Ik ben Patricia, word binnen een maandje 28 jaar en ben mama van J, ons zoontje van 2,5 jaar oud. Ik ben de helft van een lesbisch koppel en werd van J zwanger na eiceldonatie (donor is mijn vrouw). We deden dit niet vanwege onvruchtbaarheid, maar vanwege een erfelijke geestelijke ziekte in de familie die ikzelf niet heb, maar wel kan doorgeven. En omdat het ons heel fijn leek dat ik zwanger zou van mijn vrouw haar kindje. Indertijd was ik van de eerste keer zwanger en had een probleemloze zwangerschap. toen we in april 2010 terug begonnen voor een tweede, waren we er dus nogal gerust in dat we vlug weer mama en moeke zouden worden. Maar een maand later bleek géén van onze 11 cryo's de invriezing/ontdooiing overleefd te hebben. We moesten opnieuw op de wachtlijst voor een nieuwe punctie, maar moesten eerst nog goedkeuring krijgen. Eiceldonatie is intussel in de meeste ziekenhuizen strenger gereglementeerd, dus moest ook eerst nog verslag van de psychiater van mijn broer hebben enzo om ons verzoek tot eiceldonatie te motiveren. Enfin, in november 2010 konden we er dan weer voor gaan, maar bleken mijn vrouw haar eicellen niet voldoende te groeien (ze hadden de dosis verlaagd tegenover bij J omdat ze toen een overstimulatie had gehad). Poging afgebroken. Een maand later opnieuw begonnen, maar de dokter/vv waren vergeten dat het labo net dicht was rond de kerstperiode, wanneer de punctie zou moeten doorgaan. Poging opnieuw afgebroken. De 3de poging (eigenlijk 4de, als we die van de cryo's meetellen) gestart in januari en in februari punctie gehad. We hadden uiteindelijk 19 embryo's, waarvan er 1 werd teruggeplaatst en 18 ingevroren werden. Ik was meteen zwanger, maar kreeg een miskraam op 5 weken en 5 dagen. Ik kon het vruchtje opvangen en begraven, maar had het toch heel moeilijk met het miskraam. Een miskraam overkomt toch enkel anderen?! Enfin, twee maanden later kreeg ik een terugplaatsing van 2 cryo's. Weer was ik zwanger, maar ook dit eindigde op 5 weken en 4 dagen met een miskraam. Dit keer het vruchtje (of vruchtjes?) niet kunnen opvangen en in het ziekenhuis niet meteen bij onze gewone gyn terecht gekund en de gyn die we hadden liet ons even in onduidelijkheid, en dan ga je zo erg hopen en is de klap eens zo zwaar. Dit was midden juni. We laten nu testen doen, en in augustus heb ik een hysteroscopie (ik had een zware bevalling met complicaties en de kans bestaat dat er dus iets is 'achtergebleven' of niet is zoals het zou moeten zijn in mijn baarmoeder). En intussen wachten we en wachten we en ik word er gek van. Op het werk wordt de ene collega na de andere zwanger, vriendinnen in onze vriendengroep worden zwanger, en die zwangeren vragen ons dan soms of er bij ons geen tweede komt. Tja. Iedereen zegt mij dat ik 'chance' heb dat het altijd zo vroeg in de zwangerschap gebeurt en dat het dan maar goed is, want dat er wel iets zal misgeweest zijn met het kindje. Maar moet ik mij daar nu echt door getroost voelen? Schoonmoeder vroeg vorige week of ik er nu nog altijd niet over ben. Huh? Het onbegrip is groot en de confrontaties met zwangere vrouwen worden mij echt teveel. Hoe doe je dat, een miskraam verwerken? Met de bijkomende angsten: gaat het ooit nog lukken? Hoeveel miskramen gaan wij nog moeten doorstaan?
Dit is een langere tekst geworden dan bedoeld... proficiat voor degenen die tot het einde geraakt zijn
,besloten om alléén voor de kinderwens te gaan met KID behandeling,na de nodige goedkeuring gestart in februari dit jaar,1ste poging -,maart 2de poging +,maar een miskraam op 9 weken,dan 2 maand gewacht voor lichamelijke en psychische rust,met véél goede moed terug gestart,3de poging opnieuw zwanger,maar hélaas ook terug afgebroken op 6 weken! 