Om 19u39 werd onze eerste zoon (48 cm, 3,050 kg) geboren. De kinderarts stond al klaar om hem onmiddellijk mee te nemen, want het moest snel gaan. Er was ook nog een tweede op komst! Toch wou ik even niet meer verder omdat ik ons zoontje nog niet had horen huilen en ongerust werd. De gynaecoloog spoorde de vroedvrouw aan om hem alsnog te gaan halen. In een mum van tijd verscheen de kinderarts met ons kleintje en verzekerde me dat alles in orde was.
Ondertussen had ons andere zoontje, die nu plots heel veel plaats had in mijn buik, besloten om dwars te gaan liggen. Omdat onze gynaecoloog er alles aan wou doen om een keizersnede te vermijden, was er nu maar één optie. Hij ging ons tweede kindje manueel halen in mijn buik. Op aangeven van zijn assistent heeft hij de beentjes van ons zoontje gegrepen en hem er zo uit getrokken. Ontzettend pijnlijk, maar gelukkig snel voorbij. Ook met deze spruit (50 cm, 3,075 kg) was alles perfect in orde.
De twee nageboorten volgden redelijk snel maar het naaien duurde te lang naar mijn zin. Ondertussen mocht ik onze eerstgeborene al even op mijn buik leggen. Woorden komen tekort om te omschrijven hoe ik me daarbij voelde. Een intense liefde stroomde warm door me heen en ik wist instinctief dat ik alles zou doen om die twee gelukkig te maken.
Ik vergeet nooit het moment toen ik met de twee baby’s in mijn armen door de verpleegster uit de arbeidsruimte naar mijn kamer werd gereden. Toen drong het voor de eerste keer ten volle tot me door: ik ben moeder. Ik ben nog nooit zo trots en gelukkig geweest. Helemaal warm en met de krop in de keel arriveerde ik om 1u s’ nachts op de kamer. Het was het allemaal waard geweest.
Geboorteverhalen
,om een beetje emo van te worden.zeker nu we bijna starten voor een brusje!-
LittleBean
- Berichten: 1715
- Lid geworden op: 8 februari 2010, 22:55
. Ben namelijk heel benieuwd naar jouw bevallingsverhaal -
lyse
- Berichten: 1446
- Lid geworden op: 19 juni 2009, 16:59
Belofte maakt schuld. 
Hier is het dan!
Woensdag 15 juni vertrekken we in de vroege ochtend naar het ziekenhuis. We worden er om 8 uur verwacht maar om de files voor te zijn vertrekken we extra vroeg. We zetten een koffer voor mij in de auto, een rugzak met spullen voor papa en een valiesje met kleertjes voor 2 kleine meisjes die vandaag geboren zullen worden. Ik ben rustig, klaar om de zwangerschap en de kwaaltjes die me de laatste weken behoorlijk wat parten gespeeld hebben af te sluiten. Papa is nerveus en stil, zoals altijd als er iets te gebeuren staat.
We komen natuuuuurlijk te vroeg aan in het ziekenhuis. We schuiven aan bij de inschrijvingen maar krijgen te horen dat we direct naar het bevallingskwartier mogen. Met pak en zak bellen we daar rond 8 uur aan. We worden naar een kamer gebracht, 4 bedden met telkens een gordijntje ertussen. Ik krijg een operatieschortje aan. We wachten. In het bed naast het mijne, achter het gordijn, hoor ik een vrouw de hele tijd klagen tegen haar man over hoe moe ze zich voelt en hoe veel pijn ze hier en daar heeft door de zwangerschap. Ik erger me. Hoe kan iemand zo stompzinnig zijn om enkele uren voor de bevalling nog over de zwangerschap te zitten zeuren? Op een kwartier heeft ze meer geklaagd dan ik tijdens een hele tweelingzwangerschap bijeen (denk ik toch)....
Plots komen ze ons halen... We worden naar de operatiezaal gebracht. Die is kleiner en ouder dan ik me had voorgesteld. Ook de operatietafel is kleiner dan ik had gedacht. Mijn man heeft al heel wat operaties meegemaakt en zegt me achteraf dat het hem allemaal heel normaal leek. Ik had het me toch wel wat grootser voorgesteld blijkbaar... De gyn komt binnen, samen met een assistent. Ze is haar vriendelijke, rustige en professionele zelve. Ze overleggen, maken nog een laatste echo. De dubbele stuitligging wordt bevestigd. Ik word klaargemaakt voor de sectio... Er wordt een epidurale geplaatst. Geduw en getrek... Ik voel me een groot naakt lichaam op een veel te smalle tafel. En dan beginnen ze eraan... Nog meer duwen en trekken... Ik begin onbedaarlijk te beven en dat zal zo de hele keizersnede lang duren. De anesthesist is ontzettend vriendelijk, haalt warme handdoeken voor me, maar het helpt allemaal maar weinig. Tijdens de hele keizersnede heb ik het gevoel mijn handen vol te hebben om mijn daverende lijf onder controle te houden...
Hier is het dan!Woensdag 15 juni vertrekken we in de vroege ochtend naar het ziekenhuis. We worden er om 8 uur verwacht maar om de files voor te zijn vertrekken we extra vroeg. We zetten een koffer voor mij in de auto, een rugzak met spullen voor papa en een valiesje met kleertjes voor 2 kleine meisjes die vandaag geboren zullen worden. Ik ben rustig, klaar om de zwangerschap en de kwaaltjes die me de laatste weken behoorlijk wat parten gespeeld hebben af te sluiten. Papa is nerveus en stil, zoals altijd als er iets te gebeuren staat.
We komen natuuuuurlijk te vroeg aan in het ziekenhuis. We schuiven aan bij de inschrijvingen maar krijgen te horen dat we direct naar het bevallingskwartier mogen. Met pak en zak bellen we daar rond 8 uur aan. We worden naar een kamer gebracht, 4 bedden met telkens een gordijntje ertussen. Ik krijg een operatieschortje aan. We wachten. In het bed naast het mijne, achter het gordijn, hoor ik een vrouw de hele tijd klagen tegen haar man over hoe moe ze zich voelt en hoe veel pijn ze hier en daar heeft door de zwangerschap. Ik erger me. Hoe kan iemand zo stompzinnig zijn om enkele uren voor de bevalling nog over de zwangerschap te zitten zeuren? Op een kwartier heeft ze meer geklaagd dan ik tijdens een hele tweelingzwangerschap bijeen (denk ik toch)....
Plots komen ze ons halen... We worden naar de operatiezaal gebracht. Die is kleiner en ouder dan ik me had voorgesteld. Ook de operatietafel is kleiner dan ik had gedacht. Mijn man heeft al heel wat operaties meegemaakt en zegt me achteraf dat het hem allemaal heel normaal leek. Ik had het me toch wel wat grootser voorgesteld blijkbaar... De gyn komt binnen, samen met een assistent. Ze is haar vriendelijke, rustige en professionele zelve. Ze overleggen, maken nog een laatste echo. De dubbele stuitligging wordt bevestigd. Ik word klaargemaakt voor de sectio... Er wordt een epidurale geplaatst. Geduw en getrek... Ik voel me een groot naakt lichaam op een veel te smalle tafel. En dan beginnen ze eraan... Nog meer duwen en trekken... Ik begin onbedaarlijk te beven en dat zal zo de hele keizersnede lang duren. De anesthesist is ontzettend vriendelijk, haalt warme handdoeken voor me, maar het helpt allemaal maar weinig. Tijdens de hele keizersnede heb ik het gevoel mijn handen vol te hebben om mijn daverende lijf onder controle te houden...
Laatst gewijzigd door lyse op 17 december 2011, 11:28, 1 keer totaal gewijzigd.
-
lyse
- Berichten: 1446
- Lid geworden op: 19 juni 2009, 16:59
De avond tevoren heb ik toevallig op internet nog een infofilmpje over een sectio bekeken. Daaruit wist ik dat ze eerst het vruchtwater wegzuigen en dan de baby eruithalen. Ik kan niets zien maar eens ik dat geluid hoor van water dat weggezogen wordt, weet ik onmiddellijk dat de eerste baby binnen luttele seconden geboren zal worden. Elke vezel in mijn lijf spant zich plots op. Ik tel af. Maar niet voor lang want vrijwel onmiddellijk klinkt er gehuil. Het is kwart over 9. Onze meid wordt onmiddellijk meegenomen. Ik krijg haar niet te zien. De anesthesist (wat een schat van een man was dat!) knijpt in mijn hand, zegt dat ze ze heel goed uitzag. Een goeie baby, mevrouw... Nog geen minuut later wordt Kleine Zus geboren. Opnieuw brengt de anesthesist me als eerste verslag: zij is wat fijner... De gyn komt Kleine Zus wel even aan me tonen voor ze haar wegbrengen.
Papa is intussen verdwenen naar het kamertje ernaast, waar de meisjes zijn... Hij filmt hen de hele tijd... Hij verbaast zich over Z die na haar geboortekreet geen krimp meer geeft maar met grote ogen ligt rond te staren zonder te huilen. Hij vraagt zich af of dat wel oké is, zo’n baby die niet huilt... (Intussen, 6 maanden later, weten we dat Z ALTIJD ALLES gezien moet hebben en dat ze het daar zo druk mee heeft dat ze voor niets anders tijd heeft, ook niet om te huilen... ) Papa verbaast zich over M. Hij heeft nog nooit zo’n kleine baby gezien. Net 2,4kg en toch haalt ze een perfecte APGAR score. Zij is niet van plan om zonder geluid op de wereld te komen en blijft stevig huilen. Papa filmt en filmt, zoomt in en uit... en beseft pas na ettelijke minuten dat het tijd wordt om eens te gaan kijken hoe het met mij gesteld is...
Intussen... op de operatietafel... een bloedbad... Alles hangt vol bloed... Ik vraag me af of dit normaal is. Ik schud en daver van de kou... Er wordt veel langer aan me gewerkt dan voorzien. Wanneer alles eindelijk gehecht is, komt de gyn me vertellen dat ik door de zwangerschap ernstige endo op mijn baarmoeder had. Ze hebben die zo veel mogelijk verwijderd. Ik heb veel bloed verloren, vandaar dat ik het steeds kouder kreeg. Ik vraag hoe die endo er gekomen is, of die opgevolgd moet worden, of... of... Ze sust me, alles is oké, geen zorgen maken... De verpleegsters nemen me terug mee naar de andere zaal. Ik word warm toegedekt en voel me stilaan kalmeren... Weken later zal een vriendin me vertellen dat ze bij alle 3 haar natuurlijke bevallingen gebeefd heeft als een rietje. Ook de anestesist zei tijdens de sectio tegen me dat het beven iets is wat ze vaker zien bij vrouwen die bevallen. Het is een soort van oerreactie van het lichaam.... Het doet me beseffen dat een sectio toch niet zomaar een operatie is die je lichaam passief ondergaat. Het is wel degelijk bevallen, het is moeder worden op dezelfde ingrijpende manier als bij een gewone bevalling...
Papa is intussen verdwenen naar het kamertje ernaast, waar de meisjes zijn... Hij filmt hen de hele tijd... Hij verbaast zich over Z die na haar geboortekreet geen krimp meer geeft maar met grote ogen ligt rond te staren zonder te huilen. Hij vraagt zich af of dat wel oké is, zo’n baby die niet huilt... (Intussen, 6 maanden later, weten we dat Z ALTIJD ALLES gezien moet hebben en dat ze het daar zo druk mee heeft dat ze voor niets anders tijd heeft, ook niet om te huilen... ) Papa verbaast zich over M. Hij heeft nog nooit zo’n kleine baby gezien. Net 2,4kg en toch haalt ze een perfecte APGAR score. Zij is niet van plan om zonder geluid op de wereld te komen en blijft stevig huilen. Papa filmt en filmt, zoomt in en uit... en beseft pas na ettelijke minuten dat het tijd wordt om eens te gaan kijken hoe het met mij gesteld is...
Intussen... op de operatietafel... een bloedbad... Alles hangt vol bloed... Ik vraag me af of dit normaal is. Ik schud en daver van de kou... Er wordt veel langer aan me gewerkt dan voorzien. Wanneer alles eindelijk gehecht is, komt de gyn me vertellen dat ik door de zwangerschap ernstige endo op mijn baarmoeder had. Ze hebben die zo veel mogelijk verwijderd. Ik heb veel bloed verloren, vandaar dat ik het steeds kouder kreeg. Ik vraag hoe die endo er gekomen is, of die opgevolgd moet worden, of... of... Ze sust me, alles is oké, geen zorgen maken... De verpleegsters nemen me terug mee naar de andere zaal. Ik word warm toegedekt en voel me stilaan kalmeren... Weken later zal een vriendin me vertellen dat ze bij alle 3 haar natuurlijke bevallingen gebeefd heeft als een rietje. Ook de anestesist zei tijdens de sectio tegen me dat het beven iets is wat ze vaker zien bij vrouwen die bevallen. Het is een soort van oerreactie van het lichaam.... Het doet me beseffen dat een sectio toch niet zomaar een operatie is die je lichaam passief ondergaat. Het is wel degelijk bevallen, het is moeder worden op dezelfde ingrijpende manier als bij een gewone bevalling...
-
lyse
- Berichten: 1446
- Lid geworden op: 19 juni 2009, 16:59
Ik ben nog niet lang terug op de kamer als onze meisjes binnengebracht worden, tesamen in een bedje. Voor het eerst kan ik hen allebei goed bekijken. We kijken en vergelijken en komen ogen tekort... De vroedvrouw stelt voor om onmiddellijk te proberen borstvoeding te geven. Ze legt eerst M aan, de kleinste. Ze legt uit dat de borstvoeding waarschijnlijk niet meteen zal lukken, dat zulke kleine babytjes niet altijd de kracht hebben om goed aan te happen en te zuigen. Haar woorden zijn nog niet koud of M hapt meteen aan en begint fervent te zuigen... Bij Z gaat het heel wat minder vlot. Zij drinkt niets en ligt alleen met hele grote ogen te kijken.... Pas na een dag zal zij uitgekeken zijn en eindelijk beginnen te drinken...
Het is een drukke dag op het bevalingskwartier en op de materniteit zijn voorlopig geen kamers vrij. We moeten lang wachten maar ik heb alle besef van tijd verloren... Uiteindelijk worden we om 14 uur weggebracht naar onze kamer op de materniteit. Er komen 2 jonge stagaires ons ophalen. Ze leggen de valies van mama, de rugzak van papa en het koffertje van de 2 kleine meisjes op het voeteneinde van het bed. Ze leggen 2 kleine meisjes naast mijn hoofd. We rijden weg... Van die rit herinner ik me vooral een ongelooflijk gevoel van rijkdom, dat eigenlijk nooit meer is weggegaan.
Het is een drukke dag op het bevalingskwartier en op de materniteit zijn voorlopig geen kamers vrij. We moeten lang wachten maar ik heb alle besef van tijd verloren... Uiteindelijk worden we om 14 uur weggebracht naar onze kamer op de materniteit. Er komen 2 jonge stagaires ons ophalen. Ze leggen de valies van mama, de rugzak van papa en het koffertje van de 2 kleine meisjes op het voeteneinde van het bed. Ze leggen 2 kleine meisjes naast mijn hoofd. We rijden weg... Van die rit herinner ik me vooral een ongelooflijk gevoel van rijkdom, dat eigenlijk nooit meer is weggegaan.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Bing [Bot] en 3 gasten