Bedankt voor de steun, meiden! Doet echt goed hoor!!!
Meis is thuis ook geen gemakkelijke. Maar ik dacht altijd dat dat ergens normaal was. Ja, wat weet je ervan he, 't is je enige kind, je hebt geen vergelijkingspunt
En je hoort andere ouders, zoals jullie bijvoorbeeld, ook zeggen dat hun kind een sterk eigen willetje heeft, en een sterk karakter. Dus dan denk je dat het gewoon nog normaal is...
Wat ik wel al heb opgemerkt, is dat Meis enorm graag de interactie opzoekt met ons. We hebben altijd geprobeerd om haar zelfstandig te leren spelen, maar in de praktijk loopt ze gewoon continu achter ons aan. Maar ook dat hoorde ik dan weer van andere ouders, en ik dacht dus ook dat dat normaal was? We zijn er dus ook wel enorm veel mee bezig, ze vraagt (en krijgt) echt veel aandacht van ons. 't Is verdorie ook wel echt moeilijk om tegen zo'n dreumesje, dat je met grote ogen aankijkt en met een uitgestoken vingertje wijst naar de stofzuiger, en vraagt "ta?", juist niet te gaan zeggen "dat is een stofzuiger, Meis", en bij de tweede "ta?" in dezelfde richting: "ja, dat is een stof-zui-ger, daarmee zuigen we het stof op. Dat doet dan brrrrrrrrrrrrrrrroemmmmmmmmmm"... dusja, gedeeltelijk zal het dus ook wel ergens onze fout zijn dat we zo vaak op haar vragen (en wensen) ingaan... iets dat in de creche dus absoluut onmogelijk is.
Dus het is waarschijnlijk wel een combinatie van haar karakter, samen met externe factoren zoals ons gedrag naar haar toe. Maar veeleisend is ze zeker en vast
Vandaag is het blijkbaar beter gegaan in de creche, juist op het moment dat we dus overal aan het rondbellen waren om een afspraak vast te krijgen... waarop de verzorgster dus "ja, Meis zit vol verrassingen he"
We hebben nu ondertussen een afspraak bij een osteopaat (die haar ook behandeld heeft op 3 maand, waarna ze plots (toeval of niet?) veranderde van huilbaby naar zeer gemakkelijk kind). En ook een afspraak begin juni bij een infant psycholoog (op dezelfde dag dat we ook die second opinion hebben ivm fertiliteit, wordt een heavy dagje). Vroeger kon echt niet. En we hebben ook (na doorverwijzing via opvoedingscentrum in de buurt) via e-mail raad gevraagd aan enkele specialisten binnen K&G. En last but not least: we gaan op prospectie gaan bij een andere creche, waar binnenkort plaatsen vrijkomen voor peuters...
Dus er is hopelijk wel beterschap op komst.
Alleen stom dat Meis haar betere gedrag van vandaag gevolgd is nadat ze haar 's morgens in bed hadden gestoken en haar daar driekwartier hadden laten wenen
Misschien wel handig voor de verzorgsters, maar mijn arme meisje moet wel al die heftige emoties doorstaan he
(en als je zoiets hoort, voel je je als moeder echt tekort schieten hoor... ik zou gewoon moeten wegrennen van mijn werk en mijn kind uit dat bedje gaan redden
)
(desnoods kan ik altijd beweren "dat de expert heeft gezegd dat Meis zich verveelt, en dat ze in de zomer zou moeten kunnen buitenspelen, en best al zou overgaan naar de peutergroep"... dan is al dat lijden van Meis niet voor niets geweest en kan ze er uiteindelijk nog van profiteren
)
Spijtig genoeg kan ik je niet helpen... Ervaren jullie het thuis ook zo, of denk je misschien dat ze haar niet kan aanpassen in zo'n grote groep?? Ik moet zeggen dat onze jongens zich geweldig aanpassen in de nieuwe creche en heel goede dagen hebben, flink slapen, flink eten, mooi spelen... Ze zitten nu wel in een veel kleinere groep. Ik wil hier niet komen stoeffen hoor, ik wil gewoon aantonen dat een verandering van omgeving ook positief kan zijn. Ik hoop echt dat je snel hulp vind, het moet helemaal niet makkelijk zijn om zo'n nieuws te horen 
)En dan elke keer haat ik dat gevoel!!! Dan heb ik het gevoel dat ik mijn kinderen 'drop' in een creche om daar maar liefst 11u per dag door te brengen 