2e kindje of niet - twijfel door angstgevoelens

[bettyboopke]

Ons dochtertje is 9 maanden geleden geboren.
Als ik zwangere buiken zie rondlopen dan denk ik mmmm toch wel fijn! Als ik zwangere vrouwen hoor babbelen over hun beebie, dan voelik een steek van jaloezie.
Maar van het moment dat ik denk aan effectief een tweede kindje, wordt ik overmand door angstgevoelens! Hierdoor begin ik een tweede kindje in twijfel te trekken.

Nu was mijn bevalling redelijk traumatisch...! Zou dat de oorzaak misschien zijn van die angst?!

De bevalling zelf viel mee. Ons Iza was een sterrekijkertje, dus wel een flinke knip en de vacuumpomp. Maar met epidurale ca va.
Na de bevalling wilde de placenta niet loskomen. Daarom hebben ze die er uiteindelijk uit getrokken. Hierna ben ik inwendig beginnen bloeden, waardoor mijn baarmoeder niet kon samentrekken (ah nee, die vulde zich met bloed). Na een paar keer het bloed uit mijn buik te hebben geduwd, bleek mijn stolling op te raken...toen liep het er gewoon uit...Snel naar de OK, snel onder narcose, dit was foute boel (en dat besefte ik op dat moment heel goed!).
Na 8uur narcose heb ik moeten overnachten op intensieve. Ik was volledig 'verversd' van bloed en bloedplasma! Mijn baarmoeder was volgeproopt met verband (dat noemen ze een wiek), at was de enige manier om het bloeden te doen stoppen. Ik heb 5 dagen aan infuur gehangen, heb 10 dagen met slaappillen geslapen omdat mijn lichaam in paniek sloeg als ik in slaap viel, ben de eerste dagen echt in een naschok geweest, heb 6 weken amper kunnen stappen van de pijn. Maar ik was wel heel blijmet onze dochter!

Als ik dit zelf lees, dan denk ik, logisch, die angst komt daardoor, niks aan het handje, daar zullen je man, je gynae en je psych je wel bij helpen!
Maar het rare is dat ik door die angstgevoelens precies niet meer helder kan denken. Ik begin mij af te vragen of ik echt nog een tweede kindje WIL.
Want een eerste kindje weegt zo nu en dan al eens op je relatie (tijd voor elkaar vinden is soms heel moeilijk), met een tweede gaat dat er niet op beteren. Maar elk koppel heeft daar toch wel eens mee te maken,nee? Dat is toch op te lossen, daar valt toch aan te werken? Ja, maar, we gaan ons aandacht moeten verdelen over 2 kinderen, ga ik mij dan niet schuldig voelen tov één van hen? En ga ik dat tweede kindje even graag zien als ons eerste? En, en,...

Pfff...mijn hoofd tolt gewoon met momenten. En dan leg ik mezelf ook nog een beetje de druk op om niet te lang te wachten met een beslissing, want wachttijd voor afspraak Leuven is 4 maanden, dan een cyclus wachten eer er een cryogeplaatst kan worden, dan maar afwachten of het de eerste keer lukt,... Dus we zijn minstens anderhalf jaar verder voordat er een kleine is! En ik ben al 36! En mijn ventje is zelfs nog een heel stukje ouder!

Wie herkent zich hierin? Zijn er nog twijfelaars onder jullie?
En vooral, zijn er nog mama's met een traumatische bevalling, en hoe gingen jullie daar nadien mee om?
Alvast bedankt voor jullie reacties!

[Sterretje]

bettyboopke,
jij hebt echt wel een heel traumatische bevalling gehad. 't is bij jou toch wel kantje boordje geweest, onderschat dit niet.

nu ja, als je het realistisch bekijkt: hoe groot is de kans dat je dit een tweede keer meemaakt? Je moet maar weer de 'pech' hebben om weer eens in de verkeerde statistieken te vallen natuurlijk maar soit.
je moet voor jezelf uitmaken, wil ik het risico nog eens lopen, wil je ventje dit?
je bent vast perfect gelukkig nu met je enige kindje, en ja, die kinderwens voor nog een beebje is er. vooral als je naar zwangere vrouwen kijkt, als je een pasgeboren baby zit, dan heb je die kriebels.

Ikzelf heb ook complicaties gehad bij de bevalling: een zw-vergiftiging NA de bevalling (pre-eclampsie en HELLP syndroom) ik heb ook veel geluk gehad dat ik e alerte vroedvrouw had!
Maar wij wouden altijd al zeker twee kindjes en hebben amper moeten nadenken om voor een tweede te gaan.

Een verse IVF voor brusje reesulteerde in een overstimulatie met zkh opname en e zwangerszchap. ik wist toen: dit nooit meer. Terug e risico op m'n leven!
gelukkig is alles goed afgelopen en ben ik nu de overgelukkige mama van twee kindjes.
en nog voel ik jaloezie als ik zwangere vrouwen zie, en nog geraaken mijn hormonen op hol bij het zien van een bolle buik en een klein babietje. wij mijmeren van e derde kindje, ook al isdit praktisch onmoglijk in onze huidige situatie. maar ik herken deze gevoelens bij heel veel mama's. het hoort e beetje ij het leven denk ik.
nu ja, alleen jij en je man kn de beslissing voor een tweede kindje nemen. maar ik zou je niet te veel laten leiden door (tijds)druk... veel succes!

[NatSar]

Das een hele traumatische gebeurtenis hé Bettyboopke dat je daar hebt meegemaakt.

Mijn moeder heeft net hetzelfde meegemaakt. Toen ik dit aan de gyn vertelde, bleek dat dit jammer genoeg erfelijk is. (Mijn moeder heeft "geluk" gehad, bij mijn broer was er niks aan de hand)
Bijj mij niet zo ver gekomen bij de bevalling. De placenta kwam niet vanzelf los en de gyn had op voorhand al gezegd dat ze niet langer dan 15min ging wachten en het dan met curretage zou oplossen.

Of dit een reden is om al dan niet voor een tweede zwangerschap te kiezen, kunnen enkel jij en je man beslissen...
Maar ik besef dat dit voor jullie heel moeilijk moet zijn!

[bettyboopke]

Dankjulliewel voor de reacties!

Eind van deze maand moet ik bij mijn gynae langs voor iets anders, ik zal ineens bij haar informeren hoe zij het fysieke plaatje inschat. Misschien kan ze me geruststellen.
Mijn gevoel zegt ja, nog een kindje, maar wordt direct overspoeld door angstgevoelens... dat overkomt mij gewoon...
En met angstaanvallen wil ik niet beginnen aan cryopogingen! Ik wil dat kunnen doen met volle overtuiging en vol goede moed en veel positiviteit!

Pfff...in zo'n situatie is het moeilijk hoor, naar je gevoel luisteren...
Mijn ventje laat de beslissing eigenlijk aan mij over, het zegt altijd: "jij moet het kindje 9 mnd dragen en jij moet het baren, dus jij moet dat zien zitten. Ik kan enkel maar zoveel mogelijk helpen, maar dat is toch nog net iets anders dan het effectief ondergaan."

....

[Inas]

Hoi,

Ik denk idd dat jouw bevalling wel met je twijfels te maken heeft. Het is ook wel logisch dat je nog andere twijfels hebt hé. Ik ben ook zo een grote twijfelaar. Ik loop al de muren op van al het heen en weer geren met 1 kind laat staan met 2. En volgens mij is dat het effect van een 2e; nog minder tijd. Dus het zou een uitgemaakte zaak moeten zijn, het blijft bij 1. Maar da broertje of zusje is zo leuk. Nog een kindje zien opgroeien, samen spelen of ruziemaken... Ongegrond vind ik steeds een kind alleen een beetje spijtig. Heel dom van me hoor. Maar als ik dan kijk naar ons 3 vind ik niks spijtig eigenlijk. Ik kan hem nu meer geven dan met 2... Ik vind het heel moeilijk. Maar mijn partner is ook wel een stuk ouder dan mij en dat maakt dat 1 ook verstandiger zou zijn. Ik heb graag zekerheid en rust omdat ik van nature nogal druk ben dus ja, dan komen we weer bij 1 zeker. Ha ha. Ik ben heel blij dat ik het ne keer heb kunnen zeggen. Pfff, ik zie hem zo graag, maak alles graag van dichtbij mee, kan hem niet missen en vind elke evolutie geweldig. Maar er komt veel meer bij kijken en weet niet of mij dat te veel zal worden. Je realtie moet toch ook in stand blijven hé.

groetjes

[bettyboopke]

Hey Inas,

Ik heb gemerkt dat het grootste deel van mijn angst door de nare bevalling komt, maarrrr ik herken me ook heel goed in jouw redenering!
Eentje is geentje, een broertje of zusje waar ze mee kan spelen en ruzie maken is toch heel leuk!! Maar dat is ook heel druk en chaotisch, vind ik dat wel zo leuk? Soms denk ik dat ik een beetje autistisch van geest ben
De dagen dat ik heel moe ben, en dan een paar uur alleen met Iza doorbreng, dan zie ik me nog niet voor 2 kindjes zorgen... De dagen dat ik me fris en monter voel, dan zie ik me al achter de buggy lopen met mijn oudste ernaast, vasthoudend aan de buggy.

De geboorte van Iza had een enorme emotionele impact op mij! Voor het grootste deel kwam dit door de nare bevalling en het trage herstel ervan, plus nog eens een goeie portie babyblues, plus dat ik moeite had om een nieuw ritme te vinden. Er zijn mama's die hun kindje naar hun ritme laten leven, maar ik vind het belangrijk om het kind zijn ritme te volgen. Maar dat vraagt enige aanpassing.
Wanneer ik aan een tweede kindje denk, dan zie ik wel wat op om opnieuw die mentale omschakeling te maken. Ik vond dat best heftig!
Vriendinnen van mij beweren dat dit bij een tweede veel gemakkelijker is, omdat je al mama bent. Bij de eerste was er de omschakeling naar mama-zijn, maar bij een tweede is dat niet meer zo.

Mijn man is ook een stuk ouder dan ik, maar dat betekent voor ons niet dat we het bij 1 moeten houden. Wèl dat we er geen jaren mee mogen wachten als we er nog voor willen gaan (ben zelf ook al 36).

Momenteel voel ik wel een drang naar zwanger zijn en naar een pasgeboren babietje!!! Op zonnige dagen denk ik dat al de rest mee gaat vallen en dat ik dat best aankan! Op mindere dagen denk ik, kom houdt het zoals het is, daar is toch ook niks mis mee! Waarom je leven veranderen als het ok is? Ik denk dat ik gewoon bang ben voor verandering, voor het onbekende... En dat ik ook veeeeeeel te veel denk!!! Dat denk ik

Mijn kine zei laatst: las je het bij eentje houd, ga je je dan niet altijd blijven afvragen hoe het was met 2 kindjes? Misschien ga je dan later spijt krijgen. Als je een tweede kindje krijgt, die ga je altijd graag zien!!!! Zoveel is zeker!! Dus daar kun je al geen spijt van krijgen. Enkel van het werk dat het met zich meebrengt, maar dat valt wellicht op te lossen? Mmmm, klinkt logisch, maar is het wel zo simpel?!

Want er is idd ook nog je relatie!!! We hebben nu soms al moeite met tijd te vinden voor elkaar! Hoe moet dat dan met 2 kinderen? Of klopt het wat vrienden zeggen: eens dat ze groter zijn is het met 2 kinderen juistn gemakkelijker, ze houden elkaar ook wat bezig (in goed en minder goede zin weliswaar), anders moet je als ouder altijd je kind entertainen! En met 2 eens gaan logeren bijn opa en oma is vaak fijner voor hen, dan als ze alleen moeten gaan.

Mmmmm....waarom ben ik toch geboren als een twijfelaar? Ben nochtans geen weegschaal maar een doelgerichte boogschutter

[Nikita76]

hah, Bettyboopke,

1st en vooral wat een nare ervaring brrrr...

Ten 2de, hier ook n boogschutter... maar ook met zo'n twijfel-aanvallen van tijd tot tijd. Zeker nu ik ben begonnen aan een brusje. Soms denk ik ook nog, zou ik 't niet beter bij mn ene kindje houden ? Ik heb t nu al zo druk, kan hen enkel naar opvang-centra brengen, kan niet terugvallen op grootouders om op te passen terwijl ik werk. wat moet ik aanvangen als ze naar school beginnen gaan met al die vakanties, ik kan ze toch moeilijk altijd op voor- en naschoolse opvang en vakantie-opvang sturen ?
En zal ik idd ook aandacht genoeg voor 2 hebben en de relatie daarbij ?

Maar dat is nu eenmaal de tijd en periode waarin we leven, we gaan allemaal met 2 uit werken, anders krijgen we de kosten niet bolgewerkt enz enz.

Anderzijds denk ik dan, moet ik hierom mijn zoontje een brusje onthouden ? Iedereen lijkt wel 2 kids te hebben, en die redden t toch ook ? Waarom wij dan niet ?
Niet makkelijk, maar ik ben ervoor gegaan en volle goesting, want ik heb ook meer momenten van weemoed en gezonde jaloezie als ik al die dikke buiken en zw-schaps-aankondigingen zie en hoor.

Dus ... YES we can !!!
(ook ik word dit jaar nog 35 en mn man is er al 41, dus lang wachten is voor mij ook geen optie) en we zijn gestart met onze cryo's nu. en eens je je twijfels aan de kant zet, is het allemaal weer erg spannend en kan ik amper wachten op de bolle buik, de eerste stampjes... heeeeeeeerlijk !!

[Ilse_1977]

hey Nikita, hier een vergelijkbare situatie, ikzelf ben 34 en mijn man 40. Onze mmm was ICSI, en bij de 2de poging was het raak met als resultaat een mooie dochter Kaat. Wij hebben geen cryo's over. Dus zal het helemaal opnieuw beginnen zijn. Maar zover zijn we dus niet...
Ons Kaat is nu 4.5maand, dus voor een 2de zou het nu nog wat te vroeg zijn, maar het kriebelt wel bij mij. En dit integendeel bij mijn man, voor hem is het nu goed zo, we hebben een gezonde dochter, kunnen ze alles geven, hij staat ni direct te springen om een 2de babytje. Hij zegt ik ben al 40, financieel vraagt het meer, de drukte ...
Ok, ik begrijp hem wel, maarja ik heb ook een zus thuis, en ik heb altijd gezegd eentje is geentje, en ik denk wel dat ik dat zou missen een broer of zus voor Kaat. Terwijl ik heel veel schrik heb voor de drukte dat het met zich gaat meebrengen, terug onderbroken nachten, veel meer organiseren...
Ik ga in december het nog eens aankaarten bij mijn man om voor een 2de babytje te gaan....
Nu neem ik niets van anticonceptie, dus wie weet lukt het ineens spontaan? Dat zou wel tof zijn, maar de kan is vrij klein..

Ik ben blij dat er nog vrouwen zijn dat met hetzelfde probleem kampen....

Groetjes,

Ilse

[Sterretje]

hey dames

Als jullie twijfels te maken hebben met de medische complicaties van zwangerschap/ bevalling, is dat wel een verschil vind ik tov twijfels van 'zal het wel lukken'.
wat bettyboopke heeft meegemaakt is lichamelijk en psychisch echt geen lachertje. Ergens 'vergeet' je wel een beetje wat je hebt meegemaakt, maar het blijft toch altijd hangen hoor.
ik heb zelf ook wat complicaties gehad bij m'n eerste, en dan de overstimulatie bij de tweede... dat zorgde er bij mij toch voor dat ik zei: ik wil hier niet meer mee doorgaan. achteraf gezien is het dubbel en dik de moeite waard geweest, maar toch zou ik het niet meer riskeren voor een evt derde.

wat betreft de praktische kant van een tweede. I. is nu bijna vier maand en ik heb het nog geen moment beklaagd. er zijn moeilijkere dagen, maar het gaat echt vanzelf!
zoals iemand hier al zei: je bent al mama, je kent de 'knepen' al.
net zoals velen van ons hier geruster zijn tijdens de zwangerschap van hun tweede kindje, zo is het mama zijn ook veel vanzelfsprekender. 'been there, done that'. je twijfelt allessinds nog wel eens, maar de intuitie volgt sneller, het instinct is alerter...

Financieel: het weegt enorm zwaar voor ons, twee kindjes naar de creche. wij ontzeggen ons dan ook wel enkele dingen en hebben daar geen probleem mee. je weet dat het maar tijdelijk is. en vele dingen gaan echt mee voor beide kindjes hoor. van kleertjes heb ik heel weinig moeten kopen, de grote spullen heb ik al, en slechts enkele dingen heb ik dubbel nodig.

qua gezelschap voor grote broer/zus. De onze schelen 17 maand, en A had niet echt behoefte aan een brusje op die leeftijd. ze hangt sowieso aan mijn rokken, brusje of niet. I. is toch te klein om mee te spelen. al betert dat wel met ouder worden. A. vindt het super als I haar speeltje aanpakt, of lacht en brabbelt naar grote zus. Het is zalig om die interactie te zien.

Vermoeidheid: wij zijn gezegend met twee goede slapertjes. de eerste weken viel het echt mee, de onderbroken nachten. Goede kraamhulp, manlief inschakelen en overdag alles op z'n beloop laten
vanaf dat ik lichamelijk goed hersteld was nam ik het huishouden er terug bij en dan is het wel zwaar. ik moest mezelf verplicht laten rusten (ook voor de BV) en soms moet ik keuzes maken: kindjes of huishouden, en die keuze is snel gemaakt ik heb m'n hele zwangerschapsverlof GENOTEN van mijn twee kindjes!

Relatie: het brusje heeft geen invloed gehad op onze relatie na de bevalling. Wij zijn nog meer naar elkaar gegroeid door te houden van ons tweede wondertje
papa houdt zich wel iets meer met de grote zus bezig en mama dan met de kleine zus. ons momenten met twee zijn er als de kindjes slapen. lekker knuffelen in de zetel, vroeg gaan slapen, samen ontbijten. en we genieten van elkaar tijdens de gezinsuitstappen. door van onze kinderen te genieten, genieten we ook van elkaar en ik heb totaal geen behoefte aan tijd zonder kinderen.

en ja, zelfs met dit volmaakte geluk heb ik weer een drang naar zwanger zijn, ben ik jaloers op zwangere vrouwen, pasgeboren baby's, shoppende mama's in spé, ... ik wil het nog wel eens meemaken. maar ik hoor van al m'n vriendinnen dat zij deze verlangens ook hebben. dus het zal wel normaal zijn zeker?

Iedereen zegt me ook: met twee kindjes zo kort na elkaar gaan ze elkaar bezighouden. en de jongste leert van de oudste... toch hou ik er rekening mee dat het twee eigen individus zijn en dat het allemaal afwachten is. we kunnen hen enkel met veel liefde en geduld omringen

[sassie2]

Mijn angsten zijn van een totaal ander ‘niveau’ dan de jouwe, bettyboopke, maar ik begrijp je wel enigszins. Je hebt wel al eens gelezen over mensen die hun kind op het toilet krijgen omdat ze geen weeën hadden, wel, ik ben ook zo iemand (maar dan geen kind op het toilet). Eerst naar het ziekenhuis omdat ik mijn slijmprop verloren had, niets aan de hand volgens vroedvrouw (half uur aan de monitor gelegen), toch wel al 5 cm opening, maar ik mocht terug naar huis. Thuis moest ik echt naar het grote toilet, maar ik vertrouwde de zaak niet, ik voelde een druk in mijn buik, maar geen pijn, en we zijn terug naar het ziekenhuis gegaan. Daar aangekomen had ik 9 cm opening, en een half uur later lag Lennert in mijn armen (nadat ze mijn vliezen gebroken hadden wel helse pijn jammergenoeg). Ik kan je verzekeren, als ik nu denk aan een volgende bevalling (en ik ben nog niet eens zwanger), dan ben ik echt ‘op van de zenuwen’. Ik heb dat dan ook besproken met mijn gyn, en ze zei dat ik mij daar echt niet ongerust moest over maken, dat ze zelf ook verschoten had (ze had aan de telefoon tegen de vroedvrouw gezegd: ‘als ze geen weeën heeft, mag ze terug naar huis’), maar dat alles super opgevolgd gaat worden, en als ik het niet meer aan kan van de zenuwen of zo, dat ze nog altijd kunnen inleiden, en ik weet van een paar vriendinnen dat ze het bij hen absoluut niet wilde inleiden, wegens ongegronde redenen. Ik vermoed dat je er dus best ook eens over spreekt (misschien is een geplande keizersnede wel een oplossing, ik ben geen dokter, maar dan halen ze je placenta er toch zo uit, denk ik dan), en maak je je dus zorgen om iets dat verhopen kan worden.

En geloof me, als je zegt dat je soms niet meer helder kunt denken door de angst, dan kan ik het me echt inbeelden, ik heb al nachten wakker gelegen van hoe ik de laatste maanden ga doorkomen. Mijn beide zonen zijn te vroeg geboren (10 en 7 dagen), dus zelfs een geplande inleiding, bv. 14 dagen op voorhand, zal mij maanden, zoniet de hele zwangerschap, bezighouden.

Wat betreft je andere twijfels, enkel jij kunt natuurlijk een goede beslissing nemen. Maar een beetje raad kan nooit kwaad:
Je tweede even graag zien, ja, ja, dat kan zeker, ik denk dat iedere moeder daar op voorhand wel over twijfelt, maar eens je tweede er is, weet je het zeker, je kunt perfect van 2 kindjes even veel houden!

En eerlijk gezegd vind ik ook dat 2 kindjes elkaar echt wel bezig houden. Lennert is nu 22 maanden, en ze spelen al zo veel samen (ja, ze maken ook wel eens ruzie), dat ik echt wel merk dat ik minder met hen moet bezig zijn, dan als er maar eentje zou zijn.
En ik ben zeker geen mama die alles zo maar kan laten begaan. In het begin vond ik het verschrikkelijk, ik had de tijd niet om eten te maken, de vaatwas te legen, Brent naar school te brengen, ik was alleen maar moe, Lennert had dan ook nog eens reflux, en was ganse dagen aan het wenen, behalve in de draagzak. Uiteindelijk is alles gebeterd vanaf 5 maanden, als ik terug aan het werk was, en Lennert begon door te slapen. En nu is het alleen maar zalig!

Maar nogmaals, mijn bevalling wil ik absoluut niet vergelijken met hetgeen jij meegemaakt hebt! En ik vrees dat jij alleen de juiste beslissing kunt nemen, maar vraag zeker raad aan je gyn, daar zijn ze voor!!!

[cimoca]

Bettyboopke,

ik heb bij mijn eerste bevalling een bijna gelijkaardige ervaring gehad. Na een redelijk vlotte bevalling kwam de placenta niet los, wachten , eens trekken, de vroedvrouw erop gaan liggen, niets hielp. de gyne was na de geboorte van mijn dochtertje naar spreekuur vertrokken en had de placenta aan de assistent overgelaten. Na een uur heeft de assistent dan toch de gyne terug geroepen. Zij opnieuw eraan getrokken, ondertussen lag de vrooedvrouw én de assistent al op mijn buik te duwen. Iets in mijn baxter gedaan om de placenta te laten lossen. Enfin, niets hielp. Na nog een uurtje zei de gyne dat ik de keuze had of een manuele curetage in 't verloskwartier zonder verdoving want epidurale was al afgekoppeld of naar de ok voor een curetage onder volledige narcose. Ik koos voor het te proberen zonder verdoving want wou echt niet voor enkele uren onder verdoving. Het deed ontzettend veel zeer, ze heeft de placenta uiteindelijk los gekregen. ik heb ontzettend veel bloed verloren, 't bloed spatte echt tegen de muren, 't leek wel een slechte griezelfilm. ZE heeft gelukkig wel de bloeding kunnen stoppen dus daar stopte het gelukkig voor mij. ik ben de volgende dagen wel nog 3 à 4 keer flauw gevallen , mijn bloeddruk stond 7 over 4, vééél te laag dus.

Ik heb nadien nog 2 perfect normale bevallingen gehad waarbij de placenta wel zonder problemen loste. ik heb toen ook aan de gyne gevraagd hoe het kwam; het is inderdaad erfelijk maar komt voor het grotendeel voor bij eerste bevallingen. Niemand kan garanderen dat het bij een volgende bevalling niet zal gebeuren maar ze kunnen er door je geschiedenis wel sneller naar handelen. Bij mij gaf ze zowiezo voorkeur voor bevallen met epidurale ( die dan moest blijven zitten) in geval van .

Ik hoop dat je er uitkomt

Veel sterkte

cinne

[bettyboopke]

Dankjulliewel allemaal voor jullie openhartige reacties!!!

Ik denk dat complicaties bij een bevalling niet te onderschatten zijn! Of het nu 'de vloed' is (niet te stoppen bloedingen), een curetage zonder verdoving of een 'stortbevalling', het kruipt niet in je koude kleren! Mentaal kunnen we het wel leren een plekje te geven, maar je lichaam heeft ook een soort geheugen en die vergeet dergelijke trauma's niet zo gemakkelijk. Vandaar die angstaanvallen of paniekaanvallen zeker?!

De eerste maanden na mijn bevalling heb ik ook nog eens afgezien van de hechtingen! Mijn knip die zo'n 6 cm was, is in de OK ook nog eens gescheurd! Dus zeg maar een Y vorm. Dan hebben ze in de OK nog 2 keer mijn hechtingen moeten losmaken en opnieuw naaien, omwille van de wiek die mijn blaassonde deed verstoppen... Dus hebben ze alsmaar dieper moeten naaien. Het zag er niet fraai uit, ik was bont en blauw!! En ik had gewoon een gat van ca 1,5 cm, daar waar de knip en de scheur samenkwamen. Dat kon nl niet beter genaaid worden daar.
Mijn ventje heeft me enorm goed verzorgd en geholpen!!! Hij was 8 weken thuis, en maar goed ook! Telkens wanneer de kleine bv moest hebben, haalde hij haar uit het bedje en bracht hij haar naar mij Lief hè!!!
Na een 4 weken begon mijn lichaam de hechtingen af te stoten, en het grootste gedeelte was ontstoken. Eruit ermee! Ik hoef jullie niet uit te leggen hoeveel pijn dit deed?! Dan een paar weken later deed het weer zo'n pijn, bleek dat de overige dieper liggende draden te strak zaten en in het vel vergroeiden. Ook deze eruit! Auw!!! Dan kon de boel ein-de-lijk beginnen genezen...
Bleek dat ik door die grote knip èn het gehannes in de OK een lichte blaasverzakking had Maanden elctrostimulatie volgen bij kine...
Intussen is alles ok, maar die eerste 4, 5 maanden kon ik moeilijk stappen en had ik continu pijn. En dan zegt iedereen: geniet er maar van! Allemaal lief bedoeld, maar ik had het daar soms wel wat moeilijk mee! Mijn kraamtijd is wat overschaduwd door een traumatische bevalling èn ook nog eens veel pijn

Want ook de bv wilde niet zo goed lukken. Dwz, ik had veel te veel en veel te vette melk, resultaat: continu verstopte borsten en vaak ontstekingen! Was de ene 'ontstopt', dan verstopte de andere. Alle huis-tuin- en keukenmiddeltjes heb ik geprobeerd, niks hielp Om de pijn iets tegen te gaan, mocht ik dafalgan nemen. Maar dat hielp niet echt. Dus niet alleen pijn vanonderen, maar ook nog eens continu pijn aan mijn borsten!!! Er hebben veel traantjes gevloeid, puur van de pijn en vermoeidheid!

En dan was het ook nog eens winter, met veel sneeuw, en veel donkere dagen... Veel naar buiten gaan zat er niet in, ik kon moeilijk gaan, zeker met een buggy in de sneeuw. Niet echt bevordelijk voor je psychisch welzijn!

Dus buiten het feit dat mama-worden best wel een heftige emotionele rollercoaster is, had ik ook nog eens heel veel andere zaken te verwerken! Mijn leven stond precies op zijn kop, er zijn vaak momenten geweest dat het me bijna teveel werd en schrik had voor een postnatale depressie
Ik heb het idee dat ik mij mentaal nu eindelijk weer min of meer de oude voel, ja, niet meegerekend dat ik nu mama ben dat natuurlijk alles gewoon anders maakt
Wanneer ik aan een tweede kindje denk, dan heb ik gewoon een enorme schrik voor weer zo'n mentale impact te moeten verwerken!!! Terwijl waarschijnlijk die impact bijlange niet zo heftig is als je bevalling en postnatale 'normaal' is.
Mmmm, misschien maar eens een uitgebreid babbeltje doen met mijn gynae, want die angstmonstertjes mogen van mij naar huis gestuurd worden hoor!

xxx

[Inas]

Hoi,

Als het idd vooral de angsten zijn voor de bevalling zou ik die op de één of andere manier proberen aan de kant te schuiven en toch je gevoel volgen.

Anders vind ik je wel grappig met je autistische trekken, ik denk dat ook regelmatig. Wachten moet ik ook niet meer doen want mijn man is al 55 maar als eeuwige twijfelaar blijf ik maar tobben.

En wat je kine zegt kan ik goed volgen maar anderzijds ben ik gewoon blij met mijn zoon. Ik ga er sinds kort vanuit dat meer kinderen mij niet gelukkiger maken. Ik ben tevreden met mijn zoon nu. Op deze manier gaat de druk er bij mij een beetje af

Denk ook niet dat ik geboren ben voor meer kinderen. Heb eigenlijk geen geduld, als ik iets in mijn hoofd heb wil ik dat ook onmiddellijk uitvoeren en mijn prioriteiten ken ik wel maar ik hou me er toch niet aan. Dus ja mama zijn ken je dan wel maar toch. De drukte van een extra kind lijkt mij ook niet te onderschatten. Zelf ben ik al zo turbulent dat ik het in huis graag rustig heb.

groetjes

[bettyboopke]

Lieve allemaal,

Ik ben er uit!!! Of beter: WIJ zijn er uit! We gaan voor een brusje
Ik nam nu de Jazz pil, maar die bleek te licht voor me te zijn, ik had telkens tussenstijdse bloedingen OF mijn maandstonden kwamen te vroeg. Hopsakee, dan maar gestopt ermee! En sindsdien is het gevoel overduidelijk: wij willen een brusje!

Intussen ben ik ook naar gynae geweest. Zij heeft me kunnen duidelijk maken dat mijn lichaam echt wel een nieuwe zwangerschap aan kan. Wat betreft mijn traumatische bevalling, ze zou deze keer opteren voor en keizersnede. De kans bestaat dat mijn placenta opnieuw vast zit en niet spontaan wil loskomen. Met een KS hebben ze alles veel meer onder controle en kunnen ze overal beter aan. Dus veel minder kans op een nare afloop! Zelf vind ik het nog maar een raar idee, ik wil gewoon kunnen persen om ons kind op de wereld te zetten!!! Maar zo'n akelige na-bevalling wil ik natuurlijk noooooooit meer! Ach, tijd genoeg om daar mee bezig te zijn.
Eerst nog Leuven bellen voor afspraak met gynae om ontdooi-cycus op te starten, duurt dus nog wel eventjes.

Ben ook naar psych geweest, zij heeft de laatste angstmonstertjes de laan uitgestuurd. Hoewel ik het misschien wel zelf gedaan heb. Verkorte versie:
Ik: ik weet niet wat ik wil, ik weet niet wat ik nu eigenlijk voel, mijn denken wordt overspoeld door angstgevoelens.
Zij: angstgevoelens, waarvoor?
Ik: angst voor die enorme berg van emoties, voor die enorme mentale aanpassing en omschakeling; voor dat psychisch-uit-de-put klauteren zoals de vorige keer.
Zij: hoe kwam dat toen?
Ik: door nare nabevalling; door te veel en te lang pijn; door de donkere dagen.
Zij: zijn die dingen dit keer te verhelpen?
Ik: ja, maar mijn hersenen snappen dat nog niet. Ik heb er zelfs aan gedacht om medicatie (antidepressiva) te nemen, zodanig dat mijn hersenen ff stoppen met dat overvloedig piekeren en ik meer naar mijn gevoel kan luisteren. Maar aan de andere kant denk ik, dat zou wel stom zijn, nu medicatie gaan nemen en een maand ziek worden, om dan vervolgens na een half jaar weer af te kicken en weer n maand ziek te zijn.
Zij: hoor je wat je zegt?
Ik: ja, medicatie nemen om na een half jaar af te bouwen.........omdat we dan een brusje willen........mmm........ik weet dus eigenlijk wel wat ik wil...
Zij: ...(schudt lachend met haar hoofd).

En ik heppie heppie joy joy naar huis, voelde me kilo's lichter! Op de één of andere manier was er de klik. Waarschijnlijk zullen er nog wel bange momenten komen, zeker tijdens de zwangerschap en zeeeeeker tegen de bevalling aan. Maar komt tijd, komt raad. Ik word gelukkig omringd door fijne mensen, zowel in het echte leven, als hier
Eerst mijn energie gebruiken om zwanger te kunnen worden!

Merci allemaal voor jullie steun!