Opvoeden

[nathalie v]

Ik heb de indruk dat na mijn uitbarsting van de vorige week, ukje al iets meer begrijpt wat "neen, dat mag niet" betekend. Ipv iets 10 keer te moeten zeggen, moet ik het nog maar 5 keer zeggen en dan druipt hij morrend af! Het rare is ook dat hij zo extra moeilijk was de dagen voordat hij begon te stappen, nu is hij veel relaxter.

[mindyke]

vraagt een hele inspanning ook he dat leren stappen, hij was er misschien ook wat gefrustreerd door he !
leuk leuk dat alles weer op zen plooi valt!

[nathalie v]

Ik weet niet goed hoe het te omschrijven, ik voel me net zo'n mama die klaar is voor "supernanny" of zoiets...

Ons ukje is meestal echt een heel lief manneke zenne, maar hij heeft zo'n sterk karaktertje, dat ik soms niet goed weet hoe hem aan te pakken. Of is het zijn leeftijd? Eigen aan een peutertje? Mijn ongeduldigheid of onzekerheid? Is het door mijn zwangerschap dat alles me soms zo zwaar valt? Kweet het ni...

Hij kan soms zo driftig zijn als iets niet mag, wordt heel boos (roepen en tieren, hoofdje ergens tegen slaan, op zijn handjes bijten, soms ons bijten... ) Hij vraagt ook constante aandacht, hij kan geen twee minuten zich bezig houden, alleen als het met iets is wat niet mag (gevaarlijk of zo). Hij daagt me uit, ni te doen: hij kijkt me aan, ik zeg nee, en hij doet het toch en vind het leuk, ook al straf ik hem. Hij gooit met alles bruut door het huis. Is dat normaal? Misschien wel, ik weet het ni... ik heb maar één vriendin met een zoontje van een half jaar ouder en dat kindje is helemaal tegenovergesteld qua gedrag dan ons ukje.
Zijn gedrag stelt zich ook vaak alleen maar thuis: voor alle duidelijkheid: grootouders/familie doen ALLES wat hij vraagt, hij mag geen kik geven of er staan armen open om hem op te vangen. En bij de OM speelt hij met de kindjes en is er voldoende afleiding. Thuis is dat natuurlijk niet altijd he...
Ik "beloon" hem altijd als hij flink is, maar de seconde erna kan het al om zeep zijn, ik weet niet hoe om te gaan met zijn driftig gedrag: negeren? straffen? time out? roepen- rustig zeggen? Niets helpt precies...Ik probeer wel consequent te zijn, en als iets niet door de beugel kan, kan het niet.

Soms denk ik, hoe ga ik dat met twee kindjes doen... En ik schaam me als ik lees dat ik hier twee weken geleden ook al stond te klagen en zagen...

[Wappie]

Nathalie,

Een peuter is nu eenmaal een hele uitdaging! Dat heb ik ook al ondervonden Onze jongens zijn redelijk braaf en rustig, maar als ze hun zin niet krijgen...amai dan Ik heb met momenten heel consequent moeten zijn en hoewel vele ouders tegen een tik op de vingers zijn ben ik dit niet. Als ze na 5keer kordaat NEE zeggen nog ergens aankomen krijgen ze een kleine tik op de vingers en staan ze even in de hoek. Nooit heel lang, maar ik heb er twee die compleet verschillend reageren. Matthias is er altijd helemaal van onder de voet, Alexander lacht gewoon met mama en gaan soms zelf in de hoek staan Ik moet ook zeggen dat wij Matthias veel minder moeten straffen als Alexander. Hij daagt echt meer uit en moeten we meer 'in 't gareel' houden. Ik heb ook af en toe het gevoel gehad dat ik niet anders zei als NEE een hele dag, echt heel vermoeiend... Ze noemen het niet voor niets peuterpuberteit hé
En, het gaat lukken met 2kindjes hoor, heb daar maar geen schrik voor

[Sterretje]

goh nathalie, ik herken je gevoelens hoor. Amber heeft ook zo een periode gehad, mss niet zo extreem, maar toch. Niet luisteren, uitdagen, driftbuien.
wij reageerden ook altijd consequent. In de hoek zetten, stem verheffen, tik op de handjes, afleiden; Tot in den treure.
ik kan heel goed begrijpen dat je niet meer weet wat te doen, zeker niet met twee kindjes binnenkort
maar weet dat ukje je moedeloosheid kan voelen en er op inspelen. als je je zelfvertrouwen verliest, gaan ze nog meer profiteren.
ik las onlangs in het boek van Sears: je kind als baby met liefde omringen zorgt voor hechting en vertrouwen. Later is dat vertrouwen nodig om zich te houden aan de grenzen die mama en papa stellen.
Uittesten doen ze enkel in hun vertrouwde omgeving, omdat ze weten dat mama wel de grens zal stellen en hun onvoorwaardelijk graag zal zien...

je hebt er praktisch gezien niet veel aan, maar weet dat ukje op zoek is naar z'n persoonlijkheid, dat hij zich bewust wordt van zijn 'ik'. Mss voelt hij wel de veranderingen die op til zijn met je babytje en zo.
Probeer ook niet tè perfect te zijn in het opvoeden en laat hem soms ook maar eens begaan (behalve als't gevaarlijk is). ga soms ook eens mee in zijn redenering want soms zijn ze zo gefrustreerd van al dat genee dat ze zichzelf niet meer in de hand hebben.
Wat ook belangrijk is: knuffel hem altijd na zo een driftbui. Want soms schrikken ze vanzichzelf en weten ze met zichzelf geen blijf. Stel hem gerust en zet hem terug aan het spelen.
Wat ik met Amber vaak doe als ze 'lastig' is, is haar gewoon bij mij op het aanrecht zetten en samen koken, groentjes kuisen, afwassen. en heel veel babbelen. Wat jij aan het doen bent, wat hij aan het doen is, wat mag en wat niet mag en waarom. ze begrijpen heus meer dan je denkt.

ik las ook in Sears dat sommige kinderen zo opgaan in hun spel, dat je ze bijvoorbeeld de tijd moet geven om iets te beëindigen alvorens ze bijvoorbeeld klaar zijn om te komen eten of om te vertrekken.
dus ook hier: praten, voorbereiden, geduld, ...

En geen schrik. als de baby er is, 't zal mss af en toe moeilijk zijn, maar dat lukt vast en zeker!

[cimoca]

Goh Nathalie, ik herken zoveel van wat je schrijft.

ik weet niet maar een jongen opvoeden is toch zo anders dan een meisje. Onze jongen reageert echt heel anders dan de meisjes. Ik kan me de laatste tijd ook zo ergeren aan hem ( alhoewel ik hem nog altijd de liefste jongen op de hele wereld vind ).

Vooral bij 't eten heb ik 't moeilijk, zeker op reis. thuis zit hij in zijn vaste stoel en daar eet hij zelfstandig, redelijk proper en "goed gemanierd". Op reis was 't een ramp. hij kroop uit zijn stoel, kroop bijna op tafel om frietjes van 't bord van de zus te nemen, moest gepakt worden, liep rond de tafel, sloeg met zijn vork op zijn bord, liet zijn vork vallen. Thuis zou ik hem dan snel in de hoek zetten maar je kan hem op restaurant toch niet in een hoek zetten.

langs de andere kant vraag ik me af of wij niet te streng zijn want ik kreeg eigenlijk alleen maar opmerkingen van 'que guapo' dus denk ik dat de anderen hem niet zo vervelend vonden . Maar ik vind tafelmanieren zo belangrijk dat ik er toch serieus mee in mijn maag zat. Hij is nu ook een echt gewoontebeest, thuis zijn stoel langs de andere kant van tafel zetten is al voldoende om hem niet te doen eten, dus de opeenvolging van verschillende restaurants, verschillende kinderstoelen is niet evident voor hem.

Voor de rest kan hij ook eens driftig zijn maar na een minuutje of twee afkoelen in de hoek komt hij je overladen met zoentjes. Hij gooit ook veel met speelgoed. ik heb nu een rugbybal gekocht, da's makkelijker dat een voetbal en daar mag hij buiten mee goioien, ik moet zeggen dat hij redelijk goed kan mikken. daardoor is 't gooien met speelgoed enorm verminderd. Bijten heeft hij ook al gedaan hoor: de oudste zus in de arm, de jongste zelfs in de kaak. Dan vliegt hij zonder pardon met een goeie klets op de poep in de hoek. dat wil ik niet tolereren.

langs de andere kant ruimt hij spontaan zijn speelgoed op als ik zeg dat we gaan slapen, eet hij thuis perfect alleen zelfs soep, hangt hij zonder het te vragen zijn jasje weg, doet zijn schoentjes uit in de garage en kan hij samen met de jongste zus uren spelen en giechelen en schaterlachen...

En geeft hij me elke ochtend de mooiste zonnigste lach ter wereld...

Nathalie, ook met twee kindjes zal 't wel loslopen hoor. Ze zullen zelfs heel veel aan elkaar hebben eens 't jongste zal kunnen lopen.


groetjes

Cinne

[nathalie v]

Bedankt lieve mama's voor de steunende woorden!

Blij dat het het niet alleen hier zo soms is!

En Cinne, zonder twijfel, hier ook de liefste jongen van de hele wereld!

[nathalie v]

Gisterenavond "had" ukje het weer zenne. Tis precies of dat hij zich een hele dag inhoudt bij de OM om thuis te exploderen!

Hij stelde mijn geduld enorm op de proef, maar ging over de grens na talloze verwittigingen en twas genoeg voor mama: iets te bruut in de hoek gezet en een hysterisch krijsconcert als gevolg... mama voelde zich direct superschuldig en begon mee te sniffen , die hormonen he!

[Sterretje]

Nathalie, onderschat die peuters niet hoor!

hier hadden we gisteren weer amok tijdens het eten.
ze heeft flink soep gedronken, wat pasta gegeten en als dessert was er yoghurt. Kreeg ze daar ook opeens een driftbui, om geen enkele bekende reden, en met hysterisch huilen erbij.
tegenwoordig zetten we haar in de hoek als ze echt onbedaard huilt. Ze ging dus zelf in de hoek staan, we halen haar terug, traantjes stoppen onmiddellijk, ik ben er wat mee bezig en vrolijk lachen, om dan een minuut later terug te gaan huilen, en vanzelf in de hoek te gaan staan. 'k heb haar dan een flesje melk gemaakt dat ze met een grote glimlach uitrdonk...
ze weet tegenwoordig vaak met zichzelf geen blijf.
Echt genieten van m'n peutertje is er niet vaak meer bij. ofwel tijdsgebrek, ofwel heeft ze wel 'iets hangen'...
we hebben ze om half acht in bed gelegd en ze had het blijkbaar nodig!

'k merk wel dat ik er nu veel minder goed tegenkan. 'k ben een beetje over m'n limiet aan t gaan en dat wreekt zich op de kids.
't Ventje heeft ook weinig geduld met haar en zo zitten wij als we niet opletten straks met twee te vitten op onze peuter. en zo maken we elkaar maar ongelukkig

[Loeki]

Klinkt als twee mama's die wat me-time nodig hebben... Agenda's bovenhalen en inplannen! (anders komt 't er toch niet van)

Huishouden doen is tot dan ten strengste verboden.

Dikke knuff hoor... Kdenk dat het net is omdat we ze zo graag zien dat het tegelijk ook zo frusterend en moeilijk kan zijn.

[Liefje]

oei Sterretje, da's moeilijk he. Wij zeiden gisteren nog tegen elkaar dat je soms echt moet proberen niet overal een strijd van te maken, en soms je schouders ophalen en eens tegen elkaar knipogen aan tafel en doen alsof je het niet ziet. Hoe meer 'druk' wij op Fien uitoefenen, hoe opstandiger ze wordt - dus je moet je afvragen of dat altijd de moeite van het gevecht waard is. Maar ja, onze omstandigheden zijn natuurlijk iets minder stressy dan bij jou thuis momenteel.
Moet ook moeilijk zijn om al zo groot te zijn en zo flink te eten en te praten, en dat mama je dan toch soms niet begrijpt ... ... pfff

En als je het gevoel hebt dat de quality time met A wat misloopt op t moment - al eens een dikke stoei en knuffelpartij geprobeerd als afleidingsmanoeuvre van de driftbui, ipv in de hoek zetten? Wie weet haalt het iets uit, iig hebben jullie er dan allebei evenjes deugd van.

[Liefje]

ah Nathalie, ook voor jou knuf hoor. Had je berichtje nog niet gelezen. Ik merk dat Fien ook compenseert, als ze 's morgens in het peuterspeelpunt heel verlegen en hangerig is, dan doet ze er een schepje recalcitrantie bovenop wanneer we weer thuis zijn

[Sterretje]

oh ja Liefje, doen we hier geregeld wel hoor. Gewoon opnemen en boven m'n hoofd zwieren, haar buikje kriebelen of in haar nekje krabbelen, en 't is meteen over.
maar op sommige momenten moeten we ook gewoon kordaat zijn hé.
ze neemt soms echt een loopje met ons.

Enfin, we weten idd dat 't wat stressy is nu maar ik heb dus vaak het gevoel dat die avond voorbijvliegt zonder dat ik echt constructief met A bezig geweest ben.
Ook al heeft ze me al minstens 2x geknuffeld of gekust, en ook al helpt ze dan met tafel zetten of speelt ze met zusje, ze heeft nog wel minstens 1x een driftbui of een huilbui ook, en dat overheerst toch wel, jammer genoeg, m'n goedhumeur

[fluffie]

Ja die driftbuien kunnen echt vervelend zijn hé. Seppe heeft dat ook regelmatig tegenwoordig. Ik koop vaak yoghurtjes van Nestlé (met die dinsney-figuren op), maar als het dan eens andere zijn, kan hij beginnen roepen en huilen en tieren... ik probeer hem dan zoveel mogelijk te negeren, en vaak begin hij dan na enkele minuten uit zichzelf toch te proeven... Maar 't is niet altijd gemakkelijk!

Véro.
xx

[nathalie v]

Mercikes mama's, kweet wel dat het er niet alleen hier zo soms aan toegaat, maar kheb soms wat extra bevestiging nodig!

En weet je wat, manlief heeft net ff meegelezen, en ik heb het berichtje van Loeki (met de nadruk op de eerste drie regels) nog eens extra hard en luidop, goed articulerend voorgelezen! En toen werd het stil...