Minder goede relatie na geboorte

[NatSar]

Ik post even iets persoonlijks. Sinds de geboorte van T. hebben wij het relationeel gezien nogal moeilijk. We hebben bijna constant ruzie en woordenwisselingen. Het lijkt echt zo moeilijk om nog een echt gesprek te hebben dat niet eindigt in een scheldpartij. Zucht... Is er iemand die tips heeft om een relatie te doen herleven of hieromtrent ervaringen wil delen?

[Loeki]

Pft daarnet ook kletterende ruzie gehad dus ik lees effe mee. Kvrees dat je niet voor niets vaak hoort van mensen die uit elkaar gaan na het krijgen van kinderen. Er is meer verantwoordelijkheid, dus meer druk. En zeker in het begin ben je dan ook nog eens erg moe.

Niet echt goeie ingrediënten...

Kdenk dat je "gewoon" tijd voor elkaar moet maken (als baby slaapt bijvoorbeeld), af en toe iets speciaals doen, praten, luisteren, afin, de klassieke dingen. Maar ik merk dat ik ook de theorie best ken, maar de praktijk is andere koek. Als Yveske in bed ligt aan het einde van de dag, kijk ik ook liever gewoon naar een dom programma op TV (uitgeteld) ipv te zeggen "nu ga ik nog eens mijn mooiste lingerie aantrekken" of een goed gesprek hebben (met een man die er toch geen oren naar heeft).

Je moet er dus moeite voor doen, en ik probeer dat ook, maar vaak toch het gevoel (en ik denk dat er velen zijn die dat herkennen) dat het allemaal van één kant moet komen.

[pelkie]

Wij hebben onze kinderen een keer 1 avond weggedaan en op hotel gegaan in onze eigen stad...

[mindyke]

goh wij hebben ook periodes dat er echt wel voor het minste een woord uitvalt.

Meestal gaat dit inderdaad wel over ons kindje.
we hebben afgesproken om zoveel mogelijk elkaar te laten doen en als het ons stoort , het savonds rustig tegen elkaar te zeggen.

Ik maak ook bewust een avond tijd voor elkaar. Ukje vroeg in bed, dan pas samen aan tafel eten en toch wat genieten . En ja dat komt dikwijls (als het al niet altijd is) van mijn kant. Maar als dat dan de opoffering is om toch dicht bij elkaar te komen dan doe ik dat maar...

[Dieke]

Ook herkenbaar, hoor, NatSar, al uit het zich bij ons eerder in stiltes. Dan zwijgen we koppig enkele dagen of hebben het over het hoofdnoodzakelijke. De laatste tijd ook moeilijke periodes gehad. Nu heb ik weer een terugval van mijn discushernia (heb gisteren zitten wenen als een klein kind) en blijkbaar is de frank van mijn man gevallen; vrouwlief is echt doodop. Sinds gisteren doet hij ALLES in huis. Hij heeft me ook aangesproken over mijn dipje en dat heeft me blij gemaakt... Dat hij het snapt, éindelijk. Maar idd, het is niet makkelijk om je relatie te onderhouden terwijl je een kleintje hebt. En zoals Loeki het zo mooi zegt: na een zware dag plof ik liever in de zetel met een bakje troost dan dat ik nog uit eten ga met mijn man.

[Dieke]

Ook herkenbaar, hoor, NatSar, al uit het zich bij ons eerder in stiltes. Dan zwijgen we koppig enkele dagen of hebben het over het hoofdnoodzakelijke. De laatste tijd ook moeilijke periodes gehad. Nu heb ik weer een terugval van mijn discushernia (heb gisteren zitten wenen als een klein kind) en blijkbaar is de frank van mijn man gevallen; vrouwlief is echt doodop. Sinds gisteren doet hij ALLES in huis. Hij heeft me ook aangesproken over mijn dipje en dat heeft me blij gemaakt... Dat hij het snapt, éindelijk. Maar idd, het is niet makkelijk om je relatie te onderhouden terwijl je een kleintje hebt. En zoals Loeki het zo mooi zegt: na een zware dag plof ik liever in de zetel met een bakje troost dan dat ik nog uit eten ga met mijn man.

[Sterretje]

Hey Natsar, jammer zeg dat jullie een mindere periode hebben. denk dat vele koppels dit wel zullen doormaken vlak na de geboorte of soms pas na enkele maanden.
je vroeg naar tips.
ik zou zeggen, kijk eens rustig naar hoe jullie relatie was de voorbije maanden en stel je even enkele vragen
- kan je iets aanduiden wat fundamenteel verandert is?
- heb je de indruk dat jij anders bent of is jouw partner verandert?
- is het T. die jullie onder druk zet, of zijn het andere 'ergernissen '
- zijn het dingen die pas opduiken nu, of die er voor T. ook al waren en die nu pas aan het licht komen als zijnde storend?
- kunnen jullie uberhaupt ooit nog een kalm en rustig gesprek voeren?
- kunnen jullie samen nog ergens van genieten?
- staat jouw partner open voor jullie problemen en wil die nog aan de relatie werken?

'k zou ook zeggen laat het even bezinken, bedenk je eens een paar dingen en probeer dan eens een ontspannen middagje/avondje in te lassen met z'n twee om bij te praten.

Heel veel succes!

[LaBatsa]

Natsar, maak eens tijd voor een goed gesprek. Zeg duidelijk wat je voelt en wat je liever anders zou zien. Mannen zitten helemaal anders in elkaar en subtiele hints of stilzwijgen, dat snappen ze niet, dus kan je ook verwachten dat er iets veranderd.

[mindyke]

en spreek vooral uit je "ik gevoel" als je praat over jij dit , jij dat voelt de andere zich snel aangevallen en dan loopt het gesprek zowieso uit op een ruzie

knuffie

[NatSar]

Bedankt voor de tips!

Ik probeer altijd te spreken uit de ik-vorm en professioneel lukt mij dit meestal maar iets zorgt ervoor dat dit privé heel wat minder lukt...
We hebben ook al verschillende goede gesprekken gehad en meestal lukt het dan een paar dagen. Maar dan zijn we weer allebei moe of gehaast of weetikveelwat en dan loopt het mis.
Ik herken het zoals Loeki en Dieke ook dat ik liever in de zetel plof dan nog vermoeiende activiteiten uit te voeren. Soms zou ik zelfs liever gewoon gaan slapen
Verder lukken de gesprekken 's avonds niet zo goed. Er is er hier eentje die zelfs de reclames interessanter vindt dan wat ik te vertellen heb

Ik ben er wel een beetje achter gekomen dat we misschien eens iets met ons twee moeten doen. T. is nu iets meer dan 6 maanden en sindsdien hebben we niks meer zonder T. te gaan. Maar over 3 weken komt daar verandering in en gaan we samen naar een theatershow .

[mindyke]

loopt allemaal wel los, en inderdaad wat quality time inlassen he!
Ik probeer let wel probeer als ik niet meer uit het ik gevoel aan het praten ben, te zwijgen, kvoel gemakkelijk wanneer het er wat over gaat...

Maar soms, eergister zei het ventje nog (geïrriteerd) dat ik precies altijd zo een kwade schooljuffrouw ben

Dus heb ik 2minuutjes gezwegen en dan mezelf herpakt en zo luchtig mogelijk gedaan
Alles koek en ei

[NatSar]

Haha ja hier ook. Ik studeer opnieuw (verpleegkunde) en toen ik zei dat ik graag psychiatrie als afstudeerrichting wil kiezen, kreeg ik als antwoord dat dat echt iets voor mij zou zijn want ik kan goed streng zijn

[sassie2]

Bij ons is het net zo, vaak eindigt een gesprek in ruzie. Het kan over vanalles gaan, ook over de kindjes, maar ook over ons, over geld, over het huishouden, … En hier ook een man die de reclaampjes leuker vindt dan praten met mij, of slapen in de zetel!

We praten ook echt naast elkaar, terwijl ik een verhaal over de kindjes vertel, is hij iets over zijn werk aan het vertellen, en geen van beide stopt met zijn verhaal, tot ik zeg: ‘interesseren de kinderen je eigenlijk niet’, of ‘kun je nu eens herhalen wat ik gezegd heb’.

Wat we ook vaak hebben, is dat ik echt het gevoel het dat ik de ‘boeman’ ben voor de kindjes. Van mij krijgen ze geen snoepje, Brent begint te wenen, papa vindt dat ik overdrijf, zegt dat met de kinderen erbij, en dan kan ik al bijna niet anders dan toch één geven. Of als we de kindjes in bed stoppen, Brent wil nog een snoep voor hij gaat slapen, en hup, papa weg naar beneden, terwijl ik dat ‘niet kunnen’ vindt. Ook een koek een half uur na het eten vind ik niet kunnen, hij ziet daar geen graten in, een droge koek is toch gezond?! Misschien moet ik inderdaad ook eens proberen alles ’s avonds gewoon te zeggen, ipv met de kinderen erbij …

De laatste tijd is voor mij ‘het’ gewoon weg, ik voel het niet meer, we leven gewoon naast elkaar, en ik heb ook geen zin om er aan te werken. Ventje wou eens samen gaan eten, ik heb er geen zin voor … Hij wil er nog wel aan werken, maar ik ben gewoon op, ik zie mijn kindjes heel graag, en duld mijn man nog wel in huis, maar er zijn precies geen gevoelens meer voor hem.

Ik heb al zo vaak aan hem gezegd dat ik graag heb dat hij direct na het werk naar huis komt, omdat het voor mij ook vermoeiend is om een ganse dag voor de kindjes te zorgen (bv. de vrijdagavond, al van 15 uur met beide kindjes thuis, dan is het toch plezant als er iemand is om samen iets te doen), helaas, 14 dagen geleden de vrijdag kwam hij weer van café, genoeg gedronken, en natuurlijk al uren de telefoon niet opgenomen. De maandag wou hij dan iets gaan eten met een onderaannemer die 9 jaar samen was met zijn vriendin (kunnen die dat niet alleen vieren?!), hij mocht niet van mij, is naar huis gekomen, heeft de kindjes in bed gestopt, en moest dan nog boodschappen doen (kar halen, en poutrelles ergens ophalen), het was na middernacht als hij thuis was, en natuurlijk had hij weer gedronken. Sedertdien is het ‘over’ voor mij, ik heb me al zo geërgerd aan dat drinken, aan het feit dat hij nooit gejaagd is om naar huis te komen, aan het feit dat hij op zo’n momenten nooit zijn telefoon opneemt, … Ik bel niet meer waar hij blijft, hij doet maar, ik kan het best alleen aan met de kinderen.

Uiteindelijk zal ik binnen een paar maanden dan wel eens kijken of er iets veranderd is, en daaruit mijn conclusies trekken!

Maar daar ben je natuurlijk niet veel mee, NatStar, behalve dan te weten dat je niet de enige bent …

[grootgevaarke]

Ik ben er al eens doorgeweest: door het einde van een relatie die voor een groot stuk te wijten was aan het stilaan naast elkaar leven door de komst van een kind. De eerste maanden ging het nog, maar na verloop van tijd praatten we minder en minder met elkaar. We hadden elk ons ding, en als de ene 's avonds weg was, bleef de andere bij het kind. En omgekeerd. En op de langen duur hadden we elk ons eigen leven.
Ik begon me dan ook af te vragen, wanneer is het nu eigenlijk genoeg? Ik kwam toen tot de conclusie dat mijn relatie niet over was zolang ik me nog druk maakte over zijn 'onvolkomenheden'. Maar als hij 's avonds weg was en ik hoorde hem thuis komen en ik dacht 'shit, hij is daar al' of als we op een feestje waren en hij stond duidelijk te flirten met andere vrouw(en) en het raakte mijn kouwe kleren niet, dan besefte ik dat de relatie over was.
Zo lang je dat gevoel niet hebt, probeer dan met elkaar te praten. Zet die stomme TV 's avonds gewoon uit (er is toch geen bal op) en zet jullie gemakkelijk. Droom over de toekomst, haal herinneringen op, praat over het heden (slaan en zalven tegelijkertijd!!! Werkt altijd!) en ook al heb je geen zin, vrij met elkaar, want een man vindt dat superbelangrijk (oppervlakkig, I know, maar zo zijn ze nu eenmaal) en als je met hem gevreeën hebt, zal hij ook makkelijker open staan voor een gesprek en voor je bezorgdheden...

[Vereltje]

Wat wij wel eens doen om de tv-val te vermijden, is gezellig samen kaarten. Dat klinkt misschien stom, maar op die manier zit je wel gezellig met elkaar te babbelen en te lachen in plaats van naast elkaar naar dat bakje te gapen.

En ik vind ook dat zelfs dingen met het hele gezin doen (gaan zwemmen en dan met zijn drieën staan knoeien in zo'n familiepashokje bijvoorbeeld, of een lange wandeling of fietstoch maken) helpt om het contact met je man te houden. Zo betrek je mekaar in het omgaan met dat kleintje.

En zoals de anderen al gezegd hebben, af en toe gewoon iets met zijn tweetjes doen. Al is het maar even naar de Quick, of een avondje naar de cinema.

Wij hebben dan ook nog het voordeel (dat ik meestal als een nadeel zie hoor ) dat mijn man vaak weg is voor zijn werk, dus dan kruipt de sleur er ook al wat minder makkelijk in.

Maar zelfs met al mijn tips hier heb ik zelf ook wel eens het gevoel dat we wat naast mekaar leven. Dan ga ik altijd over tot actie, ik praat erover met mijn man of ik plan iets leuks, gewoon om uit die vivieuze cirkel te geraken. Niets doen en hopen dat het vanzelf wel weer goedkomt, maakt het volgens mij alleen maar erger.