Geboorteverhalen

[mindyke]

oei fien, langs de enerzijds jeej dat het zo snel en zo vlot is gegaan. Langs de andere kant

ik snap wel wat je zegt met dat geen afscheid kunnen nemen van de zwangerschap. Als het zo snel gaat dan lijkt het alsof je niet hebt kunnen genieten van die laatste momenten he.

Dat overweldigend gevoel voor je ukje l ik vind dat ook zo raar. Ik was wel heel blij dat ie er was en ik wou hem constant vasthouden en bij mij hebben , trots dat ik was. Maar kon ik dat nu omschrijven als een overweldigende liefde???
Mijn vriend en ik hebben het daar een paar weken nadien ook over gehad en hij had dat ook niet.

Soms dacht ik dat ik abnormaal was. al was ik wel superblij he.

Maar nu ons ventje een pak ouder is, snap ik wel wat dat is. Als ik nu naar hem kijk dan voelik het wel.
Ik denk dat je emoties, hormonen en heel de boel dat sosm wat in de war gooien in het begin.
en je hoort langs alle kanten dat je direct die overweldigende liefde voelt , dat je denkt dat je dat gaat overspoelen.
Gewoon relaxen en genieten en dan komt dat zalige gevoel vanzelf meid !

[nathalie v]

Fien,

Zo'n vlotte bevalling, ik denk dat veel vrouwen daar alleen maar van kunnen dromen, maar het "nadeel" daarvan is dan inderdaad dat het té snel ging, waardoor je geen afscheid hebt kunnen nemen van het zwanger zijn.

Ik kon tijdens de zwangerschap zo mijmeren en denken aan de dag dat ik mijn ukje in mijn armen kon sluiten en die allesoverweldigende moederliefde zou voelen, maar, helaas, die was er ook bij mij helemaal niet, en dat maakte me heel onzeker, en naast een slechte BV start, heel emotioneel.

Maar, geloof mij, dat komt echt wel hoor! Bij de ene al iets sneller dan bij de andere!

[NatSar]

Ik had dat ook niet hoor, die alles overheersende liefde.
Volgens mij heeft zoiets een beetje tijd nodig om te groeien.
Bij mij heeft het toch een drietal maanden geduurd voor ik echt kon zeggen van ja nu voelt het alsof T. er écht bij hoort. Daarvoor had ik soms een beetje het gevoel dat hij een soort indringer was. En echt mama worden, het is ook niet niks hé. Ik denk dat dit 1 van de grootste veranderingen is die iemand kan meemaken. Opeens ben je verantwoordelijk voor dat kleine mensje, een mensje dat je helemaal nog niet kent.

[LittleBean]

Proficiat Kimzie en Fien!

Ook ik had niet direct een allesoverheersend moedergevoel, waarschijnlijk vooral door de oververmoeidheid en een flinke dosis van de babyblues.

Maar beetje bij beetje is dat wel gekomen en het wordt nog met de dag sterker!

[nathalie v]

Natsar, net als gisteren bij een ander topic, hier van't zelfde. Sommige mama's zeiden na enkele dagen: net alsof baby er altijd geweest is! Niet bij mij hoor! Het heeft ook maanden geduurd vooraleer alles wat in de plooi viel.

[NatSar]

Ik mag dat misschien niet zeggen, maar een pasgeboren baby leverde voor mij te weinig entertainment Nu is het fijn omdat T. met mijn grapjes lacht en omdat hij een heel duidelijk karakter heeft en specifieke voorkeuren voor bepaald speelgoed, liedjes, mensen,...
Als ze pasgeboren zijn blijft dat voornamelijk beperkt tot eten, slapen en wenen.
's Nachts meerdere keren opstaan voor de voeding. En dat is toch een groot verschil met nu. Dat is dan gewoon eens (lof meerdere keren) moeten opstaan omdat hij zijn tutje wil.
Nee ik vond die eerste 3 maanden loodzwaar!

En toch mis ik die net-mama periode soms.

[nathalie v]

Ja, is dubbel he, ik heb die eerste drie maanden ook bijna niet kunnen genieten, ik had het me helemaal anders voorgesteld, maar dat durf je amper te zeggen tegen iemand he, klinkt zo ondankbaar en grof. Ik ben 5 maanden thuis geweest en wilde eigenlijk niet meer thuis zijn na 3 maanden, ik vond het ook loodzwaar en niets van roze wolk te bespeuren

Langs de andere kant, als ik die mini kleertjes zie, dan denk ik, hoe schattig... ik kan er binnen een half jaartje terug van genieten! En dat ga ik zeker doen deze keer!!

[cimoca]

hey, in de feeling ( van vorige maand)stond een artikel over die ( juist niet) roze wolk van nieuwe mama's.

Heel herkenbaar.

Ik heb wel genoten van die eerste maanden, het gaf zo'n gevoel van dat kindje is volledig afhankelijk van jou. En heel raar, ik genoot daar vooral 's nachts van: al de rest sliep en ik in 't donker met klein lichtje, dat warme hoopje dicht tegen me aan; ik en mijn kindje, niets anders gewoon wij twee zonder stress, zonder afleiding,... Daar verlang ik soms opnieuw naar.

En natuurlijk is de interactie ook ontzettend leuk en 'k vond het dan ook heel jammer dat ik terug moest beginnen werken toen de interacttie begon te komen ( terwijl ik langs de andere kant ook blij was dat ik weer mocht gaan werken , eindelijk weer volwassen gesprekken want mijn man was voor 5 weken weg tijdens mijn laatste zwsverlof)

cinne

[mindyke]

voor Vi pagina 49 denk

[sassie2]

Ik heb ook al gezegd dat ik graag een derde wil, maar dat dat eerste half jaar er echt niet bij moet. Ventje vindt het verschrikkelijk dat ik dat zeg, maar ik vind de baby-tijd ook echt wil minder (niet dat ik ze dan niet graag zag natuurlijk ), maar die peuter, die zich al een beetje kan uitdrukken, die niet weent 'om het minste', da's echt meer voor mij. En die slapeloze nacht, pff ...

Ik ben bevallen in een half uurtje, en ik kan je verzekeren, liever 6 uur in het moederhuis, dan een half uurtje, hoor. Ik ben er nog niet goed van als ik er aan terugdenk .

[fluffie]

Ik heb genoten van iedere fase, maar als ik zo terugkijk, geef mij toch ook maar een peuter zunne! 't Is zoooooooooooo plezant Vermoeiend, maar plezant!

Véro.
xx

[LaBatsa]

Ja Sassie, ik ben van mijn eerste ook op een half uurtje bevallen, dat was de hel! Bij mijn dochtertje duurde het 4 uur en dat was zelfs een aangename ervaring, ondanks de pijn.

[Prins22]

Met de kleine in zijn draagdoek op mijn buik probeer ik ff mijn bevallingsverhaal te typen.

De dag voor de bevalling had ik nog afgesproken met een vriendin op de Gentse Feesten. We hadden daar een leuke tijd, met mijn vriend erbij samen wat rondgewaggeld op 't gemakske en een paar terrasjes gedaan.

Tegen 23u waren we thuis en we gingen onmiddellijk slapen. Toen ik om 0u mijn licht uitdeed (had nog wat gelezen), kreeg ik voor het eerst een harde buik die wat pijn deed. Ik voelde dat dat "anders dan anders" was en dacht "oei, ik ga vannacht precies niet veel slapen".

Tegen 1u30 voelde ik dat het geen harde buiken meer waren, maar wellicht weeën. Oomdat het een beetje ongemakkelijk voelde in bed, ging ik naar beneden om wat rond te lopen. Heb nog een kleine afwas gedaan, de was opgehangen in huis (had het idee dat het nooit aan de wasdraad id tuin zou geraken anders), wat op internet gesurft en wat opgeruimd.

Ik kon alles nog goed verdragen, moest soms we op de wc gaan zitten omdat ik constant het gevoel had een grote boodschap te moeten doen.

Rond 2u15 zat ik op het toilet en zag ik mijn slijmprop wegglijden. Ben tegen m'n vriend gaan zeggen dat hij nog wat moest proberen te rusten en dat ik wel zou roepen als het echt "tijd" was.

Rond 3u is hij dan ook opgestaan omdat hij mij al zo lang niet meer in bed had gevoeld. Hij bleef maar zeggen dat het toch nog niet kon dat de baby zou komen, we waren immers nog 12 dagen te vroeg. (vlgs mij had hij gewoon superveel stress en zat hij nog in de ontkenningsfase!)

Tegen 5u vond ik de weeën toch vrij erg worden. Ik wist niet meer zo goed waar te kruipen of hangen om ze op te vangen. Toen zei ik tegen m'n vriend: "kom, we moeten weg, stel je voor dat ik al volledige ontsluiting heb!!" (ik had er al 3 op 6/7).

Om 5u10 zijn we binnengegaan in het ZH. Eerst moest ik in een kamertje waar de VV tussen 2 weeën door toucheerde voor de ontsluiting: 7 cm!!! Ik mocht onmiddellijk naar de verloskamer.
Had gevraagd voor die met bevallingsbad, maar omdat ik positief getest had op streptokokken, mocht ik het uiteindelijk niet gebruiken.

Alles ging ontzettend snel: geen tijd voor bloedname, geen tijd voor epidurale (ik wou er eigenlijk toch geen, ik kon de pijn vrij goed aan).

Rond 6u30 mocht ik beginnen persen, hoewel ik de befaamde "persdrang" niet echt had. Ik zei: "als je zegt dat ik moet persen, dan zal ik dat doen, he". Intussen was der gynae onderweg, maar mijn water was nog niet gebroken.
De VV zei: "Pers al maar wat, ik hoop dat uw water vanzelf breekt tijdens het persen, want als de gynae aankomt, zal ze het wellicht met een priem willen breken." Nog geen 5 min later gebeurde het: een dikke klots water, bijna tegen de VV. Ze kon gelukkig nog net op tijd wegspringen.

Tegen 6.45u arriveerde de gynae, en na wat instructies en hulp van mijn vriend en de VV die meeduwden op m'n buik en een knip van 4cm, werd om 7u35 onze liefste zoon geboren.

Mijn man keek plots erg bang en toen bleek dat de navelstreng 2x rond zijn nekje zat. Dat was effe spannend, de papa heeft de navelstreng dus niet zelf mogen afknippen omdat het te snel moest gaan. Gelukkig was de baby al aan het huilen ondertussen, dus wisten we dat hij niet in gevaar was.

Ik was enorm geëmotioneerd toen ze dat kleine wezentje op mijn borst legden, wat een prachtig moment! Niet te geloven dat we op dat moment onze liefste spruit in onze armen mochten sluiten, na die lange weg die eraan voorafgegaan was!!!

Ik had me eigenlijk geen vlottere bevalling durven dromen. Ook de BV liep van in het begin supervlot, onze man is zelfs iets te gulzig soms.

En voilà, hij begint hier te wenen. Meneertje heeft honger! Juist gepast, zie!

Liefs xx

[inaatje13]

Even proberen om mijn verhaal neer te typen.
Maandag was ik 6 dagen over tijd en moest ik op controle bij gyn. Ons venteke had het nog goed naar z'n zin in m'n buik. Had ook nog niets ontsluiting of verweking. DE baby werd al zwaarder dan 4kg geschat, dus wilde de gyn geen risico nemen en moest ik de avond nadien binnen voor een inleiding.
De hele dag nog opgekuist, alles klaargezet,... Wij 's avonds een tikkeltje zenuwachtig naar ziekenhuis. Mijn gyn was er toevallig dus zou zelf inleiding op gang zetten. Vroedvrouw toucheerde nogmaals en nog steeds geen ontsluiting, dus wilde gyn een ballonetje steken. Hij nam eendenbek en die ging plots wel heel makkelijk open (bij behandelingen kon ik deze écht niet verdragen), dus ik dacht goed ontspanne van mij. De gyn vulde het balonnetje, maar dat kwam helemaal vanzelf er al terug uitgefloept. Blijkbaar had ik dus toch al een goeie 3 cm ontsluiting. Vroedvrouw had niet goed kunnen voelen, omdat ik niet ontspannen genoeg was geweest. Gyn zei ook dat ik bij hem thuis ook nooit ontspannen was. Swat mocht dan terug naar m'n kamer en dan zouden ze omstreeks 4u een vaginale pil komen opsteken om de weeën op gang te brengen. Rond half 5 zijn ze dit dan ook komen doen. TOen begon ik lichtjes zowat mentruatie krampen te krijgen. Ik dacht ook wel wat van de zenuwen. Om 7u15 kwamen ze me dan halen om naar verloskwartier te gaan. Ik werd aan de monitor gelegd en toen bleek dat m'n weeën al goed op gang waren. Had ook ondertussen 4 cm ontsluiting. DE vroedvrouw zei dat ze me geen extra medicatie zou geven, maar gewoon m'n vliezen zou breken. Dus om 7u30 werden m'n vliezen gebroken. Toen kwamen m'n weeën in één keer zeer goed op gang. Meteen om de 3 minuten. eerst viel de pijn nog mee, maar werd al gauw veel erger. Was ook plots zeer misselijk, heb dan ook overgegeven. Dan wat rond zitten lopen, op zitbal gezeten,... OM half 9 toch om een epidurale gevraagd , want weeën kwamen echt heel snel en ik wist niet meer waar te kruipen. Het was bovendien zeer druk op dienst, dus moest nog een tijdje wachten op de spuit. ROnd 9u naar boven naar anesthesist.(kon niet naar beneden komen owv drukte. Eens de epidurale stak, kon ik me goed ontspannen. Echt zalig, heb er geen spijt van! Vroedvrouw toucheerde opnieuw rond 9u30 en wat bleek ik had al 6cm, dat verklaarde de weeën zei ze, die nu om de minuut kwamen. Alles ging eigenlijk super vlot vanf toen. Zat snel op 8 cm en dan ook vrij snel 9cm. Maar dan maakte ik geen vordering meer. Ik bleef steken op 9,5 cm. Rond 15u toch besloten om nog wat extra weeënopwekkers bij te geven om mogelijks laatste halve cm weg te krijgen. Gyn kwam ook nog eens voelen en zei dan dat ons zoontje in in sterrenkijker lag, dit verklaarde de staking van de vooruitgang. Ik moest dzn op m'n zij liggen om baby alsnoch te doen draaien. Rond 16u besliste de gyn dat ik samen met de vrodvrouw al wat mocht beginnen oefenen om te persen. Ik voelde mijn persweeën ook opnieuw omdat ik geen dosis pijnstilling meer had bijgespote,n. ROnd 16u45 zijn we dan echt begonnen. OM 17u von de gyn het welletjes en besloot hij te helpen met de zuignap (ventouse). Geweldig zicht allemaal. Vroedvrouw achter me op bed op m'n buik duwen. Gyne die knipte om ventouse naar binnen te krijgen en die zat dan kei hard aan die ventouse te trekken en m'n vrouw hielp met persen door m'n hoofd mee vast te houden en te duwen. Ik had toen weer even veel pijn. De dokter zei dat hij er bijna was, dat ik moest persen als ik iets voelde ik zei toen half huilerig dat ik heel de tijd pijn voelde. Hij beloofde me dat ik nog één keer moest persen en ons zoontje er zou zijn. Zo geschiedde ik gaf nog één keer het uiterste van mezelf en daar was onze kleine Lerten om 17u22. de navelstreng was te kort om meteen op mij te leggen. Dus moest m'n vrouw snel komen knippen. Onze zoon lag dan eindelijk in m'n armen. Heeft me serieus laten afzien. Ben erg veel geknipt en daarenboven gescheurd. De eerste dagen (en nu nog een beetje) kostte me dat veel ongemak. Maar hij is er, hij woog 3kg930, mat 50 cm. Nageboorte ging zeer vlot en ook het naaien ging eigenlijk snel en pijnloos. Nu is het genieten wat de klok slaat, hij eet goed (wel wat veel). Af en toe last van krampjes, maar we kunnen niet klagen. Tis de man van m'n leven !!! Amai sorry voor lange verhaal, maar 't was dan ook een lange bevalling.

Greetz,

wij

[Sterretje]

prins en inaatje, stuk voor stuk unieke bevallingsverhalen!
dikke proficiat nogmaals en geniet van het moederschap!
ze worden zoooo snel groot!