Afscheid van Renéetje

[MA]

M’n lieve Renéetje,

Met je rood blonde krulletjes
Dansend rond je stralende lach
En je fonkelende oogjes
Rende je in onze gedachten
Met je armpjes wijd open
Op ons toe.
Een droom zo lang verwacht
Nog enkel in onze gedachten
Voor eeuwig besloten in ons hart
Jouw onvoorwaardelijke liefde
Je dappere stille kracht.
M’n lieve schat,
Slaap zacht.

Papa Maurits & Mama Audrey

Gisteren om 11.25 werd Renéetje geboren, 400 gr, 26cm, de voetjes van de papa, het neusje van de mama. Bedankt voor alle steunbetuigingen de laatste weken. En dank je voor al diegene die er ook de komende zware weken zullen zijn.

Audrey
Mama van Renéetje en 3 engeltjes

[Annabella]

Dag mama Audrey,

Al enkele weken bezoek ik deze site, zonder dat ik mezelf had ingelogd.
Maar na het lezen van jouw ervaringen kon ik niet anders dan inloggen en reageren.
Ik wens julie bijzonder veel sterkte toe voor nu en later. Huil wanneer je je tranen voelt opkomen, probeer in de hele kleine dingen goed voor jezelf te zorgen en verwacht niet te veel van je omgeving.
Ikzelf heb 2 miskramen achter de rug (tweede miskraam bijna twee weken geleden) en heb hier veel uit geleerd.
Heel veel sterkte,
Annabella

[Hanne.lore]

Audrey,

Ik weet gewoon niet wat zeggen. Wat een zwaar verlies om dragen.

Sterkte,

Hanne.lore

[fluffie]

Audrey en Maurits,

woorden schieten hier te kort. Heel veel sterkte toegewenst en weet dat je hier altijd terechtkunt.

Vero.

[Anneleen]

Lieve Audry en Maurits,

Ik wil jullie feliciteren met jullie prachtige dochter Renée. Zij heeft van jullie echt een mama en papa gemaakt. Ongelooflijk jammer dat ze niet langer kon blijven.
Renéetje, ik hoop dat je ondertussen een mooi wolkje hebt kunnen uitzoeken, kleine meid.

Een hele dikke kus voor jullie en Renée,

Anneleen
mama van Tibbe* en Sietse*

[Skael]

Dag lieve Audrey , mama van Renéetje,

Ik weet dat je 100 en 1 dingen wou doen met Renéetje,
maar spijtig genoeg heeft de natuur het je niet toe gelaten,
eerlijk is het niet,maar wat is er nog eerlijk op deze wereld,
zoveel dingen die je had voorzien,
zoveel moederliefde dat je je kleine spruit wou geven, zoveel dingen,
en het enigste wat achter blijft is de leegte,en het verdriet.
de leegte en het verdriet voor je dochtertje.
ik weet dat het leven nu zinloos en grijs lijkt,
maar probeer je aan elkaar op te trekken,
eenvoudig is dat niet,
want ieder verwerkt zijn of haar verdriet op een andere manier, maar probeer.
het wiegje blijft spijtig genoeg leeg,
je wondertje hebben ze zo ineens van je afgenomen,
eerlijk is het niet, maar als ik kon zou ik het veranderen, maar spijtig genoeg kan niemand het veranderen, niemand maar ook niemand,
enkel kunnen we jullie steunen, naar jullie luisteren.
ik denk aan je, aan je echtgenoot en aan Renéetje,
ik kan me voorstellen wat jullie nu meemaken,
sorry dat ik voorstellen schrijf,
want ieder van ons wou dat onze engeltjes,eigenlijk bengeltjes waren,
maar jij bent jij, hij is hij, zij is zij en ik ben ik, en ieder van ons ervaart het verlies toch op de een of andere manier anders,
en verwerkt het verlies ook anders,
aan de andere kant kunnen we elkaar spijtig genoeg
beter verstaan, spijtig genoeg aan de ene kant,
aan de andere kant gelukkig genoeg,
want lotgenoten begrijpen elkaar beter,
spijtig om te zeggen maar we hebben redelijk veel
lotgenoten, eigenlijk klinkt het raar maar moeten we blij zijn dat vele personen ons niet begrijpen, omdat zij het gelukkig niet meegemaakt hebben. ook al zijn ze daardoor cru en hard,kwetsen ze ons tot en met.
een ding wil ik je wel zeggen jullie zijn fantastische ouders, Renéetje mag fier zijn op haar mama en papa.
heel veel sterkte en moed gewenst in deze moeilijke periode, en weet je staat er niet alleen voor, hier zijn verschillende personen die je bij willen staan.

groetjes en ne dikke knuf,

Skael, mama van twee engeltjes Thomas* en Tjörven*

[MA]

Allemaal heel hartelijk bedankt voor de fijne reacties. En ook heel veel sterkte gewenst met jullie eigen verdriet, Annabella, Skael, Anneleen...Ik hoop dat onze hummeltjes elkaar samen ergens in een engeltjes paradijs gezelschap houden en zich volop kunnen wentelen in de liefde die we voor hen voelen.
En inderdaad het is zo ontzettend hard en oneerlijk dat je geen kans krijgt om al die dingen met je kindje(s) te doen die je in gedachten had. Andere mensen beseffen vaak niet hoe gelukkig ze zijn, dat ze die kans krijgen. Het verlies van mijn vier engeltjes heeft me in ieder geval wel bijgebracht om een zeer 'bewuste' moeder te worden.
Renéetjes herdenkingskaartje staat hier nu voor mij op tafel, met een foto van haar kleine mini handje op mijn hand...ontroerend. Ik zwel van trots als ik die kleine perfect gevormde vingertjes zie, en vertedering en tranen vechten telkens weer om voorrang als ik daar naar kijk.
En nee, eerlijk is het niet, en verwerken moet, loslaten ook, maar waarom nu, zo snel...zo klein, zo fragiel en zo ontzettend koud en donker buiten...hoe kan ik haar daar nu alleen laten...haar handje loslaten en voor eeuwig laten gaan. Mijn dromen en liefde zorgzaam inpakken in mijn eenzame hart.

dikke knuffel aan alle andere fantastische ouders

Audrey
mama van Renéetje* en 3 engeltjes

[MA]

M'n lieve meisje, daarstraks heb ik je nog een tweetal uur in mijn armen gehouden, voor de laatste keer.. je neusje gekust, je handje gestreeld, je geur opgesnoven en je zachtjes terug in je bedje gelegd. Morgen, oh morgen, moet ik je voor eeuwig afstaan en laten gaan. Mijn schatteke, ik mis je zo. Mijn harteke, een dikke dikke dikke knuffel van je mama

[kathleenchris]

Live Audrey en Maurits,

Vreemd als je zoiets leest, vreemd hoe intens het verdriet terugkomt, vreemd dat je kan genieten van hun zachte huid, vreemd dat je moeder- en vadergevoelens zo spontaan kunnen opborrelen, vreemd dat je echt afscheid moet nemen. Blij om haar toch te leren kennen, blij dat je haar mocht voelen in je buik, blij dat je haar achteraf mocht vasthouden en bestuderen. Blij dat je gelijkenissen kon terugvinden. Hard om definief afscheid te nemen.
Op vrijdag 21 november was het voor ons drie jaar geleden. We hebben drie roze balonnen opgelaten. De storm voer hen heel snel in de wolken ... gevolg, een heel wit sneeuwtapijt, zoals drie jaar geleden. Een dekentje. Zo is het goed ... zo voelt het goed aan.
Aanvaarden zullen we nooit, vergeten zullen we nooit, maar we zullen hen altijd koesteren. Heel veel moed morgen ...
Liefs
Vlinderkusjes van Inke*
Mama Kathleen

[MA]

M'n lieve Kathleen,

Je verwoordt onze gedachten, de jouwe en de mijne denk ik, wel heel treffend. Onze meisjes 'hun verjaardag' ligt wel heel dicht bij elkaar...Het is in zekere zin een troost dat we ''t samen kunnen beleven'... krijg het niet goed opgeschreven maar hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. Morgen laten wij 20 ivoorkleurige ballonnen op, geinspireerd door jullie. Zal dan ook aan Inke denken. Vind het een mooi symbool, een vleugje lichtheid, een begeleiden naar engeltjesland, een manier om de afstand te overbruggen...Maar wat ben ik bang, echt bang voor de volgende dagen..De afgelopen dagen hield ik het alleen maar uit omdat ik wist dat ik in de namiddag naar het mortuarium kon gaan en Renéetje kon vasthouden. Al zag je haar elke dag meer 'vervagen'...Vooral Maurits viel dit op, ik 'voelde' alleen maar mijn dochter, als een stukje dat mij heel maakt en was blind voor al de rest. Gek toch hoe intens graag je je kindje ziet.
Kathleen, veel sterkte ook voor jullie.

Knuffel van Renéetje en van ons

[Anneleen]

Audry en Maurits,

't Is zo zwaar, te weten dat dit de laatste keer was dat je je dochtertje een kusje kon geven, lieve woordjes tegen haar zeggen terwijl ze lichamelijk zo dicht bij was.
Ik denk aan jullie. Ik wens jullie een heel mooi afscheid van Renée morgen.
Ik hoop dat ze daarboven een heel mooi wolkje kan uitkiezen.

Dikke kus en knuffel,

Anneleen
mama van Tibbe* en Sietse*

[MA]

Dankjewel Anneleen, onze ballonnetjes zullen ook voor jouw zoontjes vliegen. intussen zijn Maurits en ik - op het laatste moment zoals steeds - nog volop aan het schrijven aan de afscheidsviering. Maar woorden lijken zo weinig zeggend, zo beperkt, zo slecht in staat om weer te geven wat je echt voelt...de pijn, het gemis, maar ook het mooie dat we mogen ervaren hebben. Hebben net ook de liedjes gekozen en dan komen de waterlanders. Ook als ik Maurits zijn tekst las, de tekst van een papa aan zijn dochter en zijn vrouw-mama, heel ontroerend...dankzij Renéetje is onze liefde alleen maar gegroeid, misschien moet ik dat maar schrijven...
Anneleen, mama van Tibbe en Sietse, wij drietjes denken ook aan jullie, ook morgen...
Renéetje, Maurits en Audrey

[Katy]

Liefste Audrey,


Veel sterkte. Ik denk aan je.

groetjes

Katy

[MA]

Dank je Katy. Een dag na de begrafenis, nog even aan haar grafje geweest daarstraks en babbeltje met m'n dochter gedaan. Lijkt allemaal zo onwerkelijk....

Mijn lieve schat,

Oh kon ik toch maar één dag
De mama van je kloppende hartje zijn
En in je oortjes fluisteren
Dat je mijn schatteke bent,
Mijn harteke, mijn meisje klein

Oh kon ik je toch maar één keer vertellen
Hoe ontzettend trots ik op je ben
Mijn dapper vechterke,
In wiens kleine frêle lijfje,
Een groot hart werd herkend.

Oh kon je toch maar eens één keer voelen
Hoe warm mijn hart voor jou slaat,
M’n mooiste trouwgeschenk,
Want jij leerde ons dat
‘T in ’t leven enkel om liefde gaat.

Oh kon je toch maar eens één keer
Heel diep in mama’s ogen kijken,
Mijn liefste wondertje,
Dan zou ik je daarin laten lezen,
Hoe ontzettend veel ik van je hou.

Oh Renéetje, wat mis ik jou,

Mama Audrey

[Anneleen]

Al is ' t dan vanop afstand:

Een hele dikke knuffel voor jullie !

Liefs,

Anneleen