Loeki, om het allemaal nog wat erger te maken: als je twee spruitjes pubers zijn, lig je wakker als ze 's nachts op stap zijn en niet op het afgesproken tijdstip thuiskomen... 'k Vrees dat moeders pas slaap kunnen inhalen wanneer de kinderen uit huis gaan!
Bij mij valt het nog wel mee, de ergste vermoeidheid lijkt voorbij te zijn, en op de obligate plaspauzes na slaap ik redelijk goed. 'k Postte de laatste weken niet veel, maar ja, alles gaat zijn gangetje hé, veel spannends gebeurt er niet tijdens het aftellen naar de volgende echo...
Volgende week is het zover, ik ben heel benieuwd of we iets te weten gaan komen over het geslacht van onze baby! Ik ben absoluut te nieuwsgierig en ongeduldig om dit niet op voorhand te willen weten. Voor de praktische voorbereidingen, maar ook gewoon voor mezelf, om me een betere voorstelling te kunnen maken van ons kindje...
'k Vind het heel leuk dat er nu een heleboel mensen op de hoogte zijn, en dat ik al kan pronken met een klein buikje, dat maakt het allemaal al een pak échter, in afwachting van dat ik ons kindje zal kunnen voelen bewegen! Al krijgen we nu van kennissen ook wel eens de typische opmerkingen, 'wacht maar tot de baby er is, dan...', gevolgd door allerlei voorspellingen over hoe drastisch je leven zal veranderen. Ja, deuh... zal ik dan maar ophouden met blij zijn en ernaar uit te kijken?

Alsof we er onbezonnen aan begonnen zijn en zo naïef zijn te denken dat alles alleen maar geweldig zal zijn... Die uitspraken komen dan van een koppel dat snel na het eerste kind, nu in verwachting is van het tweede; als het allemaal enkel kommer en kwel zou zijn, zouden ze er toch niet zo snel opnieuw aan beginnen hé...
Succesvolle echo's en een verbetering van de kwaaltjes gewenst voor iedereen!
groetjes,
Anks