Inderdaad, blijven praten! Maar ondertussen ook naar andere oplossingen zoeken los van je man. Je ouders eens inschakelen voor een dagje of een vriendin of ... zodat je eens een verwendagje voor jezelf kan inlassen.
Zeker niet berusten in de situatie zoals die nu is, want die is niet gezond.
Hier gisteren ook woorden gehad. Man komt thuis, dol enthousiast dat hij dit najaar naar het buitenland mag, ofwel enkele weken voor de vermoedelijke bevallingsdatum ofwel een maand na de vermoedelijke bevallingsdatum. Ik zeg dat ik blij ben voor hem, maar dat het voor mij niet evident zal zijn. Ofwel hoogzwanger met een peuter in huis ofwel alleen met baby en peuter... Allé, het zou maar voor een viertal dagen zijn en ik zeg dus al lachend dat hij langer op het vliegtuig zal zitten dan dat hij daar zal zijn en of het overleg niet via video-conferencing kan gebeuren... en dat was er teveel aan. Hij heeft daar zo overdreven fel op gereageerd, is met slaande deuren weggelopen, nog net hoorbaar iets zeer beledigends gemompeld en is naar boven weggelopen... En daar zat ik dan (en aangezien hij pas rond 2u naar bed gekomen is en 's morgens altijd vroeger weg is dan ik, zit ik er dus nog steeds mee!)
Omdat hij zo graag naar het buitenland gaat, verwacht hij van mij dat ik even enthousiast reageer en als dat niet het geval is, voelt hij zich duidelijk gekwetst. Maar in zijn manier van mededelen houdt hij geen beetje rekening met mij en met de omstandigheden, wil dus geen gemor horen.
Had hij z'n verhaal geopend met 'zou je het erg vinden dat ik een paar dagjes...' of had hij gezegd ''k weet dat het voor u niet zo ideaal is, maar we kunnen misschien ondersteuning van je zus voorzien'
Krijg dan nog te horen dat hij spijt heeft dat hij geen militair is (werkt wel bij defensie) die af en toe drie maanden weg mag voor een spannende opdracht... En dat ik maar een arbeider moest gezocht hebben die nooit naar het buitenland moet... En dat ik maar geen kinderen moest genomen hebben als het te lastig is om er alleen mee bezig te zijn
(En dat zegt dan de persoon die na dit weekend een dag alleen geweest te zijn met zoonlief vond dat het wel lastig was!)
Tja, en waar is de spanning in mijn leven? Ah, die is er nu dankzij hem! Zal hij deze avond zich verontschuldigen? Of zal hij doen alsof er niets aan de hand is? Of zal hij gewoon verder koppen?
'k Ben er al gans de nacht en gans de dag mee bezig geweest en heb echt zin om deze avond het been stijf te houden, maar anderzijds sta ik alweer te popelen om dit uit te praten
Sorry voor het gezaag, maar 't moest er efkes uit!
