Tot nu toe aan ontsnapt Vereltje! Hihi. Vandaag ben ik thuis, daarnet om 12u voor het eerst in het openbaar (op straat) gesnoven, de mensen keken precies wel effe of misschien denk ik dat maar.
Kheb dat ook hoor op het werk. Al een tijdje. Je kan ook maar met zoveel dingen tegelijk bezig zijn hé, die IVF plannen slorpt toch veel aandacht op vind ik, of je het nu wil of niet. En ja, wat is werk, als je met zo'n problemen als de onze geconfronteerd wordt. Das het ook wel denk ik hoor. Ik denk dat alle werk onbelangrijk wordt, als je het naast je kinderwens zet. Pech voor de baas!
M'n ventje is ook niet enthousiast hoor. Ik ben ergens wel blij dat we kunnen beginnen, maar anderzijds toch ook bang hoor. Ik denk dat het nu bij hem nog erger is, hij heeft er zo geen vat op denk ik, en hij vindt het allemaal ingewikkeld. Ik ben er geruster in, omdat ik zelf de medicijnen gebruik en goed weet wat er gaat gebeuren denk ik. Hoe enthousiast kan je zijn hé als je lieveling zoiets zou moeten ondergaan? Stel dat hij dit allemaal zou moeten meemaken, ik zou het er moeilijker mee hebben dan dat ik het zelf doe.
Verzorg jullie nog goed hé in tussentijd! Neem nog wat tijd samen ofzo. Een goed gesprek werkt beter dan lachpilletjes! Hoewel ja, mannen en een goed gesprek... geen evidente combinatie!

Alle energie mag nu gaan naar batterijtjes opladen hé, we gaan ze nog nodig hebben!