begin er stilaan wat onderdoor te zitten (ondanks heerlijke ventje and me time gisteren)
A kan heel lief en heel flink zijn, heel charmant en flink luisteren, maar het middageten is hier al drie dagen complete ramp

eigenlijk heeft ze thuis nog nooit echt super goed gegeten: 't is te zeggen eten wat de pot schaft en netjes bordje leeg
't is altijd een gezever, een onderhandelen, TV inschakelen, of wat ketchup, of wat 'dreigen', in de hoek zetten. om dan achteraf allemaal met een negatief gevoel te komen te zitten
donderdag had ik echt mijn tijd gemaakt voor haar eten. wel patatjes apart, stukjes groente en stukjes vis
NIET WILLEN PROEVEN! TV aangezet, ketchup erbijgehaald... op de duur wat aardappel... dan groente: volledig uitspuwen... vis: in haar mond houden en niet meer durven uitspuwen. maar zodanig zitten kauwen dat ze tranen in haar ogen kreeg
da's het toch ook niet hé
gisteren andere aanpak met potjesvoeding: een paar flauwe schepjes geproefd. mama was boterham aan t eten: ze heeft dan flink ook een boterham met kaas op. en een met choco. Dus: honger heeft ze wel...
Vanmiddag: geprakte groentes, aardappels, vlees: mondje niet willen opendoen. potjesvoeding: aanvankelijk zeer enthousiast, maar niet willen proeven
terug alle truccen bovengehaald, eens proeven, en terug uitspuwen... chocola vragen

, in de hoek gezet, me serieus kwaad gemaakt (mama is op van de zenuwen

), haar bumba knuffel afgepakt. resultaat: kind krijgt een afkeer van eten
heb zo het gevoel dat we het helemaal verkeerd aanpakken, maar er is geen weg terug...
als we haar niet laten eten, en het negeren, eet ze een volgende maaltijd gewoon meer: brood, fruit, yoghurt, of melk. of ze eet gewoon niets.
ik zie het echt niet meer zitten. ik weet dat ik t moet loslaten, maar ik kan het echt niet. ik wil zo graag dat ze vitamines binnenkrijgt, en niet enkel uit melk of fruit of brood
vanmiddag en morgen zitten volgepland met etentjes en bezoekjes. veel zal er dus niet gegeten worden zoals het hoort (behalve koekjes, taart, ...)
'k ben het zo beu hé. ventje weet t ook niet meer. hij zou het nog harder aanpakken. en ik huil nu al tranen met haar mee als ik ze zo zielig zie doen.
en ze weet gewoon goed wat ze wil en hoe ze iets moet gedaan krijgen. Die tranen tovert ze tevooschijn alsof het niets is, en mama trapt er precies elke keer weer in.
't genieten is er eventjes af bij mij.
Zitten bovendien nog mt wat problemen in de privé-sfeer, ikzelf die niet goed in het vel zit, rugproblemen, ... bah bah bah.
sorry voor mijn gemopper en geklaag. 't moest er weer eventjes uit
