Emotie vs verstand - ooit nog eentje?

[Engel0405]

De pil nemen geeft mij een heel slecht gevoel na 4 jaar gestopt te zijn...

Langs een kant is het wel zo, door die pil kan ik al zeker gene eciellekes verliezen (de paar die ik nog over heb), maar langs de andere kant is het in mijn hoofd ook heel dubbel. Dat gevoel van 'nu kan de natuur zijn gang niet gaan'. Ik weet in mijn hoofd dat nu nog een kindje erbij absoluut NIET KAN, niet financieel, niet emotioneel als ik bedenk hoe zwaar het al geweest is met dat sukkelen van Kersje.. Er is namelijk naast kersje nog een halfbrusje dat bijna uit de pampers is en veel aandacht vergt.. Dus we zouden er helemaal uit zijn voorgoed uit de pampers. En dan ga ik nog voorbij ah feit dat het in theorie medisch nog altijd bijna onmogelijk is voor mij om een eicelleke te fabriceren, laat staan zwanger te raken.. En toch, en toch..

Ik heb zo hard liggen roepen ik wil er maar eentje. Eentje is ALLES, eentje is zoveel meer dan ik ooit had durven hopen. Eentje dat in principe een geadopteerd kindje had kunnen zijn of in het beste geval eentje met het eicelletje ve andere vrouw... En dan heb ik er eentje helemaal van mezelf en mijn ventje. Eentje dat zo hard op mij lijkt. Eentje waar ik meer dan alles en iedereen van hou. Eentje dat mijn wereld vormt..

En toch, dan zie ik een kersverse mama met baby van 6d bij de KA en mijn moederhart zegt JAAAAAAAAAaa. Dan zie ik in het ziekenhuis een schattig popje liggen van 8w helemaal alleen en mijn moederhart zegt IK WIL HET OPNIEUW.
Het gevoel een kindje in mijn buik te voelen stampen, dat intieme onbeschrijflijke gevoel. Een plat babietje dat helemaal alleen afhankelijk is van mijn mamamelk, waar papa nog niet veel meer kan voor doen dan een pampertje verversen...

Als ik zie hoe mijn dochter groeit en bloeit dan vind ik dat superfantastisch.. But why do I keep thinking.: het was de eerste keer en de laatste keer.
Ik voel me eigenlijk best wel raar met al deze gevoelens. Want dit lijkt zo gulzig zo ondankbaar. En ik zou nooit ongelukkig worden omdat het bij Kersje blijft, dat was ook altijd de bedoeling.

Tja mijn verstand weet het wel: het is wondermooi zo. Mijn hartje gelooft dat wel en ik wil zeker geen hel meemaken en weer gefrustreerd en geobsedeerd omdat het niet lukt. Want nu is het al zoveel werk, ik wil niet weten hoeveel organisatie het zou vergen met nog een erbij. Het zou ook afbreuk doen aan het wonder van ons babymeisje.. Alleen doet het verdomd pijn dat ik die fokking pil neem en het niet gewoon kan op zijn beloop laten. Zien of de natuur toch nog iets in petto zou hebben.
Mocht mijn ventje dit lezen hij zou heel boos worden. Die wil absoluut geentje meer (voor hem zou het een derde zijn)en ja maybe helpt dat ook niet echt in het berustingsproces.

Toch vreemd hè , ik had met de hand op het hart nooit gedacht dat ik na 5 maand al zou melancholisch worden en heimwee krijgen... Hoe goed begrijp ik nu die vriendin die tijdens mijn zwschap ook verlangde naar 'nog eens'....

k schrijf het ff allemaal van me af en eindig met dit: mijn geluk is compleet en mijn kinderwens eigenlijk ook. Maar soms hè...

[mindyke]

zucht Engel die gevoelens altijd toch he .
Kzat daarnet nog met onze kleine man in men armen en hij lag zo vredig te slapen en er rolde spontaan een traan over men wangen. Die lieve schatjes ze maken je zo emotioneel .
Ik begrijp volledig dat het gevoel dat je nooit meer zwanger zal zijn, heel moeilijk is.
Dat je je afvraagt of de natuur nog iets in petto heeft..;
Laat je gevoelens maar eens de vrije loop, roep en tier en huil maar thoort er allemaal bij. Maar onthou dat je kersje, je lieftste schat is en probeer gewooon met volle volle teugen te genieten van ieder moment!

pfff moeder natuur he...

[Sterretje]

Oh Engel
wat voel ik precies hetzelfde als jou!

ik heb er nu twee en ik prijs me gelukkig! De twee mooiste geschenken uit mijn leven en ik weet dat ons gezinnetje nu compleet is.

Na mijn eerste wou ik absoluut geen pil slikken. de kans is toch heeeeel miniem dat het spontaan lukt en we wouden wel e 2e.
Nu was ik nog niet bevallen van mijn 2e of er waren twee gynaecologen die kwamen spreken over voorbehoedsmiddelen.
ik denk ook van: no way, geen hormonen meer in mijn lijf...
maar ja, altijd e condoom gebruiken zien we natuurlijk ook niet zitten. Ventje steriliseren? geen denken aan (op dit moment)
en ja, emotioneel gezien verlangen wij beiden nog naar een derde kindje. wij hebben nog een heleboel cryo's zitten, dus de kans is groot dat als wij terug zouden starten, wij een 3e keer zwanger mogen zijn

een ander deel van mij verlangt hartstochtelijk naar een spontane zwangerschap, een mega-wondertje...

maar rationeel gezien kunnen wij het financieel en praktisch gezien ook niet aan om een 3e kindje te verwelkomen; 't zou welkom zijn en misschien net haalbaar. maar we beseffen wel dat ons leven dat echt heel beperkt gaat zijn. 't is maar wat je er voor over hebt natuurlijk

dus ik begrijp je gevoel perfect... ik hoop dat het slijt met de jaren en dat we ons er min of meer bij neer gaan kunnen leggen.

maar er zal altijd een stemmetje in mij zeggen: wat ga je doen met jullie eskimootjes...
moeilijk!!

[cimoca]

zoooooo herkenbaar. Wat begrijp ik jullie gevoelens zo goed. 'k zit hier bijna met de tranen in mijn ogen.

Ons gezinnetje is rationeel, financieel "af". ik heb het megagrote geluk gehad 3 gezonde kindjes te kunnen krijgen. Als iemand me dat 5 jaar geleden had voorspeld, had ik hem stapelgek verklaard.

En ze zijn pachtig, stuk voor stuk, ieder op zijn eigen manier: onze grote meid die niet meer wil betutteld worden, die haar gedacht qua kledijkeuze meer en meer doordrukt ( tot mijn gruwel soms) die het fantastisch doet op school, voor wie het leven één groot spel is; en dan heb je onze dramaqueen, de plaagster die stilletjes klaar is voor 't eerste leerjaar, die niets liever wil dan Josje van K3 worden, die van een vlieg een olifant maakt of het nu in 't positieve of in 't negatieve is; en dan onze jongen, onze hooligan , onze NV afbraakwerken, die je met één glimlach of één blik alle deugnieterijdoe vergeten, die lacht van 's morgens tot 's avonds en iedereen om zijn vingertje draait.

En ik besef maar al te goed hoeveel geluk ik gehad heb na één snelle zwangerschap ( eigenlijk te snel na malariapillen),één dolle rit van 2 jaar in de MMM, één miskraam en dan één zwangerschap tijdens pilgebruik .

En ergens verlang ik om het nog één keer te mogen meemaken, dat ontzagwekkend gevoel van stilletjes weten dat er een wondertje in je groeit, de eerste stampjes , de eerste keer dat warme lijfje tegen je eigen , die totale afhankerlijkheid van zo'n klein babietje,...

En toch weet ik zelfs al zou ik het nog eens meemaken, ik vermoed dat dat verlangen blijft, telkens weer opnieuw. En nee, practisch is 3 echt genoeg, vier zie ik niet zitten . En met mijn drie schatten heb ik al zoveel meer dan ik enkele jaren geleden dacht te krijgen. En daar ben ik zo ontzettend dankbaar voor

Cinne

En Engel, ik ken jouw verhaal niet maar mijn verhaal bewijst dat zelfs na de MMM een zwangerschip met pilgebruik mogelijk is .Ik zeg altijd dat onze jongen mijn laatste cadeau van mijn veel te vroeg overleden mama is ( ik ben de pil gaan nemen omdat ik het na haar dood practisch niet meer zag zitten, drie kindjes)

[Engel0405]

Ja het is zo definitief, de wetenschap dat ik nooit meer zo'n wonderlijke ervaring ga meemaken..

Ik besef verstandelijk maar al te goed hoor dat we geen kindje meer erbij kunnen hebben en het is zoals mijn schatje zegt: de dag dat je 'de natuur zijn beloop laat', is eigenlijk de dag dat we zeggen dat er nog eentje mag komen. En dan ga jij je klik maken en er op hopen dat er weer een wonder geschiedt. Als dat dan niet gebeurt, dan is het maar een klein stapje naar het fertiliteitscentrum en je weet hoe je daar helemaal mentaal onder door bent gegaan...

Hij heeft wellicht gelijk. Ik wil nooit meer die hel opnieuw doormaken van een falend lichaam en onvervulde wensen. Van wanhoop. Ik zit hier tenslotte met een baby die een godgeschenk is en medisch gezien er nooit had geweest. Dat is meer dan ik durfde dromen. Het zou onvergeeflijk zijn dat alles te verloochenen en de met veel inspanning teruggevonden kalmte en geluk weer teniet te doen...

[fluffie]

Tranen staan in mijn ogen als ik dit allemaal lees... O hoe herkenbaar allemaal!

Mijn hart verlangt ook heel erg naar een 2e kindje (voor mijn man het 4e dan), maar tegelijk is er ook de schrik: het kan nooit meer zo perfect zijn als met Seppe... We hebben er eventjes moeten op wachten, maar daarna was het eigenlijk een perfecte zwangerschap, een perfecte baby, en nu een vrolijke deugniet. En de rationele kant zegt mij ook dat het moelijk zal worden, zo'n organisatie met 4 / 2 kinderen. Wij hebben besloten om nog even af te wachten, we zien wel binnen een jaar of 2...

Dikke knuffel,

Véro.
xx

[bbfc]

Hallo Engeltje0405,
Ewel, ik begrijp je volkomen want ik zit momenteel met hetzelfde gevoel!
Ons wonderdochtertje is geboren 24/02! Het is super...
Ik, die altijd zei als we bezig waren met behandelen, ik moet maar ééntje hebben.
Ik was nog maar 2 weken bevallen en het gevoel voor een tweede kwam al boven!!!
Mijn zwangerschap heb ik zo intens beleefd, alsook de geboorte. Ik mag er niet aan denken dat maar één keer mee te maken.
En toch, voel ik me soms schuldig dat ik zo bezig ben! We hebben echt zo'n geluk gehad om zwanger te geraken! In het topicje van de natuurlijke cyclussen zijn er geen meer zwanger geraakt. Verschillende zijn uitbehandeld zonder een wondertje.
Ik heb zo'n geluk gehad, na 3 IUI, 3 hormonen ICSI en 5 ICSI nat cyclus was het raak!
Soms denk ik, na zoveel geluk, NOG MEER van dat geluk willen, zou dat het lot niet een beetje tarten zijn. Ik had een goeie zwangerschap, goeie bevalling, een droombaby! Ik weet echt niet of dat een tweede keer ook nog allemaal zo zou zijn.
De kine waar ik ga zei dat je nooit een eerste zwangerschap met een tweede mag vergelijken. Een tweede zwangerschap beleef je minder omdat je al een kindje hebt en je geniet ook minder van je kindje als je weer zwanger bent!?
Mijn man is (op dit moment) totaal niet te spreken over een tweede, hij is echt content zoals het nu is!
Ik weet het echt niet, het is allemaal zo dubbel. Voorlopig neem ik nog geen pil, kan dat echt ook niet! Ik heb zes jaar geen pil meer genomen.
Opnieuw behandelingen combineren met mijn werk vind ik ook moeilijk. Ik hoop dat de tijd wat raad geeft, maar ik hoop ook dat ik er later nooit spijt van zal hebben dat we nooit meer doorgedaan hebben en ons laatste 2 pogingen laten varen hebben...

[bbfc]

gewist wegens dubbel bericht

[elie]

idd,allemaal zo herkenbaar!
toen de gynea in het ziekenhuis me de pil voorschreef,dacht ik,ok ja,vanaf volgende week moet ik die nemen,zo raar gevoel na 6 jaar!
Maar ik ben ze dus nooit gaan halen,ik vind het zo verkeerd om ze te gaan halen,pff.
Maar ook hier is het praktisch niet zo makkelijk om nog zo'n wondertje in huis te hebben.Heb nu 1 pleegzoontje en 1 beebje van ons eigen(geboren op 13/04).
Deze week terug na de gynea,en als hij vraagt hoe het gaat met de pil,dan weet ik niet wat te antwoorden,zal gewoon maar eerlijk zijn zeker.
De kans is zooooo klein dat het natuurlijk lukt(1 eileider volledig dicht,de andere gedeeltelijk),maar het zo toch ook zo mooi zijn,mocht dit ooit natuurlijk lukken.
En tegelijk denk ik,mss beter niet.2kindjes is mss al genoeg,financieel,praktisch...
Maar het gevoel om te bevallen vond ik zo fantastisch!En mijn man wil graag nog eentje,maarja,zoals jullie horen,geraken we er dus niet zo snel uit

[pelkie]

Wij hebben er 2 en ik besef ook dat ik nooit nog zo'n klein boeleke ga habben, nooit meer een bevalling meemaken (zwijg me van de zwangerschap wel, want dat heb ik echt wel gehad), 't is echt gedaan nu. Rationeel is een derde (6e voor mijn man!) écht geen goed idee. Maar de plek in huis is er wel en de goesting soms.
Maar goed, onze dochter moet er dan maar heel vroeg aan beginnen Haha, Ik ben 32 en droom er al van grootmoeder te zijn

[LaBatsa]

Ik heb 2 kindjes, maar het verlangen naar een derde zit heel diep. Mijn jongste is nog maar 15 weken, maar het idee dat dit echt de allerlaatste keer is dat ik dit allemaal meemaak, dat maakt me triest. Mijn man wil absoluut geen derde en eigenlijk vind ik het ook wel goed zo. We hebben een jongen en een meisje, allebei gezond, maar toch kan ik dat verlangen niet uitschakelen.
Voorbehoedsmiddelen zijn bij ons absoluut niet nodig, want de kans dat ik zwanger word zonder eileiders is natuurlijk onbestaand, maar we hebben nog wel 4 embryo's in de vriezer. Gelukkig hebben we nog even de tijd om te beslissen wat we daar mee gaan doen.

[NatSar]

Ik had ook het gevoel vroeger dat ik aan eentje wel genoeg zou hebben. Vooral als ik nog niet zwanger was eigenlijk. Nu weet ik héél zeker dat ik graag nog eentje (of meer) zou willen. Nu moet dan ene cryootje nog mee willen of anders is het hopen op de 5 verse pogingen die ik nog kan ondernemen.
Het enige wat ik nu wel zeker weet, is dat ik niet te snel een tweede kindje wil.
Hoor mij hier nu bezig zeg! Ik weet nog niet half hoe verwend ik ben met dit wondertje!

[Wappie]

Ik heb het voorrecht om gezegend te zijn met 2 wondertjes! Ik prijs me dan ook elke dag gelukkig dat ik dit allemaal mag meemaken. En toch blijft het gevoel ergens 'knagen'. Ik kan niet geloven dat het voor mij afgelopen is, al haalt mijn verstand het nu boven mijn hartje. We hebben het zooooo moeilijk gehad, emotioneel, fysiek, financieel,... ik weet niet of ik het allemaal nog wel eens kan/wil. Ik wil ook niet een derde schatje om 'gewoon nog eens zwanger te kunnen zijn'. Gelukkig zitten mijn man en ik op dezelfde lijn. We wachten tot onze jongens naar school zijn en zullen dan zien.

[Engel0405]

Mocht ik zeker weten dat ik een 2e kon hebben zonder dat het weer een vloek legt op mijn relatie en mijn mentale/emotionele 'intactheid', zou ik niet twijfelen. Dat is een feit.

En ik heb nu zeker niet het gevoel dat ik vroeger had als ik een zwangere vrouw zie of een vrouw met pasgeboren baby.. Vroeger was dat een boos wanhoopsgevoel, een 'lelijk' gevoel van 'waaraan heb jij dat meer verdiend dan mij' (niet bij vriendinnen hè).
Nu is het eerder een complete vertedering en een immens moedergevoel dat de kop opsteekt. Zo van 'oooohhh, wat zou nog zo'n wondertje zalig zijn'. Maar dat is echt puur gevoel bij mij eigenlijk. Mijn verstand schreeuwt keihard: NEEEEEEEEEENN. Als we weer zo eentje zouden hebben als Kersje (en haar brusje is ook al niet echt het meest gemakkelijke kindje), dan hebben we geen leven meer.

En die heimwee, ja emotioneel denk ik dat ik die altijd ga hebben. Het doet me goed om te lezen dat zelfs mama's met al een 2e kindje ergens toch nog een beetje verlangen naar een 3e.. Misschien is het gewoon ook de gedachte 'was dit nu de laatste keer?' die ons zo doet dromen?

Ik wou dat ik de garantie zou hebben dat ik de natuur zijn gang zou kunnen laten gaan. Maar als ik heel eerlijk ben, dan weet ik dat ik zodra ik nog maar de knop omdraai in mijn hoofd van 'het mag', dat het algauw 'het moet' wordt. En dan zitten we weer in dat enge ellendige straatje...
Ik heb dan liever om voorlopig voor mezelf te beslissen dat het blijft bij Kersje en mijn plusbrusje. Zo laat ik de eer aan mezelf. En wie weet, misschien over 2 jaar als ze naar school gaat, dat we toch besluiten om gewoon puur natuur te gaan.. Misschien dat ik tegen dan wel mezelf kan overleveren aan 'wat komt, dat komt'.. But I don't think so.

[dinootje]

Engeltje,
wij hebben het er ook over gehad. Met een zoon van bijna 10 en een tweeling van 5 maanden is het al druk in huis.
Voordat we aan kindjes begonnen, mijn man en ik (de zoon had ik al) wilden we graag nog 2 kindjes. Toen dat niet bleek te lukken gingen we er 2 adopteren. Nu met deze spontane mirakeltjes zijn we heel erg blij. Maar het voelt nog niet "af". Ik weet het, ik zou dankbaar moeten zijn en dat ben ik ook! 3 is veel meer dan we tussen 2008 en de geboorte durfden dromen! 3 prachtige kindjes waarmee we eigenlijk, heel eerlijk, geen last hebben. Gewoon veel werk, maar het zijn stuk voor stuk gemakkelijke kindjes, ze slapen van 20u tot 5u30, de bv gaat nog steeds goed enz. Wel heel erg veel werk en af en toe een enorme drang om weer uit werken te gaan (ik ben nog thuis tot oktober).

Ons besluit is om de natuur zijn gang te laten gaan. Tot hiertoe lukt dit zonder erover na te denken, de drang naar nog een kindje is nog niet aanwezig met 2 kleine meisjes. Eigenlijk willen we nu direct zelfs geen zwangerschap.
Maar wij willen liever het risico lopen om nu direct nog eens zwanger te worden en ongelofelijk in ons haar te krabben omdat we niet weten waar eerst gekeken van het werk, dan nu aan de pil te gaan en dan binnen x jaar tot de conclusie te komen dat we geen kindje meer hebben gekregen en ons voor eeuwig en altijd afvragen of er wel eentje zou gekomen zijn als we die pil niet geslikt hadden.
Nu zit het er ook dik in dat er geen zwangerschap meer komt, deze ene was al een mirakel. Maar dan komen die prangende vragen in de toekomst tenminste niet.
De dag dat het ons leven teveel gaat beheersen, neem ik misschien alsnog de pil, of een sterilisatie. Maar daar ben ik nu absoluut niet aan toe. Zou me er trouwens een beetje belachelijk bij voelen, met de waterkans op spontane bevruchting die wij hebben.
Gelukkig zitten ventje en ik op dezelfde lijn hierover.
Mijn ideale situatie zou zijn dat ik nog een kindje krijg als de tweeling naar school gaat, ofwel dat we plots toch tot het gevoel komen dat ons gezin compleet is.

En I know, voor al degenen die nog niet aan hun eerste kindje of tweede zijn geraakt, klinkt dit ongelofelijk ondankbaar. Maar dit is hoe wij erover denken en dat wou ik even delen.https://mail.google.com/mail/?shva=1#inbox