Merci voor je positief berichtje sterretje!
Zo denk ik er ook over. Gewoon efkes luisteren, begrip tonen, efkes troosten en misschien naar een 'oplossing' helpen zoeken. 't Is toch zo geen ruzie waard?
mama in een dip
-
cimoca
- Berichten: 1972
- Lid geworden op: 19 april 2010, 8:40
Dikke knuf JD.
Eerlijk ik zou ook zot worden : om zo'n banaliteit zo'n ruzie en dan nog gaan slapen en weer vertrekken zonder 't uit te praten. Ik zou me in jouw plaats zo zitten opfretten dat ik hem al bestookt zou hebben met telefoons. Neen, dit is geen goede raad die ik wil geven want volgens mij is 't zelfs niet de goeie manier om te reageren maar 'k zou 't mij gewoon niet kunnen laten.
En die "banaliteit" slaat niet op het feit dat hij weg moet maar op de opmerking waarover hij kwaad werd.
Ik weet hoe lastig het is om met een pasgeboren baby alleen achter te blijven. Onze jongen was 3 weken toen mijn man voor 4 weken naar Kaapstad moest. En ik kan je verzekeren : 't was niet evident. Maar ik heb hier ook zo'n exemplaar rondlopen die vindt dat ik dat gewend ben dus dat het voor mij niet lastig is. Hoe veel ik daar ook tegenin ga, ik krijg het er echt niet in. Donderdag ga ik gaan helpen op de receptie van de eerste communie in 't school( Max 3 uur weg). Hij is nu al aan t zagen dat ik hem dan wel achterlaat met 3 kinderen en dat hij in de tuin wil werken. Waarop hij nog eens herhaalt : met 3 hé. Ik blijf elke week voor 5 dagen achter mlet dezelfde drie kinderen, werk fulltime, heb elke dag taxiritten, kook, strijk en kuis het huis. En meneer komt vrijdags toe in een kraaknet huis, de boodschappen gedaan en dan vraagt hij : wanneer ga je de gordijnen eens wassen, wanneer ga je de zolder eens opruimen, wanneer ga je de garage doen, ging jij de tuintafels niet afschuren en instrijken en de bankirai zou ook dringend moeten gebeuren, ging jij dat kadstje niet verven???
knuffel JD
cinne
Eerlijk ik zou ook zot worden : om zo'n banaliteit zo'n ruzie en dan nog gaan slapen en weer vertrekken zonder 't uit te praten. Ik zou me in jouw plaats zo zitten opfretten dat ik hem al bestookt zou hebben met telefoons. Neen, dit is geen goede raad die ik wil geven want volgens mij is 't zelfs niet de goeie manier om te reageren maar 'k zou 't mij gewoon niet kunnen laten.
En die "banaliteit" slaat niet op het feit dat hij weg moet maar op de opmerking waarover hij kwaad werd.
Ik weet hoe lastig het is om met een pasgeboren baby alleen achter te blijven. Onze jongen was 3 weken toen mijn man voor 4 weken naar Kaapstad moest. En ik kan je verzekeren : 't was niet evident. Maar ik heb hier ook zo'n exemplaar rondlopen die vindt dat ik dat gewend ben dus dat het voor mij niet lastig is. Hoe veel ik daar ook tegenin ga, ik krijg het er echt niet in. Donderdag ga ik gaan helpen op de receptie van de eerste communie in 't school( Max 3 uur weg). Hij is nu al aan t zagen dat ik hem dan wel achterlaat met 3 kinderen en dat hij in de tuin wil werken. Waarop hij nog eens herhaalt : met 3 hé. Ik blijf elke week voor 5 dagen achter mlet dezelfde drie kinderen, werk fulltime, heb elke dag taxiritten, kook, strijk en kuis het huis. En meneer komt vrijdags toe in een kraaknet huis, de boodschappen gedaan en dan vraagt hij : wanneer ga je de gordijnen eens wassen, wanneer ga je de zolder eens opruimen, wanneer ga je de garage doen, ging jij de tuintafels niet afschuren en instrijken en de bankirai zou ook dringend moeten gebeuren, ging jij dat kadstje niet verven???
knuffel JD
cinne
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
cimoca schreef:En meneer komt vrijdags toe in een kraaknet huis, de boodschappen gedaan en dan vraagt hij : wanneer ga je de gordijnen eens wassen, wanneer ga je de zolder eens opruimen, wanneer ga je de garage doen, ging jij de tuintafels niet afschuren en instrijken en de bankirai zou ook dringend moeten gebeuren, ging jij dat kadstje niet verven???
knuffel JD
cinne
AAAAAAAAAAAARRRRRRRGGGGGGHHHHHHHHH !!!!
-
sassie2
- Berichten: 1203
- Lid geworden op: 10 mei 2010, 14:41
Hier ook zo’n exemplaar rondlopen!
Van maandag tot vrijdag is hij ’s morgens niet thuis voor de kindjes (of toch zeker 95 % van de tijd niet), en ’s avonds is hij ook max. 50 % van de keren thuis, en laat ons wel wezen, da’s dan enkel om de kindjes in bed te steken, want ze gaan slapen om 19.30 uur, en voor 19 uur is hij NOOIT thuis. Vrijdag na het werk nog een pintje gaan drinken, ah, ja, ik weet niet wat het is, ganse dagen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat werken. En dan gisteren om 18.38 (ja ja, ik weet het nog goed) een berichtje: ‘tegen 19 uur ben ik thuis’. Maar dan, om 19.05 telefoon, een collega van hem en zijn vriendin zijn 9 jaar samen en vragen of hij mee gaat uit eten (kunnen die dat niet alleen vieren?!), en of hij mag. Ik heb ‘nee’ gezegd, uiteindelijk was hij dus om 19.35 thuis, om ze nog net in bed te stoppen. Dan moest hij natuurlijk nog ‘de kar’ daar halen, ‘iets van materiaal’ bij een andere, en dan nog 2 poutrelles bij een derde! Uiteindelijk was het dus 12.30 eer hij thuis was, hij had dan natuurlijk overal nog een pintje gedronken (bovenop de 4 die hij al om 19.30 gedronken had), en hij moest om 4.30 terug op. Hoogoplopende ruzie gehad, ik heb gewoon geen zin om altijd maar te ‘wachten’ op iemand.
Och, ja, en dan moet ik tijdens de ruzie natuurlijk nog eens horen dat ik niet weet wat het is, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat werken, en dat ik gemakkelijk praten heb, het enige wat ik moet doen is voor de kindjes zorgen (oh, ja, ik werk ook nog deeltijds, maar in een ruzie mag je dat niet vernoemen natuurlijk). En inderdaad, dan kan hij ook nog eens mokken als hij geen werkersbroek vindt, of dat het eten hem niet aanstaat … En hij moet dus echt NIETS doen in het huishouden, hé, zelfs als hij klaar is met eten, steek ik zijn bord in de vaatwas, vuilzakken buitenzetten begint ook meer en meer mijn taak te zijn, en gras afrijden is sedert deze zomer ook verhuisd naar mijn takenlijst (en al de rest stond daar al op).
Al jaren vraag ik om af en toe een knuffeltje te krijgen, maar dat is o zo moeilijk, hé, voor een man … Gelukkig is mijn oudste zoon een echte knuffelaar, en wist die mij vanmorgen, zomaar uit het niets, te vertellen dat ik de liefste mama van de hele wereld ben! En hij is vannacht ook gezellig bij mij komen slapen!!!
Vanmorgen heeft hij al 2 keer voor een banaliteit gebeld, ik ben kort geweest, en heb me nu stellig voorgenomen om dat nog weken vol te houden (tot ik het vanavond niet kan laten om iets leuks over de kindjes te vertellen)!
Van maandag tot vrijdag is hij ’s morgens niet thuis voor de kindjes (of toch zeker 95 % van de tijd niet), en ’s avonds is hij ook max. 50 % van de keren thuis, en laat ons wel wezen, da’s dan enkel om de kindjes in bed te steken, want ze gaan slapen om 19.30 uur, en voor 19 uur is hij NOOIT thuis. Vrijdag na het werk nog een pintje gaan drinken, ah, ja, ik weet niet wat het is, ganse dagen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat werken. En dan gisteren om 18.38 (ja ja, ik weet het nog goed) een berichtje: ‘tegen 19 uur ben ik thuis’. Maar dan, om 19.05 telefoon, een collega van hem en zijn vriendin zijn 9 jaar samen en vragen of hij mee gaat uit eten (kunnen die dat niet alleen vieren?!), en of hij mag. Ik heb ‘nee’ gezegd, uiteindelijk was hij dus om 19.35 thuis, om ze nog net in bed te stoppen. Dan moest hij natuurlijk nog ‘de kar’ daar halen, ‘iets van materiaal’ bij een andere, en dan nog 2 poutrelles bij een derde! Uiteindelijk was het dus 12.30 eer hij thuis was, hij had dan natuurlijk overal nog een pintje gedronken (bovenop de 4 die hij al om 19.30 gedronken had), en hij moest om 4.30 terug op. Hoogoplopende ruzie gehad, ik heb gewoon geen zin om altijd maar te ‘wachten’ op iemand.
Och, ja, en dan moet ik tijdens de ruzie natuurlijk nog eens horen dat ik niet weet wat het is, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat werken, en dat ik gemakkelijk praten heb, het enige wat ik moet doen is voor de kindjes zorgen (oh, ja, ik werk ook nog deeltijds, maar in een ruzie mag je dat niet vernoemen natuurlijk). En inderdaad, dan kan hij ook nog eens mokken als hij geen werkersbroek vindt, of dat het eten hem niet aanstaat … En hij moet dus echt NIETS doen in het huishouden, hé, zelfs als hij klaar is met eten, steek ik zijn bord in de vaatwas, vuilzakken buitenzetten begint ook meer en meer mijn taak te zijn, en gras afrijden is sedert deze zomer ook verhuisd naar mijn takenlijst (en al de rest stond daar al op).
Al jaren vraag ik om af en toe een knuffeltje te krijgen, maar dat is o zo moeilijk, hé, voor een man … Gelukkig is mijn oudste zoon een echte knuffelaar, en wist die mij vanmorgen, zomaar uit het niets, te vertellen dat ik de liefste mama van de hele wereld ben! En hij is vannacht ook gezellig bij mij komen slapen!!!
Vanmorgen heeft hij al 2 keer voor een banaliteit gebeld, ik ben kort geweest, en heb me nu stellig voorgenomen om dat nog weken vol te houden (tot ik het vanavond niet kan laten om iets leuks over de kindjes te vertellen)!
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
-
Dieke
- Berichten: 653
- Lid geworden op: 6 juli 2009, 13:02
Denk daar maar nog niet teveel aan, GG. Maak van je dochtertjes maar flinke meiden die de ventjes af en toe een goede schup onder hun *** durven geven.grootgevaarke schreef:En vooral me zorgen maken over het feit dat ik dochters op de wereld zet die hoogstwaarschijnlijk hetzelfde lot beschoren zijn?
Maar hoor me nu praten... Ik zei vroeger ook altijd dat ik wel "m'n mannetje zou staan", maar zie nu
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
)-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
relativeren zeker dames...
eerlijk, als ik met sommige van jullie mannen getrouwd was, had ik het al lang voor bekeken gehouden.
gg, daar zeg je zo iets. ik hoop dat onze kinderen een beter lot beschoren zijn.
mama's van jongens: je weet wat je te doen staat hé
ik ben geen voorstander van wat men nu noemt 'de nieuwe man', absoluut niet. maar ze hadden toch met iets meer tact en empathie mogen bedeeld geweest zijn!
sommige dateren hier echt nog uit de tijd van 'moeder aan de haard'...
maar hou jullie voor ogen dames: iets in jullie ventje heeft jullie doen kiezen voor hem. probeer dat positieve puntje nog te vinden wanneer het weer eens wat minder gaat.
JD, jouw man vanavond maar eens bij de les houden zodat jullie met een opgelucht gevoel kn gaan slapen!
eerlijk, als ik met sommige van jullie mannen getrouwd was, had ik het al lang voor bekeken gehouden.
gg, daar zeg je zo iets. ik hoop dat onze kinderen een beter lot beschoren zijn.
mama's van jongens: je weet wat je te doen staat hé
ik ben geen voorstander van wat men nu noemt 'de nieuwe man', absoluut niet. maar ze hadden toch met iets meer tact en empathie mogen bedeeld geweest zijn!
sommige dateren hier echt nog uit de tijd van 'moeder aan de haard'...
maar hou jullie voor ogen dames: iets in jullie ventje heeft jullie doen kiezen voor hem. probeer dat positieve puntje nog te vinden wanneer het weer eens wat minder gaat.
JD, jouw man vanavond maar eens bij de les houden zodat jullie met een opgelucht gevoel kn gaan slapen!
-
sassie2
- Berichten: 1203
- Lid geworden op: 10 mei 2010, 14:41
-
JD
- Berichten: 1468
- Lid geworden op: 9 mei 2007, 16:04
Oei, ik heb hier iets op gang gezet blijkbaar. En dan mag ik eigenlijk echt nog niet klagen. Hij is op een deftig uur thuis (als de treinen op tijd rijden ten minste en niet staken ), gaat niet meer sporten sinds zoonlief er is, is weinig weg voor andere hobby's of vrienden en doet meer dan zijn deel in het huishouden.
Er is dus hoop hoor, GG. Ze zijn niet allemaal veel weg!
Dus tot zover geen klachten, maar 't is zijn manier van omgaan met frustraties, van ruzie maken. Als ik eens slechtgezind ben en wat korter ben tegen hem, dan wordt hij vies en eindigt dat in het hierboven geschreven scenario, zeg ik iets dat hem niet aanstaat, idem,... Hij kan eigenlijk geen slechte bui van mij ombuigen naar een goede, bv door een knuffel te geven of alles eens wat te relativeren voor mij of... neen, ik nerveus hij nerveus, ik wat korter, hij nog korter, ik een 'verkeerde opmerking' hij ook.
Ok, er zijn ook momenten dat ik een slechte bui van hem niet kan verdragen, maar bij hem is dat altijd zo.
Allé soit, nog steeds klank zonder beeld dus, maar dat is mijn eigen keuze. 'k Had geen zin om hem aan te spreken vooraleer hij mij heeft aangesproken. Hij heeft wel al een paar dingen doorgegeven vanuit de crèche (ik moest vanavond uitzonderlijk langer werken), maar 'k heb daar amper op gereageerd.
'k Ben het beu om te moeten smeken voor de lieve vrede, en anders ben ik het altijd die hem bel, sms, als eerste aanspreek, hem probeer uit te leggen waarom hij me zo heeft gekwetst. Dus Cinne, jouw aanpak is mij niet onbekend, maar deze keer speel ik het hard, want nu vind ik dat mijn aandeel echt nihil.
), gaat niet meer sporten sinds zoonlief er is, is weinig weg voor andere hobby's of vrienden en doet meer dan zijn deel in het huishouden.Er is dus hoop hoor, GG. Ze zijn niet allemaal veel weg!
Dus tot zover geen klachten, maar 't is zijn manier van omgaan met frustraties, van ruzie maken. Als ik eens slechtgezind ben en wat korter ben tegen hem, dan wordt hij vies en eindigt dat in het hierboven geschreven scenario, zeg ik iets dat hem niet aanstaat, idem,... Hij kan eigenlijk geen slechte bui van mij ombuigen naar een goede, bv door een knuffel te geven of alles eens wat te relativeren voor mij of... neen, ik nerveus hij nerveus, ik wat korter, hij nog korter, ik een 'verkeerde opmerking' hij ook.
Ok, er zijn ook momenten dat ik een slechte bui van hem niet kan verdragen, maar bij hem is dat altijd zo.
Allé soit, nog steeds klank zonder beeld dus, maar dat is mijn eigen keuze. 'k Had geen zin om hem aan te spreken vooraleer hij mij heeft aangesproken. Hij heeft wel al een paar dingen doorgegeven vanuit de crèche (ik moest vanavond uitzonderlijk langer werken), maar 'k heb daar amper op gereageerd.
'k Ben het beu om te moeten smeken voor de lieve vrede, en anders ben ik het altijd die hem bel, sms, als eerste aanspreek, hem probeer uit te leggen waarom hij me zo heeft gekwetst. Dus Cinne, jouw aanpak is mij niet onbekend, maar deze keer speel ik het hard, want nu vind ik dat mijn aandeel echt nihil.
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
allée, ook al voel ik mij fysiek veel beter dan enkele weken geleden, ik ben nu toch in de fase om toe te voegen dat ik eigenlijk wel een dipje heb...
'k zit veel te kort op mijn tandvlees (en besef het maar al te goed)
gelukkig is manlief begripvol en probeert hij mij af en toe te ontlasten, ook al is hij in t weekend niet heel veel thuis geweest.
slapen is nog steeds niet fameus, maar twee nachten geleden is I twee keer wakker geweest en ik heb het niet gehoord...
verder blijft I nog steeds 2x per nacht wakker worden voor tutje
(maar heb vandaag toch het 2e tandje gespot, dus kan verklaard worden)
het dieëet doet echt geen goed aan mijn humeur en mijn huishouden besturen lukt amper.
ik denk dat ik nog e lange weg te gaan heb om weer vrolijk, onbezorgd en vooral uitgerust te raken. hopelijk betert dat als de zomer aankomt
ik begin er zelfs aan te denken om enkele weekjes ziekenverlof te vragen, al was het maar om mentaal wat ruimte in mijn hoofd te maken (en intussen grote kuis in huis te doen)
soms heb ik echt geen ademruimte meer in mijn strakke drukke dagplanning. ook al is een middagje zetelliggen zo verleidelijk, ik zit dan veel liever in de keuken of tussen het speelgoed.
nu ja, zolang ik nog kan relativeren en genieten vd kindjes weet ik dat er hoop is voor mij
'k zit veel te kort op mijn tandvlees (en besef het maar al te goed)
gelukkig is manlief begripvol en probeert hij mij af en toe te ontlasten, ook al is hij in t weekend niet heel veel thuis geweest.
slapen is nog steeds niet fameus, maar twee nachten geleden is I twee keer wakker geweest en ik heb het niet gehoord...
verder blijft I nog steeds 2x per nacht wakker worden voor tutje
(maar heb vandaag toch het 2e tandje gespot, dus kan verklaard worden)
het dieëet doet echt geen goed aan mijn humeur en mijn huishouden besturen lukt amper.
ik denk dat ik nog e lange weg te gaan heb om weer vrolijk, onbezorgd en vooral uitgerust te raken. hopelijk betert dat als de zomer aankomt
ik begin er zelfs aan te denken om enkele weekjes ziekenverlof te vragen, al was het maar om mentaal wat ruimte in mijn hoofd te maken (en intussen grote kuis in huis te doen)
soms heb ik echt geen ademruimte meer in mijn strakke drukke dagplanning. ook al is een middagje zetelliggen zo verleidelijk, ik zit dan veel liever in de keuken of tussen het speelgoed.
nu ja, zolang ik nog kan relativeren en genieten vd kindjes weet ik dat er hoop is voor mij
-
mindyke
- Berichten: 3760
- Lid geworden op: 21 maart 2010, 12:44
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 7 gasten