Nog steeds moeilijk met andere zwangeren

[Sueke]

Tegelijkertijd grappig, maar ook zo kwetsend en confronteerend om de gevoelens te lezen sie we allemaal hebben doorgemaakt.
Ik krijg regelmatig de vraag van kennissen en vrienden waarom we zo lang gewacht hebben om aan kindjes te beginnen. Ik ben dan ook niet iemand die aan jan en alleman mijn verhaal vertel. Vind het voor mezelf al emotioneel genoeg als ik er aan denk. En ja, sorry voor mijn egoïsme, maar ik vind mijn kindjes speciaal en zeker kleine wondertjes. Ze herrineren me er elke dag aan hoe graag ze gewild zijn en hoeveel we ervoor hebben moeten doen. Dus dames vergeet zeker de vergelijkingen met de andere kindjes en geniet er van, want jullie kindjes zijn speciaal

[Zij en haar]

Dus dames vergeet zeker de vergelijkingen met de andere kindjes en geniet er van, want jullie kindjes zijn speciaal

Ja, Sueke, zo proberen bij het ook te zien: Ons kindje is super gewenst... en al de rest is eigenlijk niet van belang. Ik denk, eens ik daar lig in de kraamkliniek met onze spuit in mijn armen, dat even ook al die anderen gewoon niet van belang zullen zijn... en het is ONS gezin die telt voor ons... niet die anderen...

Maar ja, ik kan er natuurlijk niet altijd zo nuchter en positief bij nadenken... ha ha

[Liefje]

Het is zover, vierde kindje van schoonbroer en -zus is geboren - of, zoals marb vanochtend per sms ( ) te horen kreeg: 'de tweede naamdrager' ' Het is dus een jongetje, wat nogal belangrijk is binnen de familie, aangezien er al vijf meisjes en dus tot nu nog maar één jongen was.
Ja, dit doet weer even pijn. De term 'naamdrager' geeft me het gevoel gepasseerd te zijn, vreemd genoeg, want we zijn superblij met ons eigen meisje. En ook de opmerking van schoonmama, dat ze met dit zevende kleinkind precies heeft wat ze wilde (komt zelf uit een gezin van zeven), zindert nog na. Hopelijk gaat ze ook blij zijn als er nog een achtste komt ... en hopelijk duurt dat niet meer zo lang.

[cimoca]

Dikke knuffel Liefje en Marb,

ik begrijp maar al te goed dat dit pijn doet. ze hebben je echt wel niet gespaard: eerst de mededeling per sms, met dan nog een rotopmering ( meisjes doen er niet toe of wat )En de opmerking van je schoonma slaat de nagel dan nog wat dieper erin.

En och weet je, uit ervaringen met mijn schoonfamilie heb ik één ding geleerd :uiteindelijk doet het er niet toe of schoonma blij zal zijn met een achtste kleinkind, jullie zullen dolblij zijn met een tweede kindje of het nu een naamdrager wordt of niet en Fien zal in de wolken zijn met een brusje. ik duim voor je dat het snel mag komen.

Cinne

[Dieke]

Ooooh, dat doet mij pijn als ik zoiets lees, zie. Hoe mensen toch soms zo onberedeneerd dingen kunnen zeggen / doen. Op zich vind ik de term "naamdrager" ook al zo hatelijk... Zo spreekt schoonpapa ons venteke altijd aan met "aaaah, *achternaam*pje" en ik word daar misselijk van. Bah... Hebben zo zitten afzien, en vooral ik als vrouw in die ICSI-procedure, en dan kan hij ons ventje niet gewoon bij zijn naam aanspreken, pfffffff.

[Vereltje]

Knuffel Liefje, wat een stomme manier om een geboorte te melden. En je schoonmoeder zal het wel zo niet bedoeld hebben, hoe bot het ook overkomt. Natuurlijk gaat ze ook superblij zijn met jullie tweede kindje, of dat nu een jongen of een meisje is (het idee alleen al, dat het ene wenselijker zou zijn dan het andere )
En als ze er niet blij mee is (wat ik me dus echt niet kan voorstellen), dan is het toch nog altijd jullie wondertje waar jullie superblij mee zijn!

[Liefje]

Ik weet zeker dat de hele familie dolblij en super enthousiast gaat zijn wanneer wij een tweede kindje zouden krijgen - maar het gaat om de onbewuste en onnadenkende manier waarop dat soort dingen gezegd worden. Blijkbaar zijn wij ooievaarsmensen daar hypergevoelig voor.
En ja, een sms vind ik een vervelende manier om de geboorte aan te kondigen, vooral voor marb, het is tenslotte zijn eigen broer. Maar bon - ook dat zal in de 'heat of the moment' zo wel niet bedoeld zijn.
'Naamdrager' vind ik een ronduit opschepperige term waar ik niet veel mee kan. Stel dat wij een zoontje zouden krijgen, dan geef ik hem uit protest denk ik mijn eigen achternaam
Zo en nu gaan we blijgemutst op zoek naar een passend cadeau

[Sterretje]

ook van mij e dikke knuf Liefje en marb. bah zeg.
(wel gefeliciteerd met het tante en nonkelschap )
per sms van je eigen broer vind ik wel wat tè grof... wij hebben ook smsjes gestuurd maar naar dichte familie hebben wij wèl gebeld.

en over jongen/meisje/naamdrager... tja soms ligt dat gevoelig hé
wij hadden heeeeeeel graag e jongen gehad, maar dan om de reden dat we het een uitdaging vonden om 2 verschillende geslachten op te voeden. en omdat mijn ventje met e zoontje naar de voetbal wou
nu zijn we heel fier op onze 2 wondertjes... we kn niet gelukkiger zijn!
wij krijgen met het kraambezoek nu heel veel de vraag: en nu een jongetje?
en dat doet ook pijn. net alsof wij het zo makkelijk hadden om kindjes te krijgen en alsof je het per sé nog eens moet doorstaan enkel en alleen om e jongen te hebben.
het geslacht of de naam voortzetten is hier niet zo belangrijk, maar speelt wel in ons achterhoofd... ach, ik wens iedereen zijn 'naamdrager' wel toe hoor maar niemand kan garanderen dat die jongen later wel kindjes wil/kan krijgen hé

gelukkig weten niet veel mensen dat wij nog veel eskimootjes hebben want dat zou hier ook nog tot vele discussies kn leiden...

[nathalie v]

Rotte opmerkingen Liefje en Marb, ni tof.
Ze zouden beter moeten weten!

[inaatje13]

Sterretje,

Wij zijn met 3 dochters thuis en ons mama zei dat ze bij de derde ook echt veel rotte opm. heeft gekregen ( en die hadden geen vruchtbaarheidsproblemen). Ons papa heeft van mij danmaar ne voetballer gemaakt, dus er is nog hoop voor uw man !!!

En als één van uw meisjes lesbisch is dan heb jij ook ne naamdrager é, ons kindje krijgt mijn achternaam, dus ons papa heeft chance !!!

Wa een rotopmerkingen toch allemaal, alsof nen achternaam er zoveel toe doe!! Wij (m'n vrouw en ik) hadden alle twee zoiets van ja we zullen maar achternaam nemen van zij die zwanger is, want anders weer aanpassen na adoptie,... Wij vinden da echt nie zo belangrijk, maja...

[Dieke]

En ik heb een venteke, maar hij kan natuurlijk alleen naamdrager zijn van de naam van de papa... Wil dat zeggen dat mijn ouders ons kleintje dan minder graag zien? Of course not.

Inderdaad, al die discussies over namen, soms...

Voor ons blijft het een mirakeltje, ons kleintje, en da's het belangrijkste

[JD]

Liefje,

Dikke knuffel hoor! Naast het feit dat hun vierde kindje er komt net nu jullie ook zo hard uitkijken naar een Brusje, wordt het dan nogal onhandig gecommuniceerd...
Dat het per sms gebeurd is, tot daar (wij hebben ook de broers en zussen per sms verwittigd, bewust, om hen heel kort na de geboorte op de hoogte te brengen, zonder uren aan de telefoon te moeten hangen. We wilden in de eerste plaats volop van de eerste momenten met ons drietjes genieten), maar het klinkt eerder als het verslag van een technische prestatie, dan als de aankondiging van een wonder...

[Sueke]

oh liefje en Marb wat een stomme manier om een geboorte aan te kondigen en zo spijtig dat ze niet aan andere mensen hun gevoelens denken op dat moment Een dikke knuf.
En wie zegt dat wanneer deze kindjes zelf kindjes krijgen dat het dan ook nog de traditie gaat zijn dat de papa zijn naam als achternaam gaat gebruikt worden?
Meisjes zijn het sterke geslacht hé
Geniet maar van je meisje

[Sterretje]

niet echt het topic dat ik zocht, maar wel een beetje in de richting

een vriendin van ons is zwanger...na 1 poging met ICSI. we zijn superblij voor haar!
Ik had zo een serieus vermoeden dat ze aan het proberen waren, maar dat er iets niet pluis was, maar ze wou er nooit over bginnen. als er door andere vrienden opmerkingen werden gegeven of vragen werden gesteld, werd het weggelachen of kwamen e met de bekende smoezen. maar ik herkende zo de gekwelde blik in haar ogen. ze wist maar al te goed van onze voorgeschiedenis maar ze heeft met nooit in vertrouwen genomen, langs een kant vind ik dat wel erg jammer, maar langs de andere kant begrijp ik het maar al te goed!
de pijn en al wat we meegemaakt hebben de laatste vier jaar kwam als een wervelwind terug. en we hebben met onze hele vriendenkring enkele diepgaande gesprekken over onze problematiek gehad/ het was zo verfrissend en therapeutisch om het eens op een gewone manier hierover te hebben zonder dat er gelachen werd zonder dat het te diepgaand was. heerlijk om elkaar in vertrouwen te nemen, maar in stilte toch meehuilend om de pijn dat het koppel meegemaakt heeft.
sommige dingen blijven echt zo vlak onder de oppervlakte zitten dat het snel weer naar boven komt.

[mindyke]

heb niet echt een reactie. enkel een diepe zucht en een warm gevoel. hopelijk kan zoiets hier ook ooit gebeuren...

knuf