Dag lieverds allemaal,
bedankt voor jullie bemoedigende reacties nog allemaal. Het spijt me heel erg dat ik nier meer geantwoord heb. De vermoeidheid is hier nogal extreem toegenomen, waardoor ik 's avonds na het werk echt nog amper tot iets kom. Ik lig bijna de helft van de tijd te slapen... Maar jullie gaan me niet horen klagen hoor... Ik voel me alleen een beetje schuldig omdat ik er gewoon maar niet toe kom om te antwoorden, ook niet op mailtjes, of om m'n blog en de blogs van m'n lotgenootjes bij te houden, enz... Sorry, echt waar. Maar weet dat ik nog steeds heel vaak aan jullie denk en echt heel erg hoop dat jullie allemaal snel uit de hele ellende kunnen ontsnappen...
Ik lees dat er weinig goed nieuws te rapen viel van de vorige cycli bij jullie, dat vind ik echt jammer. Hoe super had het niet geweest als iedereen hier ineens tesamen zwanger zou geweest zijn zeg... Maar ja, dat is nu een beetje onnozel om nog te zeggen he... Ik herken trouwens ook echt enorm veel van de frustraties en zo die jullie zeggen. Hoe het zo op je relatie weegt, dat je amper nog een leven hebt en dat werkelijk alles in het teken van die alles verterende kinderwens staat, hoe je je schuldig voelt omdat je niet werkt, hoe het je vrouw-zijn aantast, het idee van het leven dat je wilde hebben, hoe het je sociaal leven totaal verwoest, hoe jaloers het je maakt, ... Zo herkenbaar allemaal... Hoewel ik nu in een ander soort onzekerheid zit, is dat gevoel echt nog niet helemaal weg bij me. Ik voel me nog altijd soms kwaad als er weer een of andere troela zo makkelijk zwanger is geworden, of als ze weer ergens honderduit over baby's zitten te babbelen, enz. Ach ja...
Hier gaat alles nog steeds goed. Deze week heb ik terug echo gehad en het was nog steeds goed. Dat bruinverlies is ook niet meer teruggekomen na die vorige keren. Dat was wel een beetje een opluchting, al moet ik toegeven dat het tot aan deze echo nooit uit m;n hoofd is geweest. Op 20 april mag ik terug op echo. Ik ben blij dat de gyn zo begripvol is. Ik heb het echt nodig om de spanning controleerbaar te houden. Zeker nu de 12 weken langzaam maar zeker in aantocht zijn, voel ik dat de stress weer toeneemt. Ik ben echt doodsbang om nog eens hetzelfde mee te moeten maken... Ach ja... we zien wel hoe het loopt he... Maar alle duimen blijven meer dan welkom
Ik probeer jullie op de hoogte te houden, maar ik weet echt niet of het lukt, want de vermoeidheid is echt nogal extreem... Maar ik wens jullie allemaal keikeiveel moed en sterkte toe, en hoop uit de grond van m'n hart dat jullie allemaal snel datgene krijgen waar jullie al die moeite nu al zo lang voor aan het doen zijn...
En styx, heel veel succes daar nog he... Ik duim echt dat de tijd goed vooruitgaat daar en dat alles toch goed blijft gaan met jou en je baby... Jij hebt ook recht op klagen trouwens hoor, je hebt ook genoeg meegemaakt en hebt hetzelfde doorstaan als iedereen hier, dus weet meer dan goed genoeg wat het is. En jouw situatie is ook niet makkelijk, dus af en toe mag je jezelf ook wel eens wat gunnen om daarover te klagen. Het had ook zoveel aangenamer gekund ook he... Maar het siert je wel dat je dat probeert niet te doen, echt waar... Veel moed!
Ik denk aan jullie!!
Veel liefs
Babs
xxx