Bericht
door Sterretje » 28 september 2011, 12:46
trinity
ik wou dat ik iets kon zeggen om je op te beuren
ik wou dat ik kon zeggen 't zal wel goed gaan' ,'t went snel, 't gaat vanzelf
Maar 't is niet makkelijk nee, zo de eerste keer je kindje achterlaten. en de tweede keer ook nog niet, maar stilaan vertrouw je in de omgeving die je kindje zal omringen, en verval je in een soort van routine
Het eerste wat ik doe als ik mijn kindjes 's avonds zie, is ze kussen en een knuffel geven. Alsof ik iets wil 'goedmaken' door hen 'achter te laten'
Rationeel weet ik gewoon dat het zo moet, dat het leven verder gaat, dat ik me niet mag vastklampen.
de eerste maanden bij m'n eerste dochter was ik een echte moederkloek. Ons kindje mocht niet uit logeren, ikzelf wou ze altijd wassen, aankleden, eten geven, ... gaandeweg betert dat en leer je loslaten, laat je de papa ook eens kleertjes kiezen, mag de oma eens komen oppassen enzovoort
in mijn omgeving sta ik nog bekend als een moederkloek hoor, ze vinden het vreemd dat ik zo veel opgeef voor mijn kindjes. ik heb vrienden die hun kinderen bijna ELK weekend minstens 1 nacht moeten wegbrengen omdat de ouders uitgaan. ik zou dat echt niet kunnen. ik geniet evenveel van 's middags uit te gaan en dan de kindjes mee te kunnen nemen. Bij ons wordt het zonder kinderen op stap gaan dus zo veel mogelijk beperkt. En mijn man aanvaardt dat ook natuurlijk. we zien onze kindjes al zo weinig, dus de weekends zijn echt heilig!
Enfin, laat je traantjes maar de vrije loop meid, raap volgende week de stukjes moed bijeen en zet de eerste dag je verstand op nul. Het gaat wel loslopen, verwacht er niet te veel van en effe tandenbijten.
succes!