Alleen spelen

[fluffie]

Ja muziek is hier ook favoriet!

Vanmorgen liep Seppe met de mp3 speler van grote broer rond, ik moest die eigenlijk afpakken, maar hij heeft er een half uur zicht kostelijk mee geamuseerd, dus heb ik maar een oogje dichtgeknepen en snel de keuken gekuist! Echt luisteren deed hij er niet naar, maar gewoon mee rondlopen en af en toe eens "allo" zeggen alsof het een telefoon was

Véro.
xx

[fluffie]

Ik heb eens een vraagje voor zij die al oudere (stief)kinderen hebben.

Ik hecht er nogal veel belang aan dat Seppe alleen kan spelen. Maar als de grote broers er zijn (week om week), dan willen ze hem constant aandacht geven en er constant mee spelen, en Seppe begint dat al goed te weten, dus telkens als hij zijn broers ziet, steekt hij al zijn armen in de lucht om gepakt te worden, en komt hij met speelgoed aandraven.

Ik doe sinds zijn geboorte niks anders dan zeggen: "laat hem gerust". Niet dat ik er iets op tegen heb dat ze eens samen spelen, maar het gaat om dat aandacht trekken altijd. Ze niezen niet 1 keer, maar 10 keer, omdat Seppe dat grappig vindt. Ze maken rare bewegingen omdat hij zou lachen. Ze spelen met zijn ballon, tuurlijk komt dat kind dan ook meespelen. En zo kan ik nog wel eventjes doorgaan.

Ik ben al een paar keer serieus uitgevlogen, en eerlijk gezegd zit ik al zover dat ik het niet meer zie zitten dat ze nog komen In augustus zijn ze de hele maand bij ons, én gaan we op reis, ik mag er niet aan denken! Ik heb echt schrik om een rotverwend kind te krijgen. Ik heb hen dat ook al dikwijls uitgelegd, dat ik dat niet zomaar zeg, ze zijn 12 en 14, dus je zou denken dat ze dat wel al begrjipen, maar nee hoor.

Hoe gaan jullie daarmee om? Overdrijf ik?

Ik zie mijn stiefkinderen wel graag, en wil ze niet kwijt, maar ik lijk mijn eigen kind en mijn sitefkind niet te kunnen combineren, en dat terwijl ik alleen maar een leuk, groot gezinnetje wil..

[cimoca]

Fluffie, ik denk echt niet dat het ligt aan het feit dat het je stiefkindjes zijn hoor. Ik heb 2 dochtertjes van 9 en 5 en tegen hen moet ik ook altijd zeggen dat ze hun kleine broer moeten gerust laten.

Hier ook van 't zelfde : ze geven constant aandacht, als hij iets doet wat niet mag en ik berisp hem, gaan zij hem troosten. ik heb hen ook al vaak gezegd dat als ze zo doorgegaan een rotverwend broertje gaankrijgen maar ja hij is toch o leuk, toch zo schattign toch zo lief ( tuurlijk is hij dat, da liefste van de hele wereld ook in mijn ogen maar hij moet toch een beetje aan verbod staan hé).


Dus voel je alsjeblieft niet schuldig naar je stiefkids toe.

Hoe je het aanpakt tja, het hen nog eens uitleggen. hen zeggen dat als ze niet luisteren en er een rotverwend kind van maken ze dan ook moeten komen klagen als hij dan ook hun spullen afpakt, kapotmaakt. Een schema afspreken met tijdstippen waarbij je hen vraagt om samen te spelen en tijdstippen waarop ieder apart moet spelen.

de gouden oplossing heb ik ook niet maar ik ben ervan overtuigd dat 't wel goed komt. Bij mij zijn ze er natuurlijk elke dag en op den duur zijn de grote het aandachtvragen van onze jongen ook wel beu. bij jou hebben ze Seppe waarschijnlijk al een tijdje niet gezien en zijn ze weer blij als zev hem zien. als ze een maand bij jullie zijn, zullen ze 't op den duur ook wel moe worden.

Cinne

[Sterretje]

vero, ik denk ook niet dat t komt doordat het stiefkinderen zijn hoor.
't zijn waarschijnlijk eigenzinnige pubers
ik treed cinne daarin bij. ik denk dat een kleine broer/zus altijd wat verwend wordt (kakkenestje in vele gezinnen)
is het een optie dat jij mss even met de grote broers bezig bent om hen van seppe af te leiden zodat ze ook leren dat ze zich moeten amuseren zonder hem?
en steunt de papa jou daar ook voldoende in?
mss heeft de papa al eens meer invloed op hen dan jij?

en ach, ik denk dat ze van dat verwennen wel uitgroeien hoor. als amber naar mijn schoonmoeder gaat krijgt ze de hele dag exclusieve aandacht. ze wordt culinair verwend en ook qua aandacht, speeltjes, ...
en dan merk ik soms ook dat ze hier thuis minder goed alleen kan zijn...
ik hoop dat seppe snel het onderscheid leert en dat hij als hij alleen is, daadwerkelijk alleen leert spelen. ik vermoed dat dat moet kunnen hoor, hij is nog klein

[fluffie]

Jullie reacties doen me echt deugd! Op den duur begin je overal aan te twijfelen. Ventje steunt me er gelukkig (meestal) wel in, maar let er vaak niet zo op. Ik heb het er wel al vaak met hem over gehad, en misschien gaan we een of ander beloningssysteem voor de oudsten in mekaar steken (we moeten het er nog eens over hebben voor het concreet wordt). Het is natuurlijk ook niet de bedoeling dat ze hem helemaal gaan negeren ook hé. Maar ze lijken zelf geen tussenweg te vinden. Ze "vechten" constant om zijn aandacht, het is alsof ze allebei de tofste broer willen zijn... vreselijk vind ik dat.

Maar kom, goed te lezen dat het niet alleen hier zo is Dan blijven we maar zeggen 'laat hem gerust'

Cinne, dat van die vaste tijdstippen vind ik ook wel een goed idee. Of misschien moet ik ze wat meer betrekken, hen hem eens laten eten geven of zo (ik doe graag alles zelf )

Heb ook al gezegd tegen ventje dat we dringend aan een tweede moeten beginnen, dat ik dan misschien blij zal zijn dat zij er eens mee bezig zijn

Véro.
xx

[cimoca]

Véro, ik ben ook zo, ik doe ook alles graag zelf

Maar dat heb ik al geleerd dat je de oudste af en toe zaken moet laten doen. in 't weekend mogen ze van mij elk één keer G eten geven, allé vroeger want nu wil meneertje het zelf doen. Binnen hebben we onze vaste plaats maar als we buiten eten mogen ze elk op toer er naast zitten en moeten ze hem helpen. Ze mogen in 't weekend samen met hem onder de douche ( liefst voor ik de badkamer gekuist heb).

Maar ondanks dat moet ik hier ook nog vaak zeggen " laat hem, hij kan dat zelf" of " laat hem gerust, je maakt hem te wild" hoor.

't zal wel beteren, binnen een jaar of twee is hij misschien de "stomme kleine broer" .
En dan moeten we misschien tegen de jongste zeggen : laat de oudste gerust, ze moeten studeren

Cinne

[K'tje]

Véro, ik herken dat!

Ik heb een broer en stiefzus van 14 en 13 jaar.

En ook bij ons is dat zo hoor, als ik met Sem bij m'n ouders ben, en zij komen bvb thuis van school, dan gaan ze hem altijd even oppakken. Hij weet dat ook al, en dus als hij hen ziet begint hij hevig met armen en benen te zwaaien en te "roepen".
Meestal zit hij net op dat moment flink alleen te spelen, of flink aan het eten ofzo.

Maar dan nemen ze hem dus in hun armen, doen er een beetje gek mee, en als ze het na een tijdje beu zijn, of ze gaan naar hun kamer, dan zetten ze onze jongen terug waar ze hem "gevonden" hebben. Resultaat: Sem weent...

Ik (en m'n mama trouwens ook) heb al 1000x gezegd dat ze hem moeten met rust laten als hij alleen zit te spelen.
't Is natuurlijk zo vervelend niet als bij jou, ik zie hen dagelijks maar eventjes na't werk als ik Sem daar ophaal (mijn mama heeft vroeger gedaan met werken en haalt hem af bij de creche), maar toch. En in augustus gaan wij allemaal samen een week op vakantie... Ben benieuwd wat dat zal geven

Maar ik denk ook wel dat je stiefkids eruit zullen groeien, als ze wat ouder worden dan gaan die interesses ook veranderen. Ik zie dat bij m'n broer, hij is gek op Sem, maar als z'n vrienden er zijn, dan gaan die toch voor op die soms "vervelende baby"...

Oja, mijn broer vindt het super om Sem eten te geven!!

[nathalie v]

Natsar,

Hier ook nog wat reacties...

[NatSar]

Jullie kindjes zijn wel al een pak ouder natuurlijk, maar het is heel herkenbaar. Ik moet ook niet echt meespelen, gewoon dicht bij hem zitten is al genoeg. Maar zet hem niet in z'n park, alleen op de speelmat, zeg zeker niet dat je even iets gaat doen terwijl hij je ziet weggaan, want dan barst hij echt in huilen uit.

[nathalie v]

19 maanden is ukkepuk ondertussen geworden!

Ik worstel wat met het speelprobleem, kheb hier nog eens door de posts gelezen, maar kga men vraag mss wat anders stellen.

Alleen spelen kan ukje amper, en al zeker niet thuis, op een ander gaat het precies allemaal wel. Thuis doet hij dingen die niet mogen om zich bezig te houden of hangt te neuten aan m'n been.

Als ik een goede dag bekijk, heeft hij 3 keer 5 minuten alleen gespeeld (dus zelf begonnen met iets), op een "slechte" dag (zoals vandaag...) niet. Ik zit dan met een tweestrijd: moet ik toegeven aan zijn driftig gedrag om aandacht en telkens als hij dat wil, alles laten vallen en met hem spelen? Of laat ik hem uitrazen en "negeer" ik zijn willetje? Ik vind dat dus ontzettend moeilijk...

Bevestig ik hem in niet alleen kunnen spelen door met hem op zijn verzoek te spelen of net niet? Maak ik hem zelfstandiger in speelgedrag door veel met hem te spelen? Pfff...

[mindyke]

pfffffff heel moeilijk, ben benieuwd naar het antwoord van de anciens....

[Fien83]

@Nathalie: 't Is maar een ideetje hé (een beetje gebaseerd op theorie en ik heb het zelf nog niet moeten uitproberen). Misschien kan je eerst een paar dagen met ukje leuke dingen zoeken en dan samen met hem spelen. Lukt dat goed, hem alleen laten spelen terwijl jij bij hem bent en hem uitgebreid complimenteren. Als dat dan weer goed gaat hem gewoon laten doen en weer veel complimenten geven. Met complimenten bedoel ik dat je telkens heel duidelijk formuleert wat je leuk vindt (bv. Amaai F. wat kan jij flink alleen spelen). En je moet dat dan echt héééééééééééééél veel doen! Echt in overdrijven. In het begin bijna continu positieve dingen gaan zeggen en het op de duur een beetje laten verminderen, maar zeker laten doen. Zo leert hij dat mama blij is als hij alleen aan het spelen is en hij toch op die manier tonnen aandacht krijgt.

[Liefje]

hey Nathalie, het alleen spelen is een ding waar we hier ook vaak mee worstelen. Ik ben thuis met Fien, ze gaat dus niet naar de opvang. Wel gaat ze 1 dag per week naar opa en oma, waar ze heel flink zichzelf kan entertainen en ze goed speelt met de neven en nichten. Ook ga ik ong. 2x per week samen met haar naar een peuterspeelgroepje. Als ik bij haar ben (thuis én bij de peutertjes) hangt ze heel vaak aan mijn been. Zonder mama weet ze niet goed wat te doen. Als ik samen met haar speel, amuseert ze zich. Zonder mij (dus met opa oma, of met papa) is ze veel zelfstandiger. Ik ben ervan overtuigt dat je als mama dus een duidelijke invloed hebt. Ik vind het vaak moeilijk, maar tegelijkertijd ook 'flauw' om de hele dag bezig te zijn met 'trainen' om haar alleen te doen spelen. Ik ben nu eenmaal in de positie om veel met haar bezig te zijn. Wel zeg ik heel vaak 'nu gaat mama ... (koken bijv) en Fien flink alleen spelen'. Hier volgt soms protest op en soms niet. Protest negeer ik dan en ik blijf herhalen. Dat werkt uiteindelijk wel.
Nu hebben we een periode van maanden gehad (letterlijk) dat Fien last had van haar doorkomende kiezen en dat ze absoluut heel slecht alleen kon spelen. Ook achteraf gezien een mentaal sprongetje, want sinds een paar dagen als bij wonder speelt ze heel flink alleen - én met allemaal nieuwe dingen. Opeens is ze een poppenmoedertje, loopt ze rond met haar hondje en vindt ze het leuk om kralen te rijgen. 'Moraal van het verhaal': probeer te onthouden dat het waarsch een fase is waar F doorheen moet. En ja, soms moet je even streng zijn, als je echt iets andes te doen hebt. En soms gewoon genieten van wat speeltijd met je kind. En soms de dingen combineren door F te betrekken bij wat je doet. Oja en het is volgens mij ook eigen aan de leeftijd. Maar lastig is het vaak wel, he. Dikke knuf hiervoor.

[Sterretje]

ik vind de theorie van Fien heel nuttig
een tip is inderdaad om op weg te zetten met een speeltje. en aanmoedigen als hij goed vertrokken is, af en toe nog eens 'meespelen' en stilaan wat meer alleen laten.

uit eigen ervaring nathalie kan ik zeggen dat het ook een periode is. bij A heeft dat lang geduurd en t begint stilaan te beteren.

ik geloof heel goed wat Liefje zegt: zij is bijna alle dagen thuis met F. en natuurlijk is mama dan haar enige referentie/aanspreekpunt
maar omgekeerd: als ukje naar de opvang gaat, moeten ze daar de aandacht delen, of zich alleen/met andere kindjes vermaken. eens ze dan thuis zijn, willen ze gewoon dichtbij mama / papa zijn en volledige aandacht krijgen.
verder moet je ook mss rekening mee houden dat ukje aanvoelt dat hij binnenkort niet meer de enige oogappel is. hij wil waarschijnlijk zijn plaatjse al verdedigen.
wat ik deed/nog steeds doe is A gewoon zo veel mogelijk bij me zetteen daar waar ik aan het werk ben, met een speeltje, tekengerief, DVD, boekje, ... ofwel gewoon op haar poep op het aanrecht (heb wel t geluk dat ze flink blijft zitten en me graag bekijkt)
intussen babbel ik tegen haar of geef ik haar iets te eten
en als het me echt echt te veel wordt, gaat hier de TV aan.

[nathalie v]

Bedankt mama's, voor de tips en jullie aanpak. Het lijkt me nu niet meer zo een "het is alleen bij mij zo" situatie...

Ik hoop ook dat het maar een fase is, die ondertussen al wel heeeeeel lang duurt, maar kom. Wat ik ook gemerkt heb, is dat als ukje te vroeg wakker is bv om 6u, de voormiddag moeilijker verloopt, omdat hij niet uitgeslapen is. Als hij een uurtje langer slaapt, is hij contenter en kan hij makkelijker spelen. Maar ja, dat snapt hij ni he, dus 6u wakker is echt wel om 6u aan de dag beginnen!

Liefje, zo veel last vd kiezen seg, ze staan er nu toch wel door hoop ik!?

Sterretje,
Stofzuigen kan hij "uuuuuuren" (bij wijze van spreken he ), tot mijn oren ervan tuten en ik moet zeggen dat de stofzuiger moe is en moet gaan slapen. Dus Sint, ge weet het he!
Soms hoop ik echt dat hij eens ff naar Tv kijkt, maar ook dat lukt echt wel nooit!