Nog steeds moeilijk met andere zwangeren

[Zij en haar]

Hoi zwangere dames,

Ik heb een beetje een delicaat onderwerp... Misschien (hopelijk) komt het bij anderen bekend over, misschien is het voor nog anderen eerder nogal schrikken... Ik weet het niet. Maar ik moest het ergens kwijt, en weet niet met wie ik er anders over moet "praten", dan met jullie.

Het is het volgende... Ik ben zwanger geraakt na 7 KID's... (waaronder bij poging 3 ook een biochemische miskraam). Nu, op zich valt dat nog mee, er zijn mensen die er een veel langere lijdensweg op zitten hebben... dat beseffen wij ook maar al te goed.

Maar ondanks ik nu zelf zwanger ben (vandaag 12 weken), ben ik nog altijd stikjaloers op mensen die van de eerste of 2de keer zwanger raken. (Spontaan, of met KID). In de laatste 2 weken heb ik van 4 mensen gehoord dat ze zwanger zijn, waarvan 2 in 1 KID-poging, 1 in 2 pogingen en 1 "van de eerste keer" spontaan. En dat steekt verschrikkelijk. Ik probeer dan te denken: "Komaan, Z/H, je bent zelf zwanger, denk eens aan al die mensen die niet zwanger raken"... Maar dat helpt allemaal niet. Er blijft een vreemd soort verdriet hangen.

Ik ben vooral ook jaloers (??) op de onbezorgdheid dat die vrouwen tijdens hun zwangerschap zullen hebben. Eén van die vrouwen heeft na 7 weken al aan iedereen verteld dat ze zwanger is. Zoiets zouden wij nooit durven. Als we dan vragen waarom ze niet wacht tot 12 weken, krijg je het simpele antwoord: "Maar waarom? Dat zal niet mislopen zenne, allé jong, wat kan er nu misgaan?"

Soms denk ik dat die pijn/verdriet na zo'n medisch circuit nooit meer weggaat. Maar ik voel me schuldig omdat ik deze gevoelens heb, en niet gewoon blij kan zijn voor die mensen.

Is dit herkenbaar? Of ben ik de enige met zulke gevoelens?


Groetjes,
Z/H

[lyse]

Hey Zij en haar,
Je bent zeker niet de enige met deze gevoelens. Wat je schrijft is ontzettend herkenbaar voor mij en waarschijnlijk ook voor vele anderen hier. Ik haal eventjes twee topics van vroeger naar boven die hierover gaan. Veel leesplezier!

Dikke knuffel,

Lyse

[Zij en haar]

Lysse,

Super bedankt!
Ik heb al een paar van die oude berichtjes gelezen... ik voel me al meteen wat minder "raar"...
Deze avond zal ik de rest eens samen met mijn partner doorlezen... Want die ging daarjuist aan de telefoon om me te troosten, maar zei dat ze eigenlijk juist hetzelfde voelt. Dus misschien hebben we er alletwee wel deugd van.

Groetjes,
Z/H

[NatSar]

Ik heb dat ook wel ze. Allee niet zozeer op mensen die snel zijn zwanger geworden, maar op mensen die momenteel zwanger zijn
Da's toch gek hé. Zo énorm blij zijn dat ik T. heb, maar anderzijds die zwangerschap zo missen.
Nu lijkt het al wat beter te gaan. Maar als ik net bevallen was, kon ik geen zwangere vrouw zien zonder in tranen uit te barsten
En als ik hoogzwanger was en ieder moment kon bevallen was het omgekeerd. Toen kon ik wel huilen als andere vrouwen bevallen waren en ik nog niet
Ach ja, ik hoop dat ik ooit nog eens mag zwanger worden. Dan zal ik dat (hopelijk) wel iets beter kunnen plaatsen.

[mindyke]

hebik ook ze natstar. ik ben zoooooooooo jaloers op al die zwangere buiken! kvond het zooooooo zalig! ik haat het ook als er zo mensen zijn die klagen dat de baby te hard stampt ofzo! bij elke pijn dacht ik altijd , hier is men wondertje sé

mijn zus is nu ook zwanger , van de 1ste keer en dat steekt bij mij ook . gek he want ben super blij voor haar maar toch auwsj

[Dieke]

Goh, da's ook voor mij allemaal zo herkenbaar, Z/H.

De meter van mijn petekindje is spontaan zwanger (ze is nu 5 maanden ver) en ik ben superblij voor hen, maar ook zo jaloers. Alle pijn van de behandelingen kwam weer naar boven. Zij is nu ook mooi en stralend zwanger, en ik tracht me door elke dag te slepen, zo moe ben ik. Ik zie er bovendien niet uit, en waar je zou moeten afvallen na een bevalling, begin ik stilaan weer bij te komen ook. Ik ben op en moe en bah, ben echt jaloers op haar. Ik kan ook niet echt plaatsen waarom. Ik heb een prachtzoontje van wie de meter zegt dat ze zo zou tekenen voor een kindje zoals hij. Maar waarom ben ik dan zo kwaad, kribbig, jaloers?

En als ik denk aan een brusje dan zie ik weer alle behandelingen voor me en daar heb ik de fut niet meer voor. Dus tjah, 't zijn echt een mix van emoties...

[mist]

Heb hier een prachtig meisje in haar wiegje liggen, maar als ik zwangere buiken zie, ben ik ook nog jaloers hoor! Vooral als ze zo openlijk zeggen van : twas van de eerste keer prijs met een smile van t ene oor naar t andere. Ik gun hun hun zwangerschap, maar wou dat ze ook es beseffen dat dit allemaal niet zo evident is als zij doen overkomen. Op mijn beurt doe ik mijn best om toch open en eerlijk ervoor uit te komen dat het bij ons meer dan anderhalf jaar geduurd heeft en dat ik hormoontjes moest pakken, kwestie van de wereld niet alleen overdreven positieve berichten omtrend zwanger worden in te sturen. Over die IUI zwijg ik wel meestal

[Loeki]

Oh ja heel herkenbaar! En het stopt zelfs niet als je eenmaal bevallen bent.

Daarstraks terloops onze buurman ingelicht over ons tweede beebje in de buik. En ja ik zag hem tellen en zeggen dat daar bijna twee jaar ging tussenzitten. Waarop hij vertelde dat dat goed was, bij hen was tussen het eerste kindje en het derde kindje (tweede kindje is gestorven in de buik) twee jaar tussen, en tussen het derde en het vierde een jaar en half. Was die buurman aan het zeggen dat hij een jaar en half toch beter vond.

En ja, dat steekt dus enorm hé. Ook al zal er tussen onze kindjes als alles goed gaat ook nog geen twee jaar tussenzitten.

('t feit dat hij niets zei over het tweede kindje vond ik ook wel heel erg, uiteindelijk is dat de reden waarom hun eerste en derde "zoveel" schelen)

[zazoe]

Hey,

ook voor mij heel herkenbaar... Ik ben thans maar 7 weken zwanger...

De mensen uit mijn omgeving lijken telkens na een paar maanden proberen allemaal zwanger te worden... Als ze dat dan zeggen kijken ze mij aan met een medelijdende blik... Ik kan alleen maar slikken en zeggen: goed dat ge niet moet meemaken wat ik heb meegemaakt... Maar in mijn eigen denk ik: waarom moet ik dit meemaken en jullie allemaal niet????

Terwijl ik hier zit af te tellen tot twaalf weken... Mij amper durf te bewegen uit schrik dat het mis gaat... ben ik jaloers op vrouwen bij wie het allemaal vanzelf gaat... zonder prikjes... zonder tranen... zonder de ups en downs...
Ik denk dat dit gevoel gaat blijven... waarom moet ik dit meemaken? en zij allemaal niet??? ook al ben ik nu zwanger, het blijft gewoon niet eerlijk!

*zazoe*

[LaBatsa]

Ik ben ook jaloers op zwangere vrouwen hoor! Ondanks het feit dat ik nu 2 kindjes heb (jongste is amper 8 weken) en ik eigenlijk een moeilijke zws heb gehad die voor mij niet snel genoeg kon gaan. En toch mis ik het... Misschien komt het bij mij omdat ik weet dat ik het nooit meer zal meemaken. Ik had eigenlijk graag 3 kindjes gehad, maar mijn man wil dat absoluut niet. Mijn verstand zegt ook wel dat 2 genoeg is, maar toch zal dat verlangen blijven vrees ik.

[lanabel]

Hey iedereen,

Waar ik me dan ook aan blijf ergeren, is de beredenering van mensen: oh, ze is nu dan toch eindelijk zwanger dus: problemen opgelost! En dit terwijl die emoties van de maanden voor het zwanger geraken niet van de een op de andere dag verdwijnen. Ik ben nu 16 weken zwanger maar kan/durf er nog altijd niet van geniet.
Ik zeg altijd tegen mijn man: ik zal pas opgelucht kunnen ademen als ik de kleine in mijn armen heb!

Mensen hebben gewoon geen idee hoe het aanvoelt, als ze het zelf niet meegemaakt hebben...

[mindyke]

das waar, mijn mama zei vandeweek oook nog : jaaa maar bij elle wast gewoon wa verkeerde timing he, wa stress doet nog meer pijn alst van je eigen mama komt ...

mensen willen de pijn altijd relativeren en dat wil ik niet. men emoties zijn er en die moeten niet worden afgebonjourt vind ik...

[Vereltje]

Ja dat herken ik ook wel. "Achteraf gezien is het toch snel gegaan he" heb ik eens mogen horen. Echt? En omdat ik net van werk veranderd was toen het gelukt was, hoorde ik ook vaak dat het dan wel door de stress van mijn vorige job geweest zal zijn. Was het allemaal maar zo eenvoudig.

[Mani]

Tegen mij heeft ook eens iemand gezegd dat ik nog van geluk mag spreken want dat het 'uiteindelijk nog van de eerste keer gelukt was' En ja, ik was zwanger na de eerste icsi, maar daar waren wel enkele jaren zelf proberen, 4 iui's en 1 ivf aan voorafgegaan ... tja, het is maar hoe je het bekijkt.

[Repelsteeltje]

Terwijl ons klein ukje hier op mijn buik ligt te slapen en ik met mijn eigen ogen kan zien dat het 'rond en gezond' is, voel ik nog steeds de pijn die aan dit wondertje voorafgegaan is.

Afgelopen week weer van 3 mensen te horen gekregen dat 'het direct raak was'. Ik gun het hun echt om zwanger te zijn, maar moeten ze dat nu echt elke keer zeggen hoe lang (of beter kort) het geduurd heeft?! Zo'n uitspraken openen de wonden opnieuw.

De wonden kunnen genezen, maar de littekens zullen nooit verdwijnen denk ik.

(positieve noot: ik heb hééééél veel geleerd in de afgelopen periode (vind ik zelf toch))