Hey anie, ik ben vandaag ook helemaal aan het flippen gegaan! Zoals ik het begrepen heb: eens je counseling krijgt, kun je starten. Dus het zal zeker snel gaan bij jou!
Hier is het me wel weer het dagje geweest, hoor. Daarstraks zijn de

erdoor gekomen, maar dat was voor mij geen verrassing, had deze ochtend plots weer migraine gekregen. Geen wondertje voor mij dus deze maand.
Ik dus maar meteen opgebeld naar Jette voor die echo-afspraak op dag 3. Blijkt dat aangezien mijn ms na de middag zijn gestart, morgen pas als dag 1 wordt gezien, dus zegt de dame aan de lijn dat ik geen geluk heb dat dag 3 in het weekend valt, want dan doen ze geen echo's! Vrijdagochtend kon nog tussen 10 en 12, maar dan kan ik niet. En maandag was te laat. Dus niet mogelijk, maar geen probleem, dan kon ik een maandje wachten! Maar wat als ik volgende maand weer geen 'geluk' heb? Van alles dat op me afkwam, ben ik van ellende beginnen huilen aan de foon! Vreselijk he, maar ik kon het niet helpen. De dame bleef gelukkig vriendelijk, maar er kon toch niets gedaan worden. Ik dan maar gevraagd of ik dat in een ander zh kon laten doen, wat ook mogelijk was, dus dat ging ik dan maar doen.
Ondertussen had de verpleegster mij al opgebeld toen ik in meeting was, had ze ingesproken dat ze me later op de dag zou terugbellen, had ik haar zelf teruggebeld, maar konden ze haar niet bereiken, heb ik haar nog eens gebeld en was ze al naar huis...
Met dat alles samen, het bellen tussen 2 meetings door, het trachten te regelen en er niet toe komen, het zoeken naar een ander zh...kun je je voorstellen hoe ik me voelde? Wellicht door mijn ms, ben ik al emotioneler, maar ik zat erdoor. Dan maar hopen dat niemand op het werk dat zag... Pfff het was me echt teveel. Ik had het gevoel: waar zijn we nu aan begonnen (en we zijn nog niet eens begonnen), ik zag het even niet meer zitten: ellenlange wachttijden, onflexibele uren, onbereikbare verpleegsters en dokters, etc
Maar gelukkig ken ik mezelf, ik herpak me wel weer. Heb me dan maar terug op het werk gegooid. En wat gebeurt er dan: mijn man had ondertussen nog eens opgebeld voor de echo en blijkt nu dat ik maandag toch mag gaan. Ik begreep er niks meer van, want bij mij kon het niet, maar ik hoefde het ook niet te begrijpen. Ik was zo blij met die ene afspraak, zo blij! Maar ik weet ondertussen dat er ons een lange weg staat te wachten en ik ben er bang voor. Ik heb ook begrepen dat ik (als we er geen drie jaar over willen doen) dus alle afspraken op het werk zal moeten kunnen annuleren om naar daar te gaan...maar dat is dus de keuze die we hebben: ofwel steekt het niet op een maand ofwel ben je flexibel. Ik had vewacht dat jette flexibel zou zijn, maar daar hebben wij alvast niet veel geluk mee.
Ik hoop dat ik me morgen wat beter voel en dat ik de verpleegster te pakken krijg en dat ik (pray for me) een afspraak krijg voordat mijn volgende cyclus eraan komt...
Ik ga alvast ook eens denken over hoe ik dit met mijn baas aanpak, want dat zal dus zeker nodig zijn. Ik hoop dat ze mij de flexibilieit geven en dan ben ik wel bereid er mijn verlof voor te gebruiken, zoals Exelia. Nu doe ik dat ook zo, maar dat valt mee, dus weten ze niet waarvoor dat is.
Sorry voor mijn lang en emotioneel verhaal, maar het moest er even uit. Het is al even geleden dat ik me zo ellendig voelde.
Dus anie, niet panikeren, jij bent echt al drie stappen verder. Vertel je ons morgen hoe de counseling verlopen is?
Sevenflow, we kunnen ook een ivf-clubje starten he, voor 2012. Dan gaan we allemaal voor die ivf-baby in het nieuwe jaar.