zucht
de laatste twee dagen was Imke vrij ontroostbaar, vooral in de avond was het de ene huilbui na de andere.
vanmiddag heeft ze enkel wat geslapen tijdens mijn dagelijkse wandeling en de hele vooravond en avond heeft ze gehuild.
mijn man die kwam rond zes uur thuis voor te eten om na twintig minuten alweer te moeten vertrekken voor een hele avond.
hij keek eens minachtend rond in huis: wat heb je allemaal gedaan vandaag
heb de voormiddag besteed aan mezelf snel te douchen imke te wassen, borstvoeding te geven en dan een boodschap voor mijn man te moeten gaan doen waardoor ik twee uur in de auto heb gezeten
in de namiddag ben ik er net in geslaagd mezelf iets te eten te maken, imke eten geven, troosten, wandeling maken avondeten voorbereiden, amber vd creche halen, amber bezighouden die het weer 'zitten had', eten, amber iets laten eten, terug borstvoeding geven, kreeg intussen erge hooikoorts aanval
amber in bad steken, blij zijn als imke eens twintig minuten zwijgt...
en dan vraagt ne mens wat je de hele dag en avond doet!
kan niet meer uit mijn ogen zien van de koppijn, k moet hier dringend weer eens stofzuigen, amber heeft haar blokken over de living verspreid, de hond moet nog eten krijgen.
mijn energie geraakt stilaan uitgeput

'k snap wel dat mijn man moet werken, en daarbuiten nog hobby's heeft, maar ik zou zo graag willen dat hij eens een dag avond en nacht van me overnam. waarom onderschatten ze dat toch allemaal!