieten van deze bijzonder tijd! Intussen wens ik iedereen die aan het wachten is heel veel moed. Het is een lange weg, maar de beloning is oh zo mooi!
Veel liefs aan jullie allen!
Ik heb hier een tijdje meegelezen zonder nog te schrijven... Dit omdat we de concrete realisatie van onze adoptiedroom intiem wilden beleven. Maar aangezien ik hier steeds zoveel steun vond tijdens het wachten, wil ik jullie toch laten weten dat... ons kleine Kazachje van 2 jaar en 11 maanden hier nu boven in zijn bedje ligt te dromen. We zijn 10 dagen thuis nu met z'n drietjes en we maken het goed. Onze kerel kent zijn papa en mama al goed en we beginnen onze draai te vinden als gezinnetje. Enkel het inslapen loopt momenteel nog wat moeilijk, dan heeft onze kleine man toch last van verlatingsangst. Maar we proberen het stilaan op te bouwen en het lijkt de goede kant uit te gaan.
We genieten van deze bijzonder tijd! Intussen wens ik iedereen die aan het wachten is heel veel moed. Het is een lange weg, maar de beloning is oh zo mooi!
Veel liefs aan jullie allen!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 37 gasten