Yesse en Yade,
2O vingertjes en 2O teentjes
4 armpjes en 4 beentjes
2 wondertjes... zo klein
't heeft niet mogen zijn
we hadden jullie zo graag gekend
mama en papa zouden jullie nogal hebben verwend!
Tweelingmama's in spe
-
snolleke
- Berichten: 328
- Lid geworden op: 20 augustus 2008, 11:16
Hier volgt ons bevallingsverhaal.
Vrijdag had ik de hele dag een raar gevoel in mijn onderbuik, maar niks waar ik me echt zorgen over maakte. Rond 5 uur heeft het noodlot toch toegeslagen: ik hoorde een krak en voelde water tussen mijn benen lopen. Niet een klein beetje, maar echt een serieuze hoeveelheid. Dit kon niet anders dan dat mijn water was gebroken.
We zijn dan naar het plaatselijke ziekenhuis gereden. De gyn van wacht was echt onmenselijk. Hij zei ons vlakaf dat het een verloren zaak was, dat het voorbij was. Hij vond het zelfs niet de moeite om nog een echo te nemen. Daarom hebben we gevraagd om ons door te voeren naar Gasthuisberg.
Om 8 uur zijn we dan met de ziekenwagen in Gasthuisberg aangekomen. Daar namen ze wel een echo en zagen ze dat onze zoon, Yesse, zonder vruchtwater zat, maar dat onze dochter, Yade, tip top in orde was. Ze gaven ons een waterkansje dat we het eventueel nog een aantal weken zouden kunnen rekken, indien ik niet in arbeid zou gaan. Een actief beleid voeren ze spijtig genoeg op 21 weken zwangerschap niet. We moesten dus afwachten en zien wat de nacht ons bracht.
Rond half 12 zijn mijn weeën dan beginnen doorkomen om de 2 minuten en tegen twaalf uur voelde ik dat ik naar het toilet moest. Ik was er wel niet gerust in want ik voelde precies dat er iets op komst was. De vroedvrouw heeft dan een handdoek tussen de toiletbril gespannen zodat ik daarop mijn boodschap kon doen, maar zover ben ik niet geraakt.
Ik ging op het toilet zitten en onze Yesse kondigde zich onmiddellijk aan en nog geen minuut later ons Yade. Onze zoon was overleden, maar onze dochter heeft nog 2 uurtjes in onze armen geleefd. Twee perfecte baby's met alles op en aan, tot vinger- en teennageltjes toe. Daarna hebben we hen kleertjes en een pampertje mogen aandoen en hebben we hen nog een hele nacht mogen knuffelen. Onze ouders en broer en schoonzus zijn diezelfde nacht nog langsgeweest.
Ook de dag nadien, zaterdag, hebben we hen de hele namiddag bij ons mogen hebben. 's Avonds ben ik al naar huis gegaan, maar op zondag zijn we teruggereden en hebben we hen ook de hele namiddag nog kunnen knuffelen.
Morgen, woensdag, zullen we afscheid nemen van onze engeltjes, maar ze zitten voor altijd in ons hart!
De oorzaak van dit vreselijke drama is voorlopig nog niet achterhaald. Op de resultaten van al de onderzoeken die ze bij mij deden, moeten we nog 2 weken wachten.
Onze droom, waar we 4 jaar, 6 iui-pogingingen, 4 IVF en 2 ICSI-pogingen op hebben moeten wachten, is op 1 enkele seconde uit elkaar gespat. We weten niet hoe het nu verder moet. Als we ooit de moed en de financiële mogelijkheden hebben om door te gaan en er komt nog een zwangerschap, gaan we die baby'tjes nog even graag zien als onze Yesse en ons Yade?
Ik zou tegen iedereen heel willen zeggen, geniet van elk moment van je zwangerschap, van elk trapje, van elk ongemakje, want het kan zo snel gedaan zijn. Ik voel me momenteel heel leeg. Elke morgen als ik wakker word, voel ik aan mijn buik en kom ik tot de harde realiteit dat alles voorbij, dat het geen nachtmerrie was.
Snolleke
Vrijdag had ik de hele dag een raar gevoel in mijn onderbuik, maar niks waar ik me echt zorgen over maakte. Rond 5 uur heeft het noodlot toch toegeslagen: ik hoorde een krak en voelde water tussen mijn benen lopen. Niet een klein beetje, maar echt een serieuze hoeveelheid. Dit kon niet anders dan dat mijn water was gebroken.
We zijn dan naar het plaatselijke ziekenhuis gereden. De gyn van wacht was echt onmenselijk. Hij zei ons vlakaf dat het een verloren zaak was, dat het voorbij was. Hij vond het zelfs niet de moeite om nog een echo te nemen. Daarom hebben we gevraagd om ons door te voeren naar Gasthuisberg.
Om 8 uur zijn we dan met de ziekenwagen in Gasthuisberg aangekomen. Daar namen ze wel een echo en zagen ze dat onze zoon, Yesse, zonder vruchtwater zat, maar dat onze dochter, Yade, tip top in orde was. Ze gaven ons een waterkansje dat we het eventueel nog een aantal weken zouden kunnen rekken, indien ik niet in arbeid zou gaan. Een actief beleid voeren ze spijtig genoeg op 21 weken zwangerschap niet. We moesten dus afwachten en zien wat de nacht ons bracht.
Rond half 12 zijn mijn weeën dan beginnen doorkomen om de 2 minuten en tegen twaalf uur voelde ik dat ik naar het toilet moest. Ik was er wel niet gerust in want ik voelde precies dat er iets op komst was. De vroedvrouw heeft dan een handdoek tussen de toiletbril gespannen zodat ik daarop mijn boodschap kon doen, maar zover ben ik niet geraakt.
Ik ging op het toilet zitten en onze Yesse kondigde zich onmiddellijk aan en nog geen minuut later ons Yade. Onze zoon was overleden, maar onze dochter heeft nog 2 uurtjes in onze armen geleefd. Twee perfecte baby's met alles op en aan, tot vinger- en teennageltjes toe. Daarna hebben we hen kleertjes en een pampertje mogen aandoen en hebben we hen nog een hele nacht mogen knuffelen. Onze ouders en broer en schoonzus zijn diezelfde nacht nog langsgeweest.
Ook de dag nadien, zaterdag, hebben we hen de hele namiddag bij ons mogen hebben. 's Avonds ben ik al naar huis gegaan, maar op zondag zijn we teruggereden en hebben we hen ook de hele namiddag nog kunnen knuffelen.
Morgen, woensdag, zullen we afscheid nemen van onze engeltjes, maar ze zitten voor altijd in ons hart!
De oorzaak van dit vreselijke drama is voorlopig nog niet achterhaald. Op de resultaten van al de onderzoeken die ze bij mij deden, moeten we nog 2 weken wachten.
Onze droom, waar we 4 jaar, 6 iui-pogingingen, 4 IVF en 2 ICSI-pogingen op hebben moeten wachten, is op 1 enkele seconde uit elkaar gespat. We weten niet hoe het nu verder moet. Als we ooit de moed en de financiële mogelijkheden hebben om door te gaan en er komt nog een zwangerschap, gaan we die baby'tjes nog even graag zien als onze Yesse en ons Yade?
Ik zou tegen iedereen heel willen zeggen, geniet van elk moment van je zwangerschap, van elk trapje, van elk ongemakje, want het kan zo snel gedaan zijn. Ik voel me momenteel heel leeg. Elke morgen als ik wakker word, voel ik aan mijn buik en kom ik tot de harde realiteit dat alles voorbij, dat het geen nachtmerrie was.
Snolleke
-
Wappie
- Berichten: 3747
- Lid geworden op: 7 oktober 2008, 9:56
Wat vreselijk 
zo oneerlijk 
Lieve meid, er is niet veel dat ik nu kan zeggen. Zoek troost bij elkaar en weet dat zowel Yesse als Yade jullie altijd vanop hun wolkje zullen bewonderen. En ze zullen met veel respect kijken naar hun prachtige ouders, want dat zijn jullie voor altijd! Mama en papa...
Dikke knuffel
zo oneerlijk Lieve meid, er is niet veel dat ik nu kan zeggen. Zoek troost bij elkaar en weet dat zowel Yesse als Yade jullie altijd vanop hun wolkje zullen bewonderen. En ze zullen met veel respect kijken naar hun prachtige ouders, want dat zijn jullie voor altijd! Mama en papa...
Dikke knuffel
-
Zij en haar
- Berichten: 576
- Lid geworden op: 26 mei 2010, 16:41
-
cimoca
- Berichten: 1972
- Lid geworden op: 19 april 2010, 8:40
zo ontzettend oneerlijk.
ik ben hier gewoon misselijk terwijl ik je verhaal lees. dit is zo ontzettend hard.
Lieve Yesse en Yade, jullie hebben de beste mama & papa op de hele wereld. Hun wereld is stukgegaan, breng hen af en toe een glimp van jullie liefde zodat ze weer af en toe kunnen glimlachen.
Snolleke & ventje
heel veel sterkte
cinne
ik ben hier gewoon misselijk terwijl ik je verhaal lees. dit is zo ontzettend hard.
Lieve Yesse en Yade, jullie hebben de beste mama & papa op de hele wereld. Hun wereld is stukgegaan, breng hen af en toe een glimp van jullie liefde zodat ze weer af en toe kunnen glimlachen.
Snolleke & ventje
heel veel sterkte
cinne
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten