grote zus / broer

[cimoca]

Dikke knuf Loeki en JD
JD proficiat trouwens, ben blij je weer te lezen

Weet je, ik heb hier in "'t verleden al enkele keren geschreven over 't feit dat ik de overgang van 2 naar 3 kindjes veel makkelijker vond dan van 1 naar 2

En dat heeft alles te maken met "exclusieve" aandacht en de schuldgevoelens daaromtrent.

Ook ik had destijds al tijdens de zwangerschap al 't gevoel van : wat heb ik gedaan, hoe kan ik een tweede kindje even graag zien, hoe kan ik ze allebei evenveel aandacht geven.
Nu ja, de ervaring heeft uitgewezen dat dat graag zien dik in orde is maar met die aandacht heb ik echt geworsteld en geworsteld.


Bij mij was 't niet zo dat 't ventje taken heeft overgenomen ( pinksteren en pasen zullen moeten samenvallen wanneer dat hier ooit zal gebeuren ). Maar mijn mama heeft me toen ontzettend veel uit handen genomen.

Eigenlijk was 't zo dat ik meestal inging op het aandacht-vragen van de oudste met enorme schuldgevoelens naar onze jongste toe. Zij kreeg die aandacht voornamelijk 's nachts : wij met ons tweetjes, de rest rustig, we genoten allebei.

Bij ons is 't beginnen beteren toen de oudste inzag dat er met kleine zus ook kon gespeeld worden. En dat iki op die manier aandacht aan beide samen kon geven. Op den duur leren ze echt wel die aandacht te verdelen.

't is gewoon doorbijten en geen schuldgevoelens want dat helpt toch niet. trouwens 't is misschien easier als een kind alleen blijft maar ooit moeten ze toch leren dat de wereld niet om hen alleen draait. Hoe vroeger ze het leren hoe beter gewapend ze zijn tegenover de buitenwereld. en ze zien na een tijdje echt wel 't voordeel in van dat busje/kameraadje dat er altijd voor hen is.

daarom is 't veel makkelijker van 2 naar 3 want ze weten al dat aandacht verdeeld wordt en als mama besef je ook al dat je niet altijd 50/50 of in mijn geval 33/33/33% exact kan verdelen.

En geloof me, ik ben daar destijds heeeeel ver in gegaan : cadeau's moesten even duur zijn , als ik iets kocht voor de één direct verder zoeken tot je ook iets hebt voor de ander, controleren of je evenveel foto's neemt van allebei

Op een gegeven moment maak je de klik en je geeft ze echt allemaal even veel aandacht, alleen niet tegelijkertijd

Cinne

[LaBatsa]

Bij ons is het zo dat ik vooral de verzorger ben, mijn man doet daarnaast wel veel met onze zoon (spelen, gaan zwemmen,...) Voordien deed ik alles voor/met hem. De zoon heeft 5 jaar mijn exclusieve aandacht gehad, maar hij heeft het gelukkig nooit moeilijk gehad dat hij mij nu moet delen. Hij is gewoon veel te blij met zijn zus (hij wil zelfs nog een broertje) En dat hij nu meer tijd doorbrengt met zijn papa vind ik ook niet erg, dat versterkt alleen maar hun band.
Het scheelt natuurlijk dat hij al 5 jaar is, hij snapt het allemaal goed en begrijpt dat een baby veel zorg nodig heeft.

[nathalie v]

JD,

Hoe moet ik op je verhaal reageren...ik weet niet goed wat te zeggen, alles wat je omschrijft en wat ook Loeki beschrijft, staat vlak voor mijn deur. Ik herken al jullie gevoelens, bekommernissen, vragen...en ben er bang voor... bang voor wat gaat komen en hoe ik en de rest van mijn gezin ermee zal omgaan. De ene dag ben ik positief, de andere dag staat het huilen me meer nabij dan het lachen. Tis zoooo dubbel. En zeker als ik dan de nieuwe topicjes lees bij "brusjes in de maak", dan schaam ik mij zo he...

Ik hoop dat de nieuwe situatie bij je thuis snel in evenwicht komt en dat je 100% kan genieten van je kleine wonder en ook van je peuter.

[JD]

Nathalie,

Ik had zoals gezegd ook enorm veel schrik tijdens de zwangerschap, en nog meer daags nadat ik uit het ziekenhuis thuis was, toen was ik echt in paniek omdat mijn man de donderdag alweer wilde gaan werken en ik die dag dus met zoonlief naar de crèche zou moeten en kleine broer al zou moeten meesleuren. Zoonlief was die dag echt niet handelbaar, de hormonen gierden door mijn lijf en ik kreeg niet meer gedaan dan voor kleine broer en mezelf te zorgen.

Nu moet ik zeggen dat manlief niet zo'n goede planner is en als hij al iets plant, dan zegt hij het me meestal veel te laat. Dus ook hier weer een verrassing... hij zou de donderdag uiteindelijk wat later beginnen werken zodat hij zoonlief naar de crèche kon doen en ik alleen voor mezelf en kleine broer moest zorgen. Dat was al een hele opluchting.
De vrijdag, de eerste dag dat ik alleen was met mijn twee zonen, was hectisch (en ik vond van mezelf dat ik zeer veel heb lopen zagen), maar zeker geen ramp en dat gaf me zelfvertrouwen.
Gisteren, hetzelfde.

Nu is manlief weer thuis, dus heb ik weer wat meer ademruimte. Overdag bekommer ik me om kleine broer en waar mogelijk probeer ik iets exclusief met zoonlief te doen (vandaag bv met ons tweetjes naar Delhaize, verhaaltje gelezen voor het slapengaan).
Ik probeer me er bij neer te leggen dat zoonlief nu meer naar zijn papa trekt en dat het huishouden op de tweede plaats komt.
Vandaag ook bezoek gehad van K&G en zij vertelde net hetzelfde: zorg goed voor jezelf, het huishouden komt op de tweede plaats en zie het als een voordeel dat de papa met de oudste bezig is en niet als een soort van falen!

Beetje per beetje begin ik er dus in te geloven dat het wel los zal lopen. Ik heb zelfs geen schrik meer voor volgende week, als mijn man 4 dagen naar het buitenland moet. Ik probeer het realistisch te bekijken: 't zal lastig en hectisch zijn, maar we zullen het wel overleven.

Geloof me Nathalie, 't is niet allemaal kommer en kwel hé, want ik voel me ook schuldig tov de mensen die zo graag een brusje zouden hebben. 't Is zo schoon om zoonlief bezig te zien met zijn broertje (heeft al duizend keren alle lichaamsdelen van zijn broertje aangewezen en benoemd, wil hem in de armen nemen, ...)
Deze morgen waren we al vroeg wakker door onze zonen en we hadden ze, nog doodmoe van een te korte en onderbroken nacht, efkes bij ons in bed gelegd en dat voelde zo goed aan, ondanks de vermoeidheid!

Weet je, ik denk dat de twijfels waar wij het hier open en eerlijk over hebben wel bij meer mensen voorkomen, maar dat het een taboe is waar niet over gesproken wordt (of toch nog nooit tegen mij). Ik kan alleen maar vermoeden dat de 'tzal-druk-zijn-reacties op het feit dat beiden zonen maar 20 maanden in leeftijd verschillen iets in die trand aanwezen.
Ik hou mij ook steeds voor dat er al miljoenen vrouwen ons zijn voorgegaan en dat ikzelf ook de oudste ben en er geen trauma's heb aan overgehouden.

't komt dus allemaal wel goed (we sleuren er elkaar ook wel door hé), al zal het waarschijnlijk wel met z'n ups en downs zijn. Laat je niet ontmoedigen en geniet nog maar wat van je bolle buik.

[Kimzie]

Ik kan hier weinig reageren want ik heb er (nog) maar eentje! Maar vannacht droomde ik (in dat ene uurtje slaap dat ik heb) dat ik opnieuw zwanger was en in paniek werd ik wakker. En blijkbaar is het realistisch wat ik droomde... (zucht)

Loeki en JD, ik hoop dat jullie toch snel jullie 'draai' vinden en dat de schuldgevoelens snel weg zijn (deze keer: vort, schuldgevoelmonster, vort).
Nathalie, duimen omhoog voor jou en ukje! Een verwittigde is er 2 waard, dus misschien zet je je nu erg schrap en valt het uiteindelijk allemaal wel mee (ik hoop mee)!

[nathalie v]

Bedankt voor je extra berichtje JD.

Tis waarschijnlijk de combinatie die het moeilijk maakt in't begin he: schuldgevoelens tegenover peuter, je hormonen, de vermoeidheid, alles ligt overhoop (inclusief het huishouden ) en ga zo maar door, en, dan spreek ik uiteraard voor m'n eigen, je eigen persoonlijkheid, hoe je omgaat met de dingen...

Ik heb me altijd al voorgenomen om de tweede en laatste keer wél te genieten van de kraamtijd, een roze wolk te ervaren, en zelfs dat legt al druk nu...

Fijn te lezen dat broertje lief is voor baby, en dat jullie door de vermoeidheid door kunnen genieten van een mooi ochtendmoment.

Ik geniet momenteel voor 200% van m'n kleine uk, die is de laatste week heel lief en flink en ik geniet ook nog van woelwatertje, die hopelijk momenteel van stuitligging naar de "juiste" ligging is aan't wringen.

Mercikes Kimzie!

[nathalie v]

Hey Loeki en JD,

Hoe gaat het ondertussen met jullie en met jullie baby's en kleuters?

[Sterretje]

A ging vandaag 'paardje rijden' op I. voor we het zagen, zat ze bovenop haar kleine zus!
hilarisch wel, maar 'k heb het haar maar bestraft
verder superlieve grote zus, geen spanningen, geen grote jaloezie.
samenspelen zit er nog niet in, als I iets pakt van A, dan is A ineens terug geinteresseerd in hetgeen waar ze al tijden niet meer mee speelde
en als kleine zus mooi ligt te slapen (vb maxicosi) zegt ze met haar vingertje voor haar mond: sss zusje slaapt!
om haar vervolgens met een stevige aai over haar bolletje wakker te maken
maar de band tussen beide zussen is sterk aanwezig: hoe I reageert op grote zus en hoe A kan komen knuffelen, da's zo vertederend. ik krijg er niet genoeg van

[nathalie v]

Sterretje,

Ik ben blij te horen dat je geniet van hen en ook dat de kindjes goed met elkaar overeen komen! Ik hoop dat dat bij ons ook zo zal zijn!

Ik vergat GG nog, hoe gaat het met je en je twee prinsesjes?

[Loeki]

Hier lukt het al wat beter. Supertip die ik vrijdag heb toegepast : zeg gewoon ja tegen die superlieve vriendin die ziet dat je erdoor zit en die aanbiedt om voor de baby te komen zorgen een dagje. Want ze doet dat beter dan manlief die niet weet wat hij met een "platte baby" moet aanvangen. Dus geen schuldgevoelens naar baby toe want die wordt een hele dag rotverwend.

Yveske is thuis gebleven van de creche, en ik heb een hele dag met hem gespeeld, geknuffeld, boekjes gelezen. Tijdens de BV momenten was vriendin dan met Yveske bezig, wat ook verrassend goed ging!

Ventje heeft ook wat gesnapt daardoor, en die loopt wat vaker met baby op de arm en die zegt wat vaker tegen Yveske "ga dat eens aan mama laten zien" ofzoiets. De balans is daardoor ineens stukken beter.

JD een hele dag thuis met zo'n twee! Dat zie ik nog totaal niet zitten hoor! Kben al blij als ik twee uurtjes overleef...

[nathalie v]

Super Loeki!!

Ik heb me ook voorgenomen om de aangeboden hulp met open armen te ontvangen, in tegenstelling tot in de kraamtijd met ukje, waar ik nog dacht dat allemaal alleen te kunnen beredderen En als ze't ni aanbieden, dan vraag ik het deze keer!

[Sterretje]

Super Loeki! Een vriendin uit de duizend...

en hier heeft ventje t ook gesnapt hoor, sterker nog, hij zegt altijd: je beseft toch hoeveel chance je met mij hebt

[JD]

Sterretje, jij hebt duidelijk je evenwicht gevonden en bent blijkbaar écht aan het genieten van je kroost! 't Is je gegund.

Loeki, tof van die vriendin van jou. Alle hulp is inderdaad welkom, met beide handen grijpen! Zo heb je zelf ook nog eens contact met de buitenwereld hé.
Manlief vertrekt morgen voor 4 dagen naar het buitenland (slik, lichte paniek). Ik had aan mijn mama gevraagd om dan eens langs te komen (ze had gezegd dat ze met plezier af en toe wilde komen helpen in het huishouden, ook al moet ze daarvoor een uur op en af rijden, dat ze dan nog eens de kindjes zag ook, maar ik moest het wel zelf vragen). 'k Had haar gezegd dat het voor mij al veel zou zijn als zij wat op de kindjes zou passen zodat ik eens wat in het huishouden zou kunnen doen, dat zij dus niet persé moet komen wassen/plassen/kuisen. We spreken een dag af, ze zegt dat papa ook meekomt, wat natuurlijk geen probleem is. Na 5 minuten doet ze het voorstel om mijn mémé ook mee te brengen (echtgenote van mijn pépé die recent gestorven is), tja, dat kan ik natuurlijk moeilijk weigeren, ik zie haar al veel te weinig en er eens uit zijn zal haar ook wel deugd doen... Alleen, van hulp in het huishouden zal er natuurlijk niet veel terecht komen op die manier. Tegen het einde van het telefoongesprek stelt ze dan nog voor om een nonkel mee te brengen ook, want alleen rijdt hij zo ver niet en dan heeft hij ook kleine broer gezien...
Tja, allemaal goed bedoeld natuurlijk, maar op die manier krijg ik ipv hulp en pak extra werk ...
Moraal van het verhaal, als ik hulp wil krijgen van mijn mama, zal ik iets duidelijker moeten zijn en haar moeten uitnodigen om een uitpuilende wasmand/strijkmand te komen wegwerken en niet gewoon om te babysitten

Soit, heb vandaag eindelijk ook bevestiging gekregen dat er poetshulp komt vanaf donderdag Ben benieuwd of die persoon zal kunnen tegemoetkomen aan mijn wensen
Dat is de reden dat ik deze keer geen kraamhulp gevraagd had. Zij mochten enkel koken/strijken/babysitten en dergelijke en niet poetsen. Dus de dingen die ik wel nog zie zitten (en die je efkes tussen twee voedingen door kan doen) moest ik uit handen geven en de dingen waar ik een hekel aan heb moest ik zelf doen... Trouwens, ze stonden meer te kletsen en te kijken naar zoonlief dan dat ze werkten

Loeki, de twee dagen dat ik alleen geweest ben met zoonlief zijn inderdaad redelijk vlot verlopen, maar dat kan ook toeval geweest zijn en 't was zeker ook niet zonder de nodige stress hoor.
Vandaag is zoonlief naar de crèche. Ik ben hem dus voor de eerste keer na de bevalling weer gaan afzetten, met kleine broer mee dus. Amai, dat was ook geen sinicure. Ben zelfs efkes uitgevlogen tegen zoonlief (en had daar natuurlijk direct ook weer spijt van) omdat ik hem al 10 keer had moeten zeggen dat hij de deur moest dicht doen van de badkamer omdat ik met kleine broer bezig was (die trouwens een verkoudheid heeft gekregen van grote broer).

Ik heb tegenwoordig meer last van/met manlief. Hij doet heel veel in het huishouden, maar neemt die job zo ernstig, dat hij geen geduld meer heeft met zoonlief, want die hangt natuurlijk continu aan zijn broek en zo krijgt hij niets gedaan. Maar hij heeft zoonlief eigenlijk wel zo 'gekweekt' dat hij continu aandacht van hem krijgt...

Allé ja, ik kan zeggen dat het hier behoorlijk lukt, als ik ten minste wat heb kunnen slapen. Zo niet, merk ik dat ik snel in paniek geraak en nogal emotioneel wordt. En geduld is echt wel een schone deugd, zeker met een peuterpuber in huis.

[nathalie v]

JD,

Dat is ook de reden dat ik geen kraamhulp gevraagd heb; ze mogen niet poetsen! Of toch zeer beperkt: badkamer en babykamer. Ik heb een poetsvrouw via DC voor 4u om de twee weken en dat helpt al enorm zenne!

Tzal dus nog drukker worden met al dat bezoek

Veel succes de komende dagen he, het gaat je zeker lukken!! Als er iets is waar we je virtueel in kunnen steunen, let us know he!

Trouwens, mogen we de naam van je baby kennen of is dat een geheimpje?

[JD]

Nathalie,

Bedankt voor de virtuele steun!

Ik probeer het positief te bekijken, man 4 dagen moeten missen is daarna weer wat grotere liefde hé .
En 'k wil mezelf ook bewijzen dat ik het kan zonder al te veel te stressen en zonder teveel mijn geduld te verliezen.

Bovendien heb ik al voor elke dag iets gepland: di ouders op bezoek, woe naar sint op werk (voor de eerste keer met de 2 kids alleen weg ), do voor het eerst poetshulp...

Naam baby via PB