juf 2, niet leuk hé, zo'n steunkousen, maar wat moet, moet hé.
sinds zaterdag namiddag zijn wij thuis. Tegen de avond heb ik mijn klop gekregen van de hele voorgaande week. Ik kreeg barstende migraine. Maar wat slapen in mijn eigen bedje deed echt wonderen.
De eerste nacht begon moeilijk. Louise bleef 2 Ã 2.5u wenen en wenen. Als ze gepakt werd was het beter of als ik haar aan de borst legde. Dus het was gewoon dat ze contact wou. Het doet pijn om zo'n kleine spruit even te laten wenen. Maar om 1.30u heb ik haar nog eens aangelegd en toen is ze in slaap gevallen en was ze weer een schatje.
Gisteren in de dag was ze ook heel flink. Eten en slapen

Gisteren avond heeft ze van 19u tot 21.30u weer aan het wenen geweest. Terug wilde ze continu aan de borst. Clusterdrinken om de nacht door te komen, wordt dat blijkbaar genoemd. Maar om de 30 min aanleggen haalt niets uit, dan is er geen melk meer. Dus haar maar laten wenen en af en toe eens gaan sussen. HEb haar gedwongen om 1u tussen de voedingen te laten, heb haar een badje gegeven en dan nog eens aangelegd. daarna heb ik haar om 1.30u maar gaan wakker maken, om 4.30u gaan wakker maken en om 7.30u ... Ze sliep telkens als een roosje.
Borstvoeding verloopt wel goed eigenlijk. die eerste dagen was het moeilijk en wat doorbijten. MAar eens de melkproductie op gang is, is het ergste voorbij.
HEt moedergevoel ... toen ze haar op mijn buik legde had ik direct zoiets van "oh, het mooiste kindje van de wereld". Ik was echt verliefd. Maar het echte moedergevoel ... dat kwam de dagen erna meer en meer opkomen. Maar ik had haar ook niet bij mij hé. Ze lag in couveuze en kon haar enkel pakken als ze aan de borst moest en van zaterdag tot maandag heeft ze quasi niet willen eten ...
MAar sinds vorige week di, kwam dat echt opzetten omdat ik meer en meer met haar kon doen. Pamper verversen, badje, ...
vrijdag avond kreeg ik een klop, plots was IK volledig verantwoordelijk voor haar. De 24/24 permanente hulp van de neonatale afdeling was weg. Elke avond denk ik ... lukt het om deze dag en nacht door te komen, ik ga toch niets fout doen , ... Maar het lukt. Het is een intuïtief aanvoelen. Moeilijk, maar het lukt altijd wel.
vrijdag was ze nog op neonatale en mijn man stelde voor dat ik met hem mee naar bonheiden centrum ging om cadeautjes te kopen voor de verpleging. En toen schrok ik ... ik heb mijn tranen moeten verbijten om het ziekenhuis te kunnen verlaten en weten dat ik niet in de buurt van haar ben. hoewel ze kon rekenen op de verpleging van neonato.
We zijn in totaal misschien 15 Ã 20 min weggeweest, maar langer had het niet moeten duren. Ik had tegen de winkelbediende gezegd dat ze wat moest doorwerken met het inpakken omdat ik snel terug bij mijn dochter in de buurt wou zijn.
Molly en ilse ... nu is het voor jullie stilaan aftellen. spannend hé. Ik kijk ongelooflijk uit naar jullie D-day.
Ilse, hoe is het met de krampen en harde buiken?
molly, echt nog niks?