Bij mijn tweede meisje was het ook zo dat het hoofdje bleef steken tussen de persweeën door vanwege de stuitligging. En ai, dat doet idd pijn!pelkie schreef:GG; ja, bijna een kilo meer dan onze dochter! En dat heb ik gevoeld ook. Na het hoofdje floepte mijn dochter er vanzelf uit. Hier bleef het hoofje tussen 2 persweeën in de vagina steken (au!) en moest ik daarna specifiek nog persen op de schouders... Als je hem nu ziet zou je zeggen dat ie al een dikke maand oud is.
Proficiat aan alle kersverse ouders! Ik kan het helaas niet meer allemaal in detail volgen, het blijkt nogal druk te zijn met de tweeling en de grote broer. Maar we genieten hoor! En dus moet ik prioriteiten stellen, om tijd voor te genieten over te houden.
Rond half 10 's morgens (net bij volle maan!) begon ik wel ineens meer regelmatig last te krijgen van harde buiken. Maar pijn deed het absoluut nog niet. Is dit nu iets of niet? Om half 11 moesten we nog eens bij de vroedvrouw zijn voor de monitor, dus ging ik douchen en kwam tot de vaststelling dat ik mijn slijmprop verloren was! Zou het dan toch op gang komen?? Misschien toch maar de valiezen weer in de auto zetten, je weet nooit of we daar kunnen blijven. Om half 11 waren we in het ziekenhuis en begonnen we de harde buiken te timen. Oei, om de 2 minuten? Het was niet aangenaam, maar pijn voelde ik niet echt. Na een half uurtje wachten mochten we eindelijk naar de vroedvrouw. Ik aan de vroedvrouw verteld dat het misschien wel eens op gang aan het komen was, maar het niet zeker wist, dus wij naar de monitor. Fjoew, ondertussen begon het toch wel pijn te doen! Halverwege was ik het ondertussen echt beu aan die monitor. Die banden spanden veel te hard, ik vond mijn draai niet op het bed en had het gevoel dat ik naar het toilet moest. Naar het toilet gegaan en daar heb ik wel effe afgezien. Ik wou naar het toilet, maar het lukte niet door de weeen, die nu toch echt pijn deden. Bovendien had ik het SUPERwarm, want ik had mijn gewone kleren nog aan en ik werd echt een beetje mottig. Ik dacht dat belooft als ik ik zo moet gaan bevallen als ik nu al misselijk ben! Na een tijdje dan maar terug aan de monitor gaan liggen, dik tegen mijn goesting want ik vond echt mijn draai niet op dat bed. Om kwart voor 12 kwam eindelijk de vroedvouw terug een kijkje nemen. 'Ja, er is wel heel regelmatig activiteit te zien he! We zullen eens onderzoeken of je al in arbeid bent of niet'. Na het onderzoek was haar antwoord 'ja mevrouw, ik denk dat je zeker in arbeid bent, al 7-8 cm ontsluiting!' Woow, dat was wel even verschieten. Dan hebben ze direct het bad laten vollopen en mocht ik erin. Echt, de hemel op aarde!! Jongens, wat een verlichting was dat seg! De pijn van de weeen was er nog wel, maar tussendoor kon ik veel beter op adem komen en kon ik zelfs lachen! In het bad kon je al eens draaien, rechter of platter gaan liggen, en mijn man ondertussen met de sproeier op mijn buik wat echt deugd deed. Af en toe werd er wat water weggelaten en dan had ik echt het gevoel dat er een paar zakken patatten op mij werden gelegd! Na een tijdje had ik wel volledige ontsluiting, maar moest ik even uit het bad om mijn water te breken. Dat werd tijdens een wee gedaan en heb er gelukkig niks van gevoeld. Hup, terug het bad in en rond half 2 kon ik beginnen persen. Ik had van anderen gehoord dat het nu minder pijnlijk zou worden ... Ja watte ... Niet voor mij in ieder geval! In het begin ging het wat moeilijk, toch niet simpel om juist te persen. Ik dacht echt dat ons babietje er nooit ging uitgeraken ... Bij elke perswee moesten mijn man en de vroedvrouw mijn benen tegenhouden. Op sommige momenten stond het water letterlijk tot aan mijn lippen! Maar het enige dat me kon schelen was dat ons kleintje eruit moest ook al leek dat onhaalbaar op die moment. Na een tijdje zagen ze dan zijn haartjes die kwamen piepen! Door die aanmoediging en mezelf te overtuigen dat ik gewoon moest doorpersen ook al leek het dat ik ging openscheuren, kwam na bijna een uur persen kwam eindelijk de verlossing ... ons zoontje kwam tevoorschijn! Het eerste wat ik dacht toen ik hem zag was 'ooooh, hij is zo mooi!'. Hij zag er echt zo lief uit, zo zacht ... Het moment dat je kleintje geboren wordt is gewoon magisch. Dat kleine lijfje dat op jou wordt gelegd, de eerste huilkreetjes, ... We voelden ons de fierste mama en papa ter wereld! En nu, een maand later nog steeds!
zo moooooooooooi! gefeliciteerd he 
.
.Een halfuurtje later voelde ik iets tussen mijn benen lopen,ik dacht hmmm,mss toch maar eens bellen 
!