Hey meiden,
Sterretje. Mijn man verdraagt "dit" nogal goed. Maar een paar jaar terug had hij een whiplash. Jaren pijn gehad (nu nog). Ik weet wat het is om met een huilend ventje in je armen te zitten die zegt dat het voor hem zo niet meer hoeft. Je kan dan alleen maar meehuilen. En hopen dat het ooit beter wordt. Ik vond het op die momenten altijd erg moeilijk om je niet te laten meesleuren door die negatieve spiraal. Iemand moet beginnen met de andere er door te sleuren. Hopelijk volgt de andere dan snel en kan die weer overnemen. En zo wissel je wat af hé. Geef het wat tijd, het is ook allemaal nog zo vers.
Dikke knuf Grootgevaarke. Ellendige russen ook hé. Nooit op tijd! En idd, je mag niet hopen, maar je mag ook niet wanhopen, kunt er maar eens aan uit. Life sucks!
Met kerst doen we iets met m'n zus, en met nieuw iets bij de schoonfamilie. That's it. Geen zin in feestjes met vrienden. De meesten vieren het trouwens toch onder hen, met hun eigen "soortgenoten" (gezinnetjes met kindjes). Waar wij niet bijhoren. Soort zoekt soort zeker?
Misschien moeten we ons eigen kerstfeest organiseren.
Intussen probeer ik ventje te overhalen om toch maar een boom te gaan halen, want die staat er nog niet...