tweeling opvoeden, leuk maar vermoeiend

[nele]

Onze jongens zijn nu 20maanden, echte peuters, hevige jongens. Ik vind het leuk dat er veel energie inzit en dat het vrolijke kereltjes zijn. Maar als ik met hen een ganse dag alleen thuis ben, ben ik 's avonds blij dat ze in bed liggen. Momenteel moet ik de ganse dag vanalles verbieden. Ze trekken alle schuiven/kasten open, staan recht en lopen in de zetels, kruipen op het salontafel, ...
Als één van hen iets uitsteekt, vindt de andere het leuk en gaat hij dat nadoen. Ge moet mij hier soms bezig zien. Ik haal de ene uit de zetel, zet hem even in de hoek en yep de andere staat ook al in de zetel te springen....
Heeft iemand van jullie ook een tweeling en is dit herkenbaar?

[Hamster]

hé nele,

ik ken niks van tweelingen, maar wil even reageren op je probleem van het opentrekken van kasten/ schuiven. er bestaan klipjes (zelfs verkrijgbaar bij Ikea) om op de binnenkant van de deuren van kasten te zetten. in het begin is dit wennen, want je trekt geen enkele kast nog zomaar open, maar niet alle kasten worden overhoop gegooid!

hoop dat je hieraan iets hebt!

groetjes, hamster

[Sterretje]

nele, wat je beschrijft is peutergedrag int kwadraat!

het is leuk, maar ooooh zo vermoeiend hé. en zeker als je er twee hebt

t enige wat je kan doen is idd zoveel mogelijk kasten en schuiven afsluiten, traphekje plaatsen en ogen op je rug hebben

ben jij thuis met je jongens of gaan ze ook nog naar de opvang

'k kan goed geloven dat je blij bent als ze slapen hoor! same here

[Zabbie]

Nele,
onze tweeling (jongen en een meisje) is nu bijna 18 maanden, en ik kom hier ook soms handen tekort. Wij hebben ook nog een zoontje van 3,5 jaar met autisme, dus die kopieert hun gedrag soms ook nog eens. Voel me met momenten precies een agent: dit mag niet, dat mag niet, blijf daaraf, laat dat dicht, laat dat liggen, dat is van je broer/zus...
Ik ben 's avonds ook blij als de kids in bed liggen hoor!
Wat ik hier doe, is 1000 keer alles herhalen, en na 2 verwittigingen, wordt degene die stout is, in afzondering gezet, hetzij in een andere kamer, hetzij in het park. Dat helpt vrij goed, maar ik leg ook altijd uit waarom ze in afzondering gaan. Na 5 minuten haal ik hem/haar dan terug, en gaat ons spel gewoon voort waar we gestopt zijn, en kom ik er niet meer op terug. Het gebeurt hier dat ik er eentje op een uur tijd wel 3 keer moet wegzetten, mmaar uiteindelijk zullen ze het wel snappen. Het is hier gebeterd sinds ik deze tactiek toepas.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

[E+P]

Tip voor de kast:

Wij hebben kasten met handvaatjes waar we simpele plastieken rekkertjes over doen. Echt handig!
Daarnaast heb we 1 kastje vrij gemaakt voor zijn spullen. En daar mag hij in rommelen zoveel hij wil. Misschien een idee zodat je minder moet agent spelen?

[dinootje]

Ik heb er ook al aan gedacht wat dat gaat geven als mijn meisjes hier binnenkort allebei gaan rondcrossen. Ik kan maar een ding hopen en dat is dat ze niet tegelijkertijd beginnen lopen.
Tot hiertoe scheelt alles zo een weekje tussen hen. De ene rolt sneller, de andere lacht sneller, en zus volgt altijd een weekje later. Nu blijven ze al mooi zitten als je ze zelf laat zitten, wel nog handje vasthouden en soms vallen ze natuurlijk opzij.
Binnenkort dat lopen dus. Ik schaam me er eigenlijk voor, maar ik heb me al afgevraagd of het niet beter is zo'n "leiband" te kopen. Ik heb er als kind ook een gehad (broer kwam eraan toen ik net liep) en ik ben er ook goed uitgekomen.
En ik kan me niet van de gedachte ontdoen dat ik liever het risico loop dat mensen me raar aankijken daarmee, dan dat er eentje onder een auto terecht komt omdat ik achter de andere aanzat of zo. En ze altijd in de wandelwagen laten zitten als ze al kunnen lopen, dat is ook niet mijn bedoeling; integendeel, daar wil ik zo vlug mogelijk vanaf en hem enkel nog gebruiken voor daguitstapjes en zo.

Wat ik het aller vermoeiendste vind aan het hebben van een tweeling is dat iedereen , maar dan ook iedereen , die je langsloopt in de wandelwagen wil kijken en een heleboel vragen of vertellingen heeft. Ik ben zelf niet zo iemand die tegen vreemden zou beginnen praten en nu moet ik dat dus altijd doen. Gewoon een kwartier extra rekenen als je er met de meiden op uit moet. En ik vraag me dan altijd af wat een vreemde nu toch is met mijn info.
Mijn tijd is al zo schaars, alles is getimed want alles duurt zo lang en zo lang en daartussen heb ik x tijd om een boodschap te doen, je kent dat wel, en dan staat daar plots weer iemand die mijn weg verspert... klinkt ondankbaar, is niet zo bedoeld, maar kom, het moest er eens uit.

[Wappie]

Ik had dit onderwerp nog niet gezien
Mijn jongens zijn ondertussen 2jaar, jaja al twee jaar
En ik kan alleen maar beamen dat je soms ogen op je rug moet hebben. Ik kan soms het gevoel hebben dat ik op een hele dag niet anders als 'neen' kan zeggen
Onze jongens liepen pas op 19maand, dus vrij laat, maar ik was daar ook niet altijd kwaad om. Sinds ze lopen is het langs één kant gemakkelijker omdat je ze minder moet dragen, en langs de andere kant heb je soms nog een paar extra handen en ogen nodig Maar het went snel vind ik, je word er handiger in. Ik ben niet te vinden voor zo'n 'leiband', al kan ik soms wel begrijpen dat mensen dit gebruiken.
Als ik op straat ga met onze jongens neem ik nog vaak de buggy, als ik ga winkelen haal ik eerst een karretje en zet ik onze jongens daarin. Overlaatst ben ik samen met hun gaan rondwandelen. Ik te voet en zij met de loopfietsjes, amai, de mama moest crossen om ze bij te houden Maar het was wel heel leuk en ze hebben over het algemeen vrij goed geluisterd.
De commentaren en/of goede raad kwamen soms ook mijn oren uit, maar ook was/ben ik heel trots op mijn tweeling. Als ik dan een opmerking krijg van: "Amai, dat zou ik niet kunnen zenne" Dan glunder ik en denk ik diep vanbinnen: "ik kan dat wel hoor, en zelf goed"

[Wappie]

We hebben moeilijke periodes gehad, en ik kan eerlijk toegeven dat de eerste 18maanden echt heel vermoeiend en energie-slopend waren. Maar de laatste maanden is het zoveel beter! Als ik een hele dag alleen ben met hun ben ik pompaf, maar als ik dan terug denk aan hun vroeggeboorte, de periodes dat ze zoveel ziek waren, het moeilijk eten,... dan ben ik zo apetrots en blij dat ik twee gezonde peuters heb die al mijn energie in een mum van tijd opslorpen

[veerle.v]

Dat staat ons dus ook nog te wachten
Onze twins zijn nu 5 maanden, en wat heb ik nu soms al handen tekort! Die periode van ziek zijn en leren eten (toch wel moeilijk bij een van beide) hebben we hier al goed ingezet.

Dinootje, inderdaad, iedereen wil eens kijken in de buggy of wil een babbeltje slaan. Maar ik ben toch ook apetrots hoor.

veerle

[NatSar]

Ik vind dat al vervelend als ze bij ons zo in de kinderwagen komen kijken en vanalles komen vertellen. En ik heb maar 1 kindje.
Gohja ik denk dat het bij veel mensen toch wel iets speciaals blijft (en dat is het ook eigenlijk wel hé, zo 2 babytjes ineens)

[Sterretje]

jaaaa, baby's en kindjes zijn een magneet hoor! zelfs met ons dochtertje van 20 maanden
vandaag gaan shoppen met imke alleen en zeker drie mensen hebben me gevraagd jongen/meisje, hoe oud, ... en een vrouw wenste me zelfs een dikke proficiat.
doet nog steeds heel raar
en ja, mama wordt dan toch wel e beetje trots

[Wappie]

Tuurlijk is dat speciaal, maar elk kindje op zich is een wonder hé
Ik had het er op de dagen dat ik zo supermoe was soms ook wel moeilijk mee hoor. Niet zozeer met de starende of vertederende blikken, maar vooral met de 'amai, liever gij dan ik'- of 'pfioee, ik zou dat niet moeten hebben zenne'- of 'dat is toch zooo vermoeiend'-uistpraken. Als je moe bent en je zit op het eind van je latijn wil je dat gewoon niet horen. Maar zoals ik al zei, ergens was er altijd dat straaltje trots in mij dat me dat duwtje gaf om toch door te gaan voor mijn schatjes

[Zabbie]

Herkenbaar, dat iedereen in die buggy/maxi-cosi moet gekeken hebben. Bij ons kreeg ik dan vaak de opmerking: amai, ook bandwerk precies, bij jullie! Terwijl het wel om een tweeling ging, maar ons meisje is zo'n fijntje en de jongen eerder aan de grote kant, dat velen dachten dat ze 9 maanden scheelden! En ook de opmerking gij liever dan ik of ik zou dat niet moeten hebben: precies of je na de bevalling kan zeggen: stop er maar eentje terug hoor, want 2 gelijk kan ik niet aan!
Nee, ik zit soms ook aan het einde van mijn latijn op het einde van de dag, maar als we dan met onze 3 koters weggaan, en je ziet de mensen kijken, dan zwel ik ook soms van trots en denk bij mezelf: dat zijn wel lekker 3 kids van MIJ! Ook al heeft onze oudste autisme, en wordt ons aangeraden om de twins ook te laten testen, het zijn en blijven je kinderen, en die zie je gewoon het liefst van alles op deze wereld...
Wij gebruiken ook nog altijd de buggy, want echt lopen doen ze nog niet, ze zijn er vrij laat mee, maar dat zal te wijten zijn aan hun vroeggeboorte. Gelukkig kan ik niet echt meespreken van eetproblemen, maar hier ook al de nodige ziektes gehad, en nog steeds vaak loopneuzen, diarreepampers en hoestbuien.

[dinootje]

ooh, trots ben ik natuurlijk ook hé, 't zal nogal niet zijn. Maar na enkele maanden van constant praten met anderen (lees: vreemden) over de kindjes, heb ik het toch wel vaak gehad. Maar ja, voor die andere mensen is het natuurlijk altijd de eerste keer, en het blijkt echt aan te trekken, een tweelingwagen. Nog meer dan een kleintje alleen.

Dit weekend de bakfiets getest, en ja hoor, ook daarmee hebben we bekijks! Maar dan zit ik op de fiets en blijft het bij kijken

En ik kan het soms niet laten van te zeggen "liever 2 ineens dan geen" als de mensen zeggen hoe zwaar het wel niet moet zijn. Meestal vatten ze het toch niet denk ik. Al komt de vraag of het een natuurlijke tweeling is, ook vaak. Vind ik toch nogal ongepast. Je kent het antwoord op deze vraag toch niet op voorhand en je kan niet inschatten wat voor gevoelens dit bij de mama/papa teweegbrengt.

[lyse]

Ik zal mijn vraag misschien hier even posten. Onze tweeling is nu 5 maanden oud en ik merk dat Z sinds enkele dagen jaloers is op M als die aandacht krijgt. Als ze bijvoorbeeld samen op het speeltapijt liggen en ik knuffel M, dan kijkt Z ons de hele tijd aan. Ze begint dan te wenen of trekt aan mijn haar om mijn aandacht te trekken. Ze wil eigenlijk gewoon alle aandacht van iedereen... Zo kan ze bvb. gezellig bij mij zitten en toch beginnen wenen omdat ze plots gezien heeft dat M bij papa op schoot zit. Ik probeer haar jaloerse gedrag zo veel mogelijk te negeren en let erop dat ik allebei mijn meisjes evenveel aandacht geef. Begon die jaloezie bij jullie kindjes ook zo vroeg en wat deden jullie daaraan toen ze nog zo klein waren?