iemand nog slecht nieuws gekregen?

[tessa]

Hallo allemaal,

Ik ben sedert een maand voor de eerste keer onder ivf-behandeling. Ik had er alle moed op omdat je constant goed nieuws krijgt, veel eicellen, goede kwaliteit, perfect embryo teruggeplaatst enz...
Gisteren uitslag gekregen van bloedafname, had slechts maar 7 als resultaat van hcg-waarden. Je moet meer dan vijf hebben om zwanger te kunnen zijn! Weer twijfelen dus... Vandaag de resultaten doorgebeld naar ziekenhuis en slecht nieuws gekregen...

Had nooit gedacht van er zo emotioneel op te reageren, ik en mijn man zijn al lang achter een kindje aan het 'vechten' en het geduld geraakt stillekes aan op.

Ik hoop dat ik op mijn verhaal veel reactie krijg want ook al zit er altijd veel volk in de wachtzaal van fertiliteitscentrum, bij slecht resultaat voel je je toch een beetje alleen op de wereld...

Groetjes van tessa

[Loeki]

Hoi Tessa,

Wij zijn nog "maar" bezig met IUI, maar ik begrijp je reaktie wel. Na slecht nieuws gaat de grond effe vanonder je voeten weg hé, letterlijk en figuurlijk dan. Je kan even staan trillen op je benen, maar ook even niet weten wat / hoe het nu verder moet.

De emoties kunnen je inderdaad overvallen op zo'n moment. Ik heb ook zo van die momenten met traantjes waarvan ik zelf zeg "ale, komaan, dit hoeft toch niet". Misschien deels de hormonen, misschien ist mentaal soms gewoon zwaarder dan we denken of willen toegeven? We hebben voldoende tijd nodig om te herstellen van een poging, na het slechte nieuws moet alles even bezinken voor je weer kan uitkijken naar de volgende keer. Gun jezelf die tijd, want het zal toch niet anders zijn... Forceren gaat niet.

Ik voel me bij slecht nieuws ook altijd even heel alleen. Zelfs mijn ventje kan me dan niet troosten, ik zoek zelfs zijn troost niet op zo'n momenten. Ik wil dan alleen maar met rust gelaten worden, en het verwerken op mijn manier, op mijn tempo. Pas na die eerste stap kan ik me weer terug laten troosten, door mijn ventje, en door alle lievelingen op dit forum, zij weten wat ik meemaak, en das voor jou niet anders hé (nooit vergeten).

Ik weet niet of je er iets aan hebt, maar je krijgt van mij in ieder geval een dikke knuffel! Gun jezelf wat tijd, en het geduld komt vanzelf weer terug.

[rika]

Dag Tessa,

Ik had -voor wij begonnen aan IVF/ICSI- ook gehoord dat deze 'behandeling' zo zwaar is. En in de weken dat ik hormonen moest spuiten vond ik het helemaal niet lastig (weinig bijwerkingen).Dus ik dacht aanvankelijk dat het erg meeviel. Maar pyschologisch is het allemaal zeer zwaar: veel onzekerheiden, afwachten en dingen waar je geen vat op hebt. In jouw mail vat je dus de kern van de zaak samen. Wij voelen dit allemaal. Ik denk dat het belangrijk is dat je veel vragen stelt aan je gyn. De kans op een levendgeboorte (een kindje dus) per terugplaatsing van 1 embryo schommelt (afhankelijk van je leeftijd, de oorzaak van de fertiliteitsproblemen,de kwaliteit van het embryo) rond de 20-35%.(weet dat dit bij gezonde mensen ook maar zoveel (of zo weinig) is) Dat lijkt niet zo heel veel per poging, maar weet dat 80% van de koppels die aan IVF/ICSI beginnen, met een kindje eindigen. (Vanaf 35 jaar daalt dit cijfer tot 40-50% en vanaf 40 jaar is er slechts 20-30% kans).Misschien kan dit je meer moed geven. Ik heb ook al gehoord dat de stress bij IVF/ICSI van hetzelfde nivo is als de stress van mensen die chemo moeten volgen (ook veel onzekerheden, afwachten, hopen en onmacht). Dus erg zwaar, en je kan je hier moeilijk op voorbereiden.Huilen van frustratie en onmacht doen we allemaal. Wij kennen het wel en je kan op dit forum terecht voor begrip en steun. Veel moed!

[pelkie]

Na de eerste IVF (ICSI) ben ik ook heel diep gezakt. Ook bij mij liep alles perfect, veel eicellen, perfecte timing, goed embryo... tot het resultaat negatief is. Dan val je effe diep en weet je niet waar kruipen.
Tot ik de statistieken erbij nam. Pas na 2 a 3 behandelingen is de helft van de mensen zwanger... ik gaf mezelf dus tijd tot na de derde IVF voor ik begon te panikeren. Tot dan kon ik volledig geloven dat er met mij niets mis was, enkel het zaad.

En jawel,die derde was prijs. 't Heeft wat langer geduurd dan gehoopt, maar dat maakte me nu totaal niet meer uit. We zijn ondertussen verhuisd en er ietsje meer klaar voor dan vorig jaar misschien...

[Lana]

Hallo Tessa,

Wat spijtig dat het niet gelukt is. Ik begrijp maar al te goed dat je nu verdrietig bent.
Mijn man en ik zijn nog niet begonnen aan de behandelingen, maar ik denk dat ik net hetzelfde zou reageren.
En dat gevoel van alleen zijn, kennen we hier allemaal. Weet dat we om je geven en dat je zeker niet alleen bent. Samen staan we sterk en vechten we verder voor een wonder!

Nog veel moed en sterkte!
Super dikke knuffels,

Lana

[garibaldi]

Hallo iedereen,

ja het doet pijn, ja de wereld valt op je hoofd. Ook al weet je dat er maar een beperkte kans op succes is maar toch hoop je. Zeker bij de eerste poging.

Ook ik heb vandaag slecht nieuws gekregen. Ik zat op het moment van het telefoontje in een werkmeeting met 15 personen. Ik ben naar het toilet gelopen om mijn tranen te verbergen.

Maar ja, op naar de volgende poging zeker.

Blijkbaar mag ik in januari terug proberen. het zullen lange maanden worden. Al ben ik wel blij dat ik van die verschrikkelijke vaginale pillen af ben...

[Conny2]

Hallo,

dat je tijd nodig hebt om te verwerken dat het de eerste keer niet gelukt is, is heel normaal. Je bent er zo mee bezig, vol goede hoop en dan slecht nieuws krijgen en weten dat al je moeite deze maand voor niets was.
Maar weet je, wij vrouwen zijn niet voor niets het sterke geslacht. Eenmaal je er door bent geraakt zal je hopelijk weer vol goede moed kunnen starten voor een volgende poging... en hopelijk wordt je voor al die moeite beloond. Bij de ene al wat sneller dan bij de andere... maar da's op de natuurlijke manier ook zo moet je maar bedenken.

Dat van die wachtzaal bij fertiliteit, dat gevoel ken ik, soms beginnen we spontaan een babbeltje te doen, maar meestal zit iedereen stilletjes met ongetwijfeld dezelfde gevoelens samen te zitten.
In leuven is de bloedname op de gewone gynea afdeling en dan zie je al die zwangere vrouwen voor je neus passeren, dat vond ik soms toch ook niet eenvoudig. Maar als je dan de statistieken eens bekijkt; blijkbaar hebben tegenwoordig 1 op de 5 vrouwen fertiliteitsproblemen,dus alleen ben je zeker niet.

Ik ben van april bezig geweest met 3 cryo's en de vierde keer hebben ze de dag zelf gebeld dat de TP niet doorging en nu had ik zo iets van, ja is wel een verse ivf cyclus nu, maar zal wel weer voor niets zijn...maar ik heb deze week - voorlopig- wel goed nieuws gekregen. Het ziet er naar uit dat het uiteindelijk dan toch een keertje gelukt is, ook al kan het nu nog mislopen, dat is toch al een mooie start, dus je ziet, er is hoop.

En ik zal net zoals voor alle andere dames die bezig zijn duimen op een goede afloop; ik heb ook veel gehad aan de steun.

Groetjes

[tessa]

Hallo alle lotgenootjes,

Ik was geschrokken toen ik keek hoeveel reactie ik gekregen had op m'n verhaal. Ik had al eens op een andere site, een ander forum mijn verhaal geplaatst en daar geen reactie op gekregen! Degene die daar opt forum zaten waren precies een 'kliekje' geworden en iemand nieuw werd precies niet echt aanvaard. Bij deze aan allemaal bedankt voor de reactie en de steun.

We zijn nu al een paar dagen verder en ik voel me nu toch al een klein beetje beter. Mijn schoonzus is ook bezig met IUI voor de eerste keer dus kan geregeld m'n verhaal wel eens kwijt bij haar. Ikzelf heb al 5 IUI's achter de rug!

Garibaldi, bij mij zal ook de volgende keer in januari zijn, jammer dat er terug twee maanden ongeveer zal tussen zitten.Hoeveel pogingen heb jij reeds achter de rug?
Ze zullen in januari ingevroren embryo's terugplaatsen. Ik heb nu wel totaal geen idee of dat er twee of maar eentje terug zal zijn. Ik zou liever hebben dat het er twee waren maar ik heb geen idee of dat zelf mag kiezen?

Op 11 december moet ik op gesprek bij de dokter. Gelukkig zal de tijd snel passeren, ik en mijn ventje gaan in december een weekendje naar disney en we zitten met een verhuis dus kan m'n gedachten dan op andere dingen zetten (ook al blijft het altijd in mijn achterhoofd spoken).

Tot wederschrijfs
Tessa
xxx

[Conny2]

Hey Tessa,

wat betreft de terugplaatsing bij een cryo; tegenwoordig is alles nogal heel strikt wettelijk bepaald kwestie van aantallen die teruggeplaats mogen worden. Ik denk wel dat als je wettelijk er 2 mag laten terugplaatsen, ze je zeker de keuze zullen geven om dat al dan niet te doen.

Ikzelf heb een verse ivfcyclus gevolgd... ik had 19 eicellen waarvan er uiteindelijk 2 dag 5 gehaald hebben,maar omdat het een 'verse' cyclus was mocht er maar eentje TP worden, wat ik wel jammer vond. dan goed nieuws gekregen, ik happy en zwanger en wel, maar het is nu toch misgelopen en ik heb een miskraam gekregen...

Ik lees hier wel regelmatig dat jullie blijkbaar ertussen moeten wachten voor aan een cryo te starten. Bij mij is het deze maandag misgelopen, dinsdag bloedname gehad, gisteren en vandaag megaveel last en ze laten me vrijdag al opstarten met een nieuwe cryocuclus.
Da's heel dubbel, van zwanger naar hormonen en echo's en bloedname in dezelfde week, da's wat veel voor de emoties hoor. Dus misschien is een pauze ertussen eigenlijk misschien wel beter.

Veel moed en succes voor je volgende poging!

[Liesewiese]

Hallo

Mijn man en ik zijn al 3 aan het wachten op ons wondertje.
Na 13 inseminaties begonnen we met volle moed aan de eerste IVF en wat bleek ik was zwanger. Maar na bijna 10 weken bleek dat ik een missed abortion heb gehad, dwz dat het vruchtzakje verder groeide maar de foetus niet, dus heb een curretage gehad.
Voelde me zo leeg, daar stond ik dan, eindelijk zwanger na 3 jaar maar dan toch moeten afgeven.
Heb heel veel steun gehad van mijn man en familie.
Ook mijn gyn heeft mee veel moed gegeven.
Nu na de kerstperiode beginnen we met volle moed aan ronde 2, hopelijk ook met een happy end maar wel met ééntje die blijft.Ik wens jullie hier allemaal veel sterkte en hoop van ganser harte dat jullie wondertje snel mag komen.
Groeten
Liesewiese

[pelkie]

Tessa,

Cryo's vriezen ze meestal per 2 in en ontdooien dus ook per 2. Ongeacht je leeftijd, krijg je die dan allebei teruggeplaatst als ze goed ontdooit zijn. De cryo's volgen dus niet die strikte richtlijnen van aantallen verse embryo's.
Wanneer mag je terug met een verse poging starten? Ik zag die cryo's als extra kansjes, maar rekende telkens toch op die verse cyclussen om zwanger te geraken.

[Conny2]

hallo pelkie,

dat vind ik nu ook, voor mij is een cryo altijd zo ff een fase geweest om op adem te komen, maar veel verwacht ik er nooit van; heb er dan ook al verschillende zonder resultaat gehad.
Ik dacht dat dus ook dat ze per twee werden ingevroren, maar in Leuven blijkbaar niet; ik 2 mebryo's krijgen bij een cryo en de voorlaatste keer hebben ze er drie ontdooit voor er 2 te hebben die het gehaald hebben en de laatste keer had ik dus nog 1 emrbyo in de vriezer. Heel de maand moeten doorlopen en ik stond net klaar om te vertrekken voor de TP toen het stilgevallen was.

Ik ben net begonnen met een cryo nu... 1tje in de vriezer, dag 5, dat is moeilijker om te ontdooien, dus ik verwacht er niet al te veel van.

Ik heb net een verse ivf achter de rug en was zwanger maar het is ook fout gelopen, dus ik weet perfect hoe je je voelt Tessa. Bij mij is het wel nog geen drie jaar dat ik bezig ben, maar ik denk dat dat niet zo veel uitmaakt qua gevoel als je een miskraam hebt.

Hopelijk volgende keermeer geluk!

[Flower]

Oooh ken dat gevoel zoooo goed

4 verse IVFs en 2 cryo plaatsingen later nog altijd geen zwangerschap uit voorgevloeid. Ik reageerd heel goed op de hormonen (had wel heel erg last van de hormonen), de eicellen leken zich goed te ontwikkelen en ik had er ook genoeg. De pickup was pijnlijk maar genoeg eicellen eruit dus had goede hoop. Jammer genoeg is er bij de 3de en de 4de ivf geen tp plaatsgevonden. De embryokes deelden na dag 3 niet meer. Ik hoef je niet te vertellen wat een klap dit was. De laatste IVF hadden ze rond de 10 eicellen eruit gehaald, ik dacht dat het er 13 waren maar weet het niet meer zo zeker dus ik had er alle hoop op en je ziet maar, het wil niet veel zeggen want de transfer ging niet door

Na de laatste IVF heb ik een burnout gehad en hebben we een jaar en 8 maanden geen hormoon gedoe meer gehad, mijn lichaam er weer proberen bovenop te krijgen en ook emotioneel proberen mij er weer bovenop te krikken.

Het vergt enorm veel van een koppel, wordt vaak onderschat

Nu zijn we klaar om aan de vijfde poging te beginnen. Ik ben zaterdag begonnen met suprefact en ga het begeleiden met reflexologie en acupunctuur. Dan heb ik tenminste het gevoel dat ik echt alles gedaan het om zwanger te worden

Heel veel sterkte want het is zeker neit gemakkelijk om hierdoor te gaan maar toch hoor je van vrouwen die veel pogingen ondergaan hebben en uiteindelijk toch zwanger zijn geworden. Ik trek me aan die verhalen op

Niet opgeven zolang je gevoel dat je het aankan

[Nessa]

Hallo,

na een 'mooie' periode van hopen en fantaseren is er nu weer de harde realiteit...
Mijn vriend en ik hebben vier mislukte IUI 's achter de rug. In november hadden we onze eerste IVF. Het zag er rooskleurig uit: tijdens de pickup 8 eitjes gevonden. 5 ervan goed bevrucht. Eéntje terug geplaatst en 4 in de 'diepvries'. Maar het heeft weer niet mogen zijn. In januari gaan ze er ontdooien om terug te plaatsen. Ik ben er nog niet uit of ik er positief en hoopvol tegenover moet staan ofdat het misschien beter is om ervan uit te gaan dat het toch weer niets zal zijn.

Ik had er zo op gehoopt. Zwanger zijn... Familie en vrienden vertellen met Kerstmis dat we eindelijk een kindje verwachten. Dromen van volgende zomer...

Het voorbije weekend fijn gespeeld met mijn neefjes van 2,5 en 1 jaar. Schattige mannekes en oh zo lief. Hoe leuk ik het ook vind om tijgers (de kat) te verslaan, op piratentocht te gaan en uiteindelijk samen opgekruld te soezen in ons zelfgebouwd kamp, toch kan ik het niet helpen om op weg naar huis te huilen. Ik voel me een lege huls. Ik ben de tante en op het einde van de dag is het de mama die haar zoon van me over neemt om hem naar zijn bedje te brengen.
Wanneer is het mijn beurt om mama te zijn?

Ik wens iedereen heel veel sterkte om de feestdagen door te komen en een groot pak goede moed om het nieuwe jaar te beginnen.
Bedankt om mijn verhaal even aan te horen.

Groetjes,
Nessa

[rika]

Dag Nessa,
Bij mij ook geen goed nieuws. Ik heb HCG-test nog niet gehad, maar ik heb nu al zoveel buikpijn dat ik weet dat het negatief zal zijn (6de poging).
Ik wens je veel moed, ik hoop dat het voor jou eens zal lukken!!
Wij zullen het moeten opgeven, ik denk niet dat het bij ons nog veel zin heeft.
Je weet dat je hier op het forum altijd terechtkan,he!
Rika