wachten

[Nessa]

Hallo,

Mijn leven bestaat hoofdzakelijk uit wachten. Wachten op het goede moment in de cyclus, wachten op een behandeling, wachten op de uitslag, wachten in de wachtzaal, wachten met het inrichten van de babykamer, wachten om van werk te veranderen, ...

Vergeef me mijn mopperen maar ik heb vandaag een verschrikkelijke baaldag.
Las net op dit forum, onder een item van IVF (!), een heleboel zwangerschaps- en babyverhalen. Leuk voor hen, maar net iets te veel voor mij.
Heb ook al zonder reden een collega afgesnauwd. Een goed begin van de dag dus.
Het heeft alles te maken met woensdag. Dan heb ik een terugplaatsing van een embryo. Tenminste als het ontdooien goed verloopt. Ik ben enorm zenuwachtig. (Je zou denken dat een mens er op den duur aan gewend raakt, maar niets is minder waar.) Weet ook niet goed of ik wel mag hopen. (Maar doe het natuurlijk toch.) Het is al zo vaak een teleurstelling geweest...

Groetjes,
Nessa

[leeuwtje]

Hey Nessa,

Jouw reactie is heel herkenbaar hoor!
Inderdaad, altijd maar wachten. Wachten op die uitslag, waarvan je ze positief hoopt maar die dan weer niets geworden is.
Wachten in de wachtzaal waar zoveel vrouwen komen, die misschien wel in dezelfde situatie zijn als jij, maar die je eigenlijk niet eens wíl zien.
Wachten met het inrichten van de babykamer, je weet al helemaal hoe die eruit moet gaan zien, maar ja, toch maar nog niet dat mooie behang kopen, want stél dat er nooit een kind in komt. Maar dan twijfel je weer (natuurlijk komt daar een kindje in). Toch maar verder afwerken? Oei, toch maar niet ... enzovoort enzovoort.
Wachten om van werk te veranderen, ja dat ken ik ook. Ik zou geld geven om er weg te mogen gaan, maar gaan solliciteren, daar heb ik gewoonweg geen tijd voor, ik heb m'n behandeling! En bovendien, wie wil nu iemand aannemen die misschien wel binnenkort zwanger zal worden (want de eerste vraag die ze me steeds stellen, is of ik al kinderen heb en of die er nog zullen komen). En wat als je dan verandert, en je wordt de eerste maand al zwanger. Zal die nieuwe werkgever je dan niet opnieuw aan de deur zetten?

Ja hoor Nessa, ik herken het helemaal.

Ook ik heb soms genoeg van al die verhalen. Soms wil het gewoonweg niet meer horen. Maar weet je, deze website is gewoon verslavend! Uiteindelijk keer ik er altijd naar terug. Hier begrijpt iedereen je he.
Hier mag je al eens een moeilijk momen hebben, een baaldag, verdriet of frustratie. Hier mag je eens iets zeggen wat je tegen niemand anders durft zeggen (uit schrik voor de reacties).

Of je nu blij bent of down, je bent hier altijd welkom.

Nessa, stort je hart maar uit als je dat nodig hebt. Wij zijn er voor je!

[tati]

Je hoeft je zelker niet slecht te voelen,
want een slechte dag hebben we allemaal.
Het is moelijk voor idereen dit die meemaakt,
maar voor iedereen komt ooit de dag aan.
Ik ben ook al lang hiermee bezig en zie er maar geen einde aan,maar je moet altijd positief blijven,
ooit zal onze droom ook waar worden!
Blijf gewoon positief Nessa, hoe moeilijk het ook is!
Veel sterkte, groetjes Tati

[Nessa]

Bedankt lieve lotgenootjes!
Het is inderdaad heel leuk om een plekje te hebben waar je honderden keren kan zuchten en wensen zonder dat je veroordeeld wordt. Want je kan, in je omgeving, maar zoveel keer zeggen dat je een kindje wilt zonder dat ze je aankijken met een blik van 'jaà, we weten het ondertussen'.

Vrijdag mag ik een bloedtest laten doen. Ik ben dus weer aan het wachten en mijn hoop groeit met de dag. Ik probeer voortdurend mijn lichaam heel intens te voelen, op zoek naar aanwijzingen. Maar natuurlijk voel ik niets speciaals.

Ik duim voor mezelf maar zeker ook voor alle anderen hier. Zou het niet fantastisch zijn, mochten we met z'n allen zwanger zijn

Groetjes, Nessa.

[Nientje]

Nessa,

zeker je hebt gelijk. Altijd maar wachten. De omgeving die jou alleen maar de schuld geeft 'van het zit tussen je twee oren'. Een ander die juist zegt dat je er juist wel mee moet bezig zijn, omdat je kind moet weten dat ze welkom is...

Maar elke keer dat je moet wachten op een telefoon, op resultaat, in de wachtzaal, ... wachten of je al dan niet zwanger bent. En ondertussen zie je de tijd maar verder tikken. Weer een maand voorbij, weer een jaar voorbij, ... Het blijft altijd maar zo lang duren.

Het zou toch leuk zijn als ze tegen ons konden zeggen wanneer we zwanger zouden zijn. Dan weten we waarom we dit allemaal moeten doorstaan, maar jammer genoeg kunnen ze dat nog niet.

Niemand weet wat we allemaal doorstaan, alleen de lotgenoten. Die weten hoe zwaar hat allemaal is. Voor mij is het wachten ook het moeilijkste van allemaal. Ik weet nog de laatste keer dat ik moest wachten op een telefoon. Ze hadden niet gebeld binnen de afgesproken tijd. Echt om zot van te worden. Ik weet dat ze er zelf niets aan konden doen, het labo was gewoon te laat. En voor de verpleegkundige leek dat allemaal niet zo dramatisch, maar als patiënte, is dit de druppel die de emmer doet overlopen.

Ik wens je nog veel succes en veel goede moed!
Dit geld trouwens voor iedereen.

Nientje