Brutale vraag of niet?

[Lie_29]

Wij zijn nu ein-de-lijk na 6 jaar zwanger en 't ziet er voor een keertje uit dat hij/zij wil blijven zitten. Een aantal mensen weet wel dat het voor ons heel moeilijk geweest is, maar details over wat, hoe, waar,... heb ik nooit gegeven.

Sinds heel kort mogen mensen uit onze omgeving het weten en ik sta er van versteld dat zowat 90% van de geïnformeerden vlak af vraagt:
'En? Is't nu nog natuurlijk gekomen of is't een IVF'ke geweest?'

Ik vind dat ZO lomp (of zie ik dat fout?)en vraag me af wat de beste manier is om te reageren en of jullie die vraag ook zo vaak krijgen.

Tegen een botte collega gisteren heb ik de bal direct terug gekaatst en gevraagd in welk standje zij d'r dochter gemaakt heeft, of ze er deugd van gehad heeft of dat het gewoon een berekende wip rond de eisprong was.
Ze wou toch wel niet antwoorden zeker.

[@nne]

lie_29

Op de eerste plek alvast van harte proficiat , voor wanneer ben je uitgeteld ?
Ik duim voor je dat je geluk tot een goed einde mag komen deze keer

ik kan je geen ongelijk geven en ze zal je wel begrepen hebben zeker .Mensen zijn dikwijls heel bot , grof , frank , gevoelloos ...........

Ze zal er zo misschien over nadenken en de volgende keer wat meer takt hebben .Enkel met zulke antwoorden kan je er hen op wijzen hoe grof ze wel zijn .

Is het nu voor anderen zo belangrijk hoe of wat de zwangerschap tot stand is gekomen ? Veel mensen kan ik toch niet volgen zenne .........
Ze hebben naar mijn mening zelfs er geen weet van te hebben of het met eigen of ander materiaal is / hoe is / .........die vraag kreeg ik laatst ook en met sperma van je man of van een andere man , met eicellen van u of van een andere vrouw ..........ik heb hen toen ook wreed cru op hun plek gezet .

reactie's zijn dikwijls wreed onbegripvol en laag onder nul

Succes met je buikje en dat het snel mag groeien om het kindje daarna liefdevol te sluiten in je armen

[Vereltje]

Ik wik mijn woorden want uiteraard vind ik het je goed recht om hierdoor gekwetst te zijn. Hetgene dat ik aan die vraag het kwetsende vind is dat het lijkt alsof je zomaar even een ivf-ke kan doen alsof je naar de supermarkt zou gaan. Maar de vraag of je kindje er nu met ivf gekomen vind ik op zich nog wel een blijk van interesse en medeleven.

Ik heb de laatste jaren echt een filter geplaatst in mijn oren omdat ik anders ook achter alles een kwetsende opmerking zag. Je moet er allereerst vanuit gaan dat niemand weet hoe zwaar dit is, als je het niet zelf hebt meegemaakt. De meeste mensen stellen vragen of geven "tips" omdat ze niets anders weten om te zeggen, en omdat ze willen laten zien dat ze met je inzitten. Dat het er dan wat bot uitkomt, tja, dat hoort er af en toe bij zeker?

Versta me niet verkeerd, ook ik vind dat er dingen zijn die je gewoon niet zegt. Er is hier een heel topic aan gewijd, aan domme en kwetsende uitspraken. Maar ik heb er dus voor gekozen om te vertrekken van de idee dat de mensen je niet bewust willen kwetsen. Maakt het voor mij gewoon wat makkelijker.

[mindyke]

goh Lie,

zeker een brutale vraag van je omgeving. we hebben het hier al meermaals op verschillende onderwerpen erover gehad dat mensen echt bot kunnen zijn. en dit (meestal) uit onwetendheid.
ze begrijpen niet hoe heel deze mallemolen van behandelingen iemand aangrijpt.

Ik weet niet of bot antwoorden helpt. Bij de 1ne niet de andere wel. Maar ik heb dikwijls na zo een opmerkingen toch achteraf tegen zo een persoon gezegd dat ik zijn opmerking niet fijn vond. en ook uitgelegd waarom...

meestal schamen ze hun wel ..
Mensen proberen de pijn precies altijd te minimaliseren... Zelfs mijn eigen mama heeft ooit gezegd " ach bij elle was het gewoon een slechte periode" die zin heeft mij heel hard aangegrepen. Want van alle personen... kheb toen wel bot geantwoord omdat het mij zo raakte en ze verschoot wel , khad misschien beter ook het rustig uitgelegd want tot op vandaag heb ik sosm wat spijt van men antwoord...

[Lie_29]

Bwa, tegen mensen die ik goed ken en graag heb, zou ik nooit brutaal terug doen. Die collega staat er eigenlijk om gekend om ramen en deuren in te trappen dus veel spijt heb ik daar niet van

Ik voel me zeker niet gekwetst hoor en ik ga er ook niet van uit dat ze het expres doen om me 'beu' te maken, maar ik sta gewoon versteld van de vraag zelf en vooral van wie ze komt: schoonmoeder, schoonbroer, mijn nicht,... aller, vooral mensen die toch echt wel beter zouden moeten weten.

[Sterretje]

Lie,
ik sluit me ook wat aan bij Vereltje.
eerst en vooral zou ik kijken van wie ze komt.
zoals je aangeeft: die ene collega, die verdient wel eens een steek terug

maar mijn ervaring is (al is mijn lijdensweg helemaal zo lang en zwaar niet als de jouwe) dat mensen dit ook uit interesse stellen.
soms klinkt ht inderdaad alsof 'je zomaar een IVFKE kan doen' alsof je naar de bakker gaat. Mensen denken heel vaak dat het piece of cake is, ze horen er (positieve) dingen over in de media, zien het als een wondermiddel, altijd prijs en noem maar op. ze minimaliseren ook heel vaak.
Hoe vaak heb ik te horen gekregen: wees blij dat IVF bestaat, nu ben je toch zwanger what the fuck...
ze vergeten gewoon wat voor een emotionele rollercoaster er aan voorafging of ze hebben het niet van dichtbij meegemaakt

wij hadden onlangs babyborrel en via via kwam ik te weten dat een verre kennis aan mijn zus heeft gevraagd: zeg, isdat 2e ernu ook via IVF gekomen? want ja, bij t eerste ging t ook niet vanzelf hé
ik had veel liever gehad dat die persoon dat persoonlijk aan mij had gevraagd zodat ik het taboe kon doorbreken.

maar ach, net zoals Vereltje ga ik er vanuit dat de meesten je niet willen kwetsen en het gewoon uit interesse doen.

maar zoals mijn schoonmoeder mij weer een steek kon geven: toen mijn oudste 5 maand was: 'toen X (mijn ventje) zo oud was, toen was ik alweer zwanger van zijn zus hoor'
terwijl ze gewoon wou zeggen: gaan jullie geen brusje nemen
dat is haar manier om iets duidelijk te maken, terwijl ze weet hoeveel problemen we hadden
of m'n eigen moeder die maar bleef doordrammen over wie er allemaal zwanger was en wie er ook via hulp zwanger geraakt was en zo.
is dat hun manier van er mee om te gaan?

'k heb geleerd om het van mij af te zetten in elk geval

[sassie2]

Mijn schoonmoeder zou ook 'liever' hebben dat wij op de 'normale' manier kinderen kunnen krijgen. Ze begrijpt maar niet waarom wij niet gewoon proberen (ahum, als je na 14 keer IUI nog niet zwanger bent ). Toen we zwanger waren van Lennert vroeg ze: 'maar hij (zij, dat wisten ze toen nog niet) kan toch nog altijd op natuurlijke wijze gemaakt zijn, hé?'. Mijn ventje had verteld aan zijn tante (wonen 2 huizen van zijn ouders, dus die kent hij wel heel goed) dat we bezig waren met IUI, en ze vond het ook erg, alsof het erg is dat je 'zo' je kinderen moet maken.

[Anks]

't Is zo ongelofelijk jammer dat mensen zo graag in hokjes denken hé. In plaats van jou als een gelukkige zwangere vrouw te zien (en je misschien extra hartelijk te feliciteren omdat ze weten dat het voor jullie heel moeilijk geweest is), zien ze je meteen als 'zwanger van een IVF-kind'. En met wat pech hebben ze daar ongevraagd nog een mening en commentaar bij ook.

Voor mijn part mag iedereen daar naar vragen, maar dan respectvol en discreet, en niet overduidelijk uit sensatiedrang, zoals jouw collega wellicht hoopte op een goed verhaal om door te vertellen... Ik begrijp de nieuwsgierigheid van mensen wel, maar als 'beschaafd' mens moet je ook je grenzen kennen

't Is van een heel andere orde (want heeft niets met vruchtbaarheidsproblemen te maken), maar ik heb een beetje hetzelfde gevoel met opmerkingen die ik krijg over de omvang van mijn buik, 'die toch wel héél groot is', 'of ik wel zéker ben dat ik pas over zes weken moet bevallen', 'dat het bij mij toch véél harder opvalt dan bij vriendin/collega/kennis X'... Iedereen mag iets zeggen over mijn buik (hij ís ook wel groot ), maar dan één keer ofzo, en niet op eender welke manier. Mensen die maar blijven doorbomen of er telkens opnieuw op terugkomen, moeten er niet van verschieten dat ik daar niet meer op antwoord, en geen zin meer heb om met hen over mijn zwangerschap te praten...

Verder ben ik nu heel blij dat wij niemand iets verteld hebben over ons PGD-traject, op mijn beste vriendin en onze meest naaste familie na (die we het pas verteld hebben eens ik zwanger was). Tijdens de behandeling was het soms moeilijk om tegen niemand iets te kunnen zeggen, maar het bespaart ons wel de nieuwsgierige vragen en lompe opmerkingen nu. (Zeker omdat PGD op ethisch vlak nog wat controversiëler is dan IVF)...

In elk geval, Lie: een héél dikke proficiat met je langverwachte en zuurverdiende zwangerschap!

[Melia]

dikke proficiat

de mensen mogen denken wat ze willen, het is jullie wonderke en dit doet er niet toe hoe het er is gekomen.

[Vooron]

Ik zit er eigenlijk niet zo mee dat er vragen gesteld worden, ook al kunnen sommige vragen idd wel lomp overkomen. Ik ga er ook van uit dat dat een blijk van interesse is, en bovendien weiger ik me te 'schamen' of er een taboe van te maken omdat wij nu eenmaal de medische weg op moeten.

Wij moeten gebruik maken van donorsperma, en dat weten de meeste mensen nu wel. Ik heb ook al 'gekke' vragen gekregen, maar maakte daarvan dan vooral gebruik om het gewoon even correct en rustig uit te leggen, zodat er toch al minder misverstanden de ronde doen.

Nu, ik snap je redenering ook best wel 'dat wij toch ook niet vragen in welk standje ze hun baby gemaakt hebben'. Maar toch ben ik liever een flapuit die liever aan iedereen uitleg geeft als er vragen zijn, ipv dat er achter mijne rug vanalle exotische verhalen de ronde doen.

[Marit]

Ik vind 't ook moeilijk om te reageren op die vragen. Nu ik zwanger ben van een tweeling, krijgen we die vraag regelmatig ('of 't natuurlijk is gegaan' = dat zijn de vriendelijke mensen, of, 'of 't via IVF is gegaan' = de lompe mensen).

Toen ik nog bezig was met IVF dacht ik dat eens dat kindje er zou zijn, dat ik 't gewoon aan iedereen zou zeggen van: 'ja, we zijn er zolang mee bezig geweest en, ja, 't is een IVF kindje'. Maar nu 't een tweeling bleek te zijn en er al zovéél vooroordelen de ronde doen, heb ik ineens geen zin meer om open kaart te spelen. 't Is precies of de mensen zien niet meer wat een wonder die twee kindjes zijn! Ah ja, een IVF-ke. Natúúrlijk!

Er zal dus waarschijnlijk niks in 't geboortekaartje staan van 'na lang wachten is het eindelijk zover' of zo. Opeens hebben de mensen er geen zaken meer mee...

De mensen die wel op de hoogte waren van de behandelingen, die mogen me wel nog alles vragen, maar doen dat eigenlijk niet meer... Dat snap ik ook niet goed. Misschien komt dat nog als ze er zijn?

[NatSar]

Haha alsof er geen tweelingen worden verwekt zonder IVF Mensen kunnen toch soms domme opmerkingen geven.

[Lie_29]

Ik moet wel toegeven dat ik de laatste jaren bij het zien van een tweeling denk: 'Och, zou het met IVF gegaan zijn?', zeker als de mama in kwestie al tegen de 40 aanleunt.
Stom natuurlijk, maar 't komt direct in me op. Bij een 3-ling ook
Maarrrrrrr, ik zou dat NOOIT durven vragen.

Ik zwel van utrogestan op als een luchtballon waardoor ik tijdens behandelingen echt met een dikke buik zat. Hoeveel keer dat ik niet een 'proficiat' kreeg... Nog niet eens eerst voorzichtig polsen of ik wel zwanger bèn.
Zelfs voor we in deze shit zaten heb ik nooit aan een vrouw die er plots wat dikker uit zag gevraagd 'voor wanneer het was'. Nooit.
Zelfs als het water zou breken voor mijn neus en ik tot op kniehoogte in het vruchtwater zou staan, dan zou ik nog niks zeggen

[pelkie]

lie,
aan de andere kant is IVF absoluut niets om je over te schamen. Ik hang het absoluut niet aan de grote klok, maar als de vraag komt, leg ik't gewoon uit.
Ik hou wel van mensen die zeggen wat ze denken, liever dan dat ze daar achter mijn rug over roddelen.

[Sterretje]

zoals gezegd: 't is vaak de manier waarop hé dat het kwetsend of raar overkomt
je hebt altijd sensatiebeluste mensen of die denken alles te weten.

bij mijn overstimulatie had ik een buik van 9maanden zwanger, ben zelfs denk ik amper zo dik geweest , en toen ik onderweg was voor de vochtpunctie vroeg de logistieke verpleegkundige me of ik bijna moest bevallen.
jeetje, heb ik toen op m'n tong moeten bijten... dat heb ik toch wel even met me meegedragen... maar ja, negen maanden later was t dus wel allemaal vergeten!