Ik heb me al een hele tijd geleden aangemeld maar ben niet zo actief.
Ik zou graag mijn verhaal hier neerschrijven, er is zo weinig begrip in de wereld en dat is wat ik (volgens mij) nu net nodig heb.
In juni 2007 ben ik met de pil gestopt. Piepjong (20) en volgens mij er helemaal klaar voor. Ondertussen zijn we 4.5 jaar verder en nog steeds niets (we hebben nu wel een pleegdochter van 15 maand oud.)
10 ronden met clomid en pregnyl, diagnose was PCO.
Daarna overgeschakeld naar een fertiliteitscentrum.
Hier hebben we 2 IUI's gedaan, maar we voelde ons er niet goed bij. Bij de gyn dan, de vroedvrouw was een schat van een vrouw (dezelfde die mijn man ooit nog ter wereld heeft gebracht.)
Intussentijd bleek dat door de vele ronden clomid ik een zeldzame reactie op mijn schildklier had ontwikkeld. een 4-tal knobbels waarvan ze zelfs na een biopsie niet konden zeggen of het goedaardig was, dus hij moest verwijderd worden.
Dus zijn we overgeschakeld naar leuven. Heel goede ontvangst, eindelijk werden we serieus genomen. Eindelijk werden er tests gedaan. Met mij was alles fysiek in orde, maar hormonaal is het een ramp. en bij mijn echtgenoot ook een slecht resultaat.
Op naar IVF 1: 10 follikels, 8 eicellen, alle 8 bevrucht en 1 TP. Spijtig genoeg negatie.
Cryo 1: we hadden 2 embryos in de vriezer, ontdooit alles in orde ze hadden het beide overleefd. Tp geplant maar spijtig genoeg is deze niet doorgegaan. De dag zelf waren ze gestopt met delen.
Tijdens de IVF was er een cyste ontstaan die maar niet wegging dus een laparoscopie om deze te verwijderen.
IVF 2: de cyste was terug gekomen dus alleen recht heeft follikels geproduceerd: 12 maar er zaten maar 3 eicellen in, 2 bevrucht en terug geplaats maar van zeer slechte kwaliteit (veel fragmentatie.)
3 maanden wachten, maar de cyste zat er nog steeds. Nog eens 3 maanden wachten op de operatie (deze was op 7 oktober). Cyste is verwijders plus een deel van mijn eierstok die los hing.
De week erna zijn we naar de Prof geweest, alle resultaten buiten 1 waren aanwezig en alles was goed. De week erop woensdag krijg ik telefoon dat het resultaat binnen is en het is niet goed (wat bedoelt ze daar nu mee???) en ik moet de dag erop naar de gynecologische-oncoloog. Nu blijkt dat ik stadium 1 eierstokkanker heb. Maar goed dat ze er zo vroeg bij zijn natuurlijk.
Nu word ik vrijdag geoppereerd om eierstok, eileider, aanhechtingen en vetschort te laten verwijderen. Als ze verder niets kwaadaardig vinden moet ik gelukkig geen bestraling of chemo.
De 5de keer onder het mes op 3 jaar tijd. Het wordt stilletjesaan allemaal wat te veel. Familie begrijpt het niet. Het lijkt of de kans op een kindje verder is dan ooit (mijn Re eierstok die blijft zitten heeft in de 4.5 jaar tijd maar 1 keer gewerkt). Ze begrijpen niet hoe zwaar het is, het is al zwaar genoeg om geen kindjes te kunnen krijgen (of moeilijk) en dan nog eens kanker op je 24ste.
Ik vraag me soms af hoever en hoelang ik nog door kan gaan.
Sorry voor het lange verhaal maar ik moest het gewoon eens van me afschrijven.
Groetjes
Tamsie
