OK, shoot me
na vier weken waarbij ik urenlang als levende tutter fungeer (ofwel tepels ofwel pink), ben ik gezwicht voor de tutter
en echt, ik kan wel huilen...
na twee minuten aanvaarde ze het 'zuigding' (is een difrax model)
en nu ligt ze tevreden in haar wieg, terwijl ze anders aan m'n borst zou hangen op dit uur.
papa vond het fijn zo, nu is ze rustig en kan ze alleen in haar wieg. en mama heeft de handen vrij en dus tijd voor andere (nuttige) dingen te doen.
maar och, ik voel me er slecht bij
ik had zo graag een babytje grootgebracht zonder tut, vraag me niet waarom...
wat denken jullie? als ik me er slecht bij voel dan beter geen tutje geven?
't is niet dat ik zo wanhopig ben en ik hou er eigenlijk wel van ze aan m'n borst te hebben of zalig tegen me aan of in de draagdoek, maar heeeel soms zou ik ze echt wel effe willen wegleggen en weglopen...
denken jullie dat ik de tut enkel kan geven voor m'n eigen rust en op andere momenten ze gewoon toch bij me pakken?