ja meiden, ik had het er al privé met enkele van jullie over gehad. Ik had echt nog geen enkele factuur gehad van jette. Mijn man zijn bn's van 8.70 euro kwamen altijd stipt aan maar van mij niets. Toen we op consultatie gingen met de financiele counseler voor eiceldonatie heb ik er voorzichtig iets van gevraagd. Wilde niet zeggen van ik dnek dat jullie me vergeten maar ze liet iest vallen in de zin van er is bij jouw nog nooit labowerk geweest omdat ze nog nooit een rijpe eicel hebben gehad dus kan het idd zijn dat je niet moet betalen. Je bent gewoon een dure patient maar dat compenseert met andere.
Tot nu dan. Het zijn allemaal kleine bedragjes maar al die echo's, bn's, consultaties, en bijna pu's of pu's tellen samen wel goed door. Ziekenkast was gisteren en vandaag gesloten zal morgen eens langsgaan en ineen keer eens vragen hoe het zit met die verjaring fee. Al wil ik ni op ne zwarte lijst terrecht komen daar in jette.
Lynn, de kosten zijn dezelfde als bij een gewone poging, dus als je nog terugbetaalde pogingen hebt ongeveer een dikke 500 euro en dan voor de eicellen betaal je 2500 euro. Dan krijg je een 'pakje' met tot 5 tot 9 eicellen. En je moet ongeveer 6 maanden wachten als je zelf geen donor aanbrengt. Nu dat lijkt lang maar als je zelf een donor zou aanbrengen duurt het bijna even lang voor zij alle testen enz. heeft doorstaan dus moet je niet echt de moeite doen. En op zich kost dat evenveel. Het allermoeilijkste is het emotioneel verwerken. Het overvalt me nog wekelijks dat ik besef dat ons kindje later nooit op me gaat lijken, of dat uitspraken van 'het is net de mama' me wel heel raar gaan aanvoelen. Of vragen van zit dat of dat in de familie bij bv ziektes enz. Maar je wordt in jete wel goed geholpen en bijgestaan vind ik. En die psychologische kant zal ik later wel zien. Eerst maar eens proberen zwanger te worden... Vriendinnen en mijn mama overtuigen me dat als dat babytje 9 maanden in jou zit dat je er niet meer gaat bij stilstaan van wie die eicel is dus ik hoop dat het bij mij ook zo gaat zijn.
Anciens - clubje
-
*nat*
- Berichten: 1172
- Lid geworden op: 31 maart 2010, 15:09
Katrien, amai ook gezellig dat ze nu nog pas met die facturen afkomen... Het is sowieso al niet leuk om facturen van mislukte pogingen te betalen, maar als ze het dan ook nog 's opsparen... grrr.
Lynn, dat nieuws zal ook wel even slikken geweest zijn, ook al had je het zien aankomen... Ik hoop dat jullie laatste poging geluk mag brengen, maar toch goed dat er nog een 'plan B' is.
Liesbetje, ik heb de voorbije weken al veel aan je gedacht... gaat het een beetje met je?
Noa09, hopelijk ben je eindelijk bij Decleer binnengeraakt en heeft hij je wat moed kunnen geven...
L***, ik duim voor een goeie start en een betere afloop!
Amélise, goh moeilijke keuze waar ze jullie voor zetten. Ik zou het ook niet meteen weten. Hopelijk komen jullie eruit. Veel succes met de nieuwe start.
Fee, ik denk ook nog steeds aan jou, ik hoop dat 2012 ook voor jou mag brengen wat je al zo lang wil... (behalve dan gefrituurde chocotoffs
)
Lynn, dat nieuws zal ook wel even slikken geweest zijn, ook al had je het zien aankomen... Ik hoop dat jullie laatste poging geluk mag brengen, maar toch goed dat er nog een 'plan B' is.
Liesbetje, ik heb de voorbije weken al veel aan je gedacht... gaat het een beetje met je?
Noa09, hopelijk ben je eindelijk bij Decleer binnengeraakt en heeft hij je wat moed kunnen geven...
L***, ik duim voor een goeie start en een betere afloop!
Amélise, goh moeilijke keuze waar ze jullie voor zetten. Ik zou het ook niet meteen weten. Hopelijk komen jullie eruit. Veel succes met de nieuwe start.
Fee, ik denk ook nog steeds aan jou, ik hoop dat 2012 ook voor jou mag brengen wat je al zo lang wil... (behalve dan gefrituurde chocotoffs
)-
amélise
- Berichten: 230
- Lid geworden op: 30 augustus 2010, 16:36
Ho ho ho!
Ik denk dat ik het record "achterstallige ziekenhuisfactuur" nog kan breken: ik heb vorige maand een factuur ontvangen van........ januari 2009!!!! Ik heb direct gebeld naar het ziekenhuis en zij hebben inderdaad gezegd dat die factuur al lang verjaard was, en ik heb die dus niet moeten betalen.
Noa,Liesbetje, hoe gaat het met jullie?
Katrien en Lynn, eiceldonatie... dat inderdaad wel ne serieuze stap. Kan me levendig voorstellen dat dat heel hard aankomt, en dat dat veel verwerking vraagt. Maar neem jullie tijd. En bedenk: de "mama" is niet degene die de eicel aanbrengt, maar diegene die 's nachts opstaat, die een traantje wegpinkt op de eerste schooldag,...
L***, duimduimduimduim!!
aan de zwangeren: doe het nog goed en hou ons op de hoogt, hè
Wij hebben hier zo als beslist om voor de IVM te gaan, met 3 for 1 dan. Volgende week nog eens een deftig gesprek met counseler, studieverpleegster en arts, en dan ga ik heel duidelijk stellen dat ik géééén proefkonijn wil zijn, en dat ik een behandeling wil die op deze moment voor mij het beste is. Ik krijg altijd maar te horen hoe goed ik de gemeenschap help door deel te nemen aan de studie, maar daar heb ik nu weinig boodschap aan. Daarvoor heb ik al teveel meegemaakt. Nu ga ik enkel en alleen nog maar aan mezelf denken!
Ik denk dat ik het record "achterstallige ziekenhuisfactuur" nog kan breken: ik heb vorige maand een factuur ontvangen van........ januari 2009!!!! Ik heb direct gebeld naar het ziekenhuis en zij hebben inderdaad gezegd dat die factuur al lang verjaard was, en ik heb die dus niet moeten betalen.
Noa,Liesbetje, hoe gaat het met jullie?
Katrien en Lynn, eiceldonatie... dat inderdaad wel ne serieuze stap. Kan me levendig voorstellen dat dat heel hard aankomt, en dat dat veel verwerking vraagt. Maar neem jullie tijd. En bedenk: de "mama" is niet degene die de eicel aanbrengt, maar diegene die 's nachts opstaat, die een traantje wegpinkt op de eerste schooldag,...
L***, duimduimduimduim!!
aan de zwangeren: doe het nog goed en hou ons op de hoogt, hè
Wij hebben hier zo als beslist om voor de IVM te gaan, met 3 for 1 dan. Volgende week nog eens een deftig gesprek met counseler, studieverpleegster en arts, en dan ga ik heel duidelijk stellen dat ik géééén proefkonijn wil zijn, en dat ik een behandeling wil die op deze moment voor mij het beste is. Ik krijg altijd maar te horen hoe goed ik de gemeenschap help door deel te nemen aan de studie, maar daar heb ik nu weinig boodschap aan. Daarvoor heb ik al teveel meegemaakt. Nu ga ik enkel en alleen nog maar aan mezelf denken!
-
lynn1209
- Berichten: 477
- Lid geworden op: 4 mei 2009, 22:55
Hey iedereen,
Amelise, dat is echt wel straf. Een factuur van 2009 is er echt wel over!
Over dat proefkonijn zijn moet je je geen zorgen maken hoor. De IVM is ondertussen al een jaar of 2 bezig en zal echt wel op punt staan. K zou ervan profiteren zolang het nog 3 for 1 is, want zodra het voor de commissie is gepasseerd zal het ook wel 2 for 1 worden zoals de natuurlijke cyclus (kwestie van financien voor het ziekenhuis zelf)
L, hop hop! Eerlijkheid gebied dat hier weer iemand goed nieuws krijgt dus ... thumbs up! Spijtig dat die eerlijkheid niet eerlijk is
Noa, lukt het daar een beetje?
Nat? Kan je het een beetje vatten?
Katrien, pogingen gaan we niet meer over hebben dus t zal 'volle pot' zijn. Moeten we dan ongeveer rekenen op een 5000 euro?
Over eiceldonatie en kinderen die 'lijken' op, maak ik me geen zorgen, hoor. Zou je zelf ook niet moeten doen . Uiteindelijk heb je dat kindje 9 maand gedragen en kinderen lijken ook heel vaak op hun ouders door de 'trekjes en gewoontes' die ze overnemen, niet alleen door het uiterlijk. K heb een vriendin die al een aantal jaar stiefmama is (de klein was nog maar een jaar toen zij ten tonele kwam) en iedereen is er van overtuigd dat het haar eigen kindje is terwijl ze niet de minste 'biologische' band heeft gewoon op basis van gedrag (en haarkleur komen ook overeen).
Nu we toch bezig zijn ga ik eens proberen mijn worsteling van de laatste twee maand weer te geven, mss hebben jullie er een andere kijk op, want ik kom er niet uit:
(vervolg op het berichtje naar Katrien:)
Ik maak me meer zorgen over het hele avontuur. Eiceldonatie is een laatste kans waar een serieus prijskaartje aanhangt, maar vooral een grote mentale kwetsbaarheid. Wat als het probleem verder rijkt dan de eicellen op zich en ook dit niet lukt. K weet niet of ik het risico wil nemen om zwaar in de put te raken. Het blijft een sprong in het duister waarvan je de uitkomst niet van kan voorspellen. Ergens had ik het einde vastgesteld op die 6 pogingen en na mijn eerste negatieve poging waar ik diep heb gezeten omdat ik ervan overtuigd was dat ivf 'de' oplossing ging zijn voor ons, weet ik niet of ik het wil riskeren om ergens terug zoveel hoop in te steken.
K heb er veel twijfels over maar mijn ventje zei het volgende: ' t is veel geld waarmee je mooie dingen kunt doen (doelend op onze plannen om naar Nieuw-Zeeland te trekken voor enkele maanden om alles af te sluiten), maar als je thuis komt van die reis is het probleem niet opgelost. En ergens heeft hij gelijk, mocht het wel positief uitdraaien zullen we eeuwig dankbaar zijn dat we het geprobeerd hebben.
Goh, k heb hier een heel boek geschreven over mijn twijfels die ik al 2 maand probeer te verwerken (onze afspraak was begin oktober). K geraak er gewoon niet uit.
Gisteren op het werk nog de volgende zwangerschapsaankondiging gehad (in september naar de trouw geweest, nu zwanger) en het blijft toch pijn doen. K wil dit kunnen aanhoren zonder dat het knaagt en dit is dus precies nog niet het geval, t is minder hard dan vroeger, maar het duiveltje met 'waarom zij wel en wij niet' blijft toch aanwezig. K denk dat dit het teken is dat we toch nog niet helemaal klaar zijn voor een leven zonder kinderen, dus mss moeten we toch maar in de dieperik springen met eiceldonatie en wie weet waar komen we uit?
K ga jullie laten want anders schrijf ik gans deze pagina vol. K heb voor mezelf geprobeerd om het even te verwerken (daarom dat ik hier even afwezig ben geweest), maar t lukt toch precies niet helemaal.
Groetjes
Amelise, dat is echt wel straf. Een factuur van 2009 is er echt wel over!
Over dat proefkonijn zijn moet je je geen zorgen maken hoor. De IVM is ondertussen al een jaar of 2 bezig en zal echt wel op punt staan. K zou ervan profiteren zolang het nog 3 for 1 is, want zodra het voor de commissie is gepasseerd zal het ook wel 2 for 1 worden zoals de natuurlijke cyclus (kwestie van financien voor het ziekenhuis zelf)
L, hop hop! Eerlijkheid gebied dat hier weer iemand goed nieuws krijgt dus ... thumbs up! Spijtig dat die eerlijkheid niet eerlijk is
Noa, lukt het daar een beetje?
Nat? Kan je het een beetje vatten?
Katrien, pogingen gaan we niet meer over hebben dus t zal 'volle pot' zijn. Moeten we dan ongeveer rekenen op een 5000 euro?
Over eiceldonatie en kinderen die 'lijken' op, maak ik me geen zorgen, hoor. Zou je zelf ook niet moeten doen
. Uiteindelijk heb je dat kindje 9 maand gedragen en kinderen lijken ook heel vaak op hun ouders door de 'trekjes en gewoontes' die ze overnemen, niet alleen door het uiterlijk. K heb een vriendin die al een aantal jaar stiefmama is (de klein was nog maar een jaar toen zij ten tonele kwam) en iedereen is er van overtuigd dat het haar eigen kindje is terwijl ze niet de minste 'biologische' band heeft gewoon op basis van gedrag (en haarkleur komen ook overeen).Nu we toch bezig zijn ga ik eens proberen mijn worsteling van de laatste twee maand weer te geven, mss hebben jullie er een andere kijk op, want ik kom er niet uit:
(vervolg op het berichtje naar Katrien:)
Ik maak me meer zorgen over het hele avontuur. Eiceldonatie is een laatste kans waar een serieus prijskaartje aanhangt, maar vooral een grote mentale kwetsbaarheid. Wat als het probleem verder rijkt dan de eicellen op zich en ook dit niet lukt. K weet niet of ik het risico wil nemen om zwaar in de put te raken. Het blijft een sprong in het duister waarvan je de uitkomst niet van kan voorspellen. Ergens had ik het einde vastgesteld op die 6 pogingen en na mijn eerste negatieve poging waar ik diep heb gezeten omdat ik ervan overtuigd was dat ivf 'de' oplossing ging zijn voor ons, weet ik niet of ik het wil riskeren om ergens terug zoveel hoop in te steken.
K heb er veel twijfels over maar mijn ventje zei het volgende: ' t is veel geld waarmee je mooie dingen kunt doen (doelend op onze plannen om naar Nieuw-Zeeland te trekken voor enkele maanden om alles af te sluiten), maar als je thuis komt van die reis is het probleem niet opgelost. En ergens heeft hij gelijk, mocht het wel positief uitdraaien zullen we eeuwig dankbaar zijn dat we het geprobeerd hebben.
Goh, k heb hier een heel boek geschreven over mijn twijfels die ik al 2 maand probeer te verwerken (onze afspraak was begin oktober). K geraak er gewoon niet uit.
Gisteren op het werk nog de volgende zwangerschapsaankondiging gehad (in september naar de trouw geweest, nu zwanger) en het blijft toch pijn doen. K wil dit kunnen aanhoren zonder dat het knaagt en dit is dus precies nog niet het geval, t is minder hard dan vroeger, maar het duiveltje met 'waarom zij wel en wij niet' blijft toch aanwezig. K denk dat dit het teken is dat we toch nog niet helemaal klaar zijn voor een leven zonder kinderen, dus mss moeten we toch maar in de dieperik springen met eiceldonatie en wie weet waar komen we uit?
K ga jullie laten want anders schrijf ik gans deze pagina vol. K heb voor mezelf geprobeerd om het even te verwerken (daarom dat ik hier even afwezig ben geweest), maar t lukt toch precies niet helemaal.
Groetjes
-
Liesbetje
- Berichten: 327
- Lid geworden op: 18 juni 2009, 14:48
Bedankt Nat en Amélise om aan mij te denken. Lief van jullie. Want met mij gaat het eigenlijk alles behalve goed. 4 dagen na mijn curretage is mijn grootvader onverwacht gestorven. Het was en is te veel voor mij om in 1 keer te verwerken. Ben er serieus over aan het nadenken om hulp te zoeken voor 'the mind'. Ik heb er altijd van versteld gestaan hoe een sterke madam ik ben, maar nu kan ik het niet meer aan. Dinsdag hebben we nog afspraak bij gyn om alles te bespreken en dan ga ik hem ook vragen wat hij er van denkt. Ik hoorde onlangs van iemand dat die 2 weken niet is gaan werken na een curretage om mentaal alles te verwerken. Ik heb niets verlof gekregen van de gyn. Curretage was op vrijdag, maandag moest ik terug op post zijn. Toch wel hard. Ik werk ook in de medische sector en ik heb ervaren hoe moeilijk het is om begrip op te brengen voor andermans problemen als je zelf met zoiets zwaar zit.
Ik heb nog 1 cryo te gaan en daarna trekken we voor poging 5 naar Jette. Het zal niet gemakkelijk zijn, zover van huis, maar het moet gewoon.
Meisjes, ik wens jullie allemaal met alles wat jullie doen heel veel succes, maar ik heb de fut niet om op iedereen te reageren. Sorry.
Ik heb nog 1 cryo te gaan en daarna trekken we voor poging 5 naar Jette. Het zal niet gemakkelijk zijn, zover van huis, maar het moet gewoon.
Meisjes, ik wens jullie allemaal met alles wat jullie doen heel veel succes, maar ik heb de fut niet om op iedereen te reageren. Sorry.
-
katrienc
- Berichten: 878
- Lid geworden op: 27 maart 2010, 18:52
Liesbetje, dat moet verschrikkelijk zijn. En misschien is het gewoon het best dat je even hulp zoekt. Niemand kan zo sterk zijn... Ik hoop dat je jette niet nodig hebt en het volgende cryootje lukt, maar anders he, die kilometers zijn echt wel te doen! en wegen helemaal niet op tegen de hulp die ik daar krijg tov in antwerpen. Dikke knuffel.
Lynn, ik begrijp je helemaal! alleen hebben wij geen plan b, geen reisplannen want we zouden er idd misschien nog veel leger van terugkomen. Alleen een groot leeg huis met buiten die van ons nog 4 lege slaapkamers... Net zoals je zei het is veel geld, maar wat als het toch lukt!? Zo moeilijk... Ik merk voor mezelf hoe vaak we onze grenzen verleggen en hoe vaak we niet zeggen, nog een keer, misschien lukt het nu. Maar ten koste van wat? Waar hadden we gestaan als ons leven niet al vier jaar stil stond, op 'wacht' stond. Zoals ik in vorige berichtjes al geschreven ben ben ik echt niet voorbereid op slecht nieuws, ik zie eiceldonatie nog als de enige oplossing dus dat moet lukken. Maar wat als he? Ik ben nog nooit een dagje zwanger geweest, weet mijn lichaam wel hoe het moet? Waarom met eicellen van iemand anders wel? Zoveel vragen die door mijn hoofd spoken. Ben je al langs de psychologe geweest? Ze heeft me wel geholpen. Julie is echt een heel lieve vrouw die klaarstaat voor je. Je mag er altijd naar bellen en als ze niet kan belt ze terug. Voor jou ook een hele dikke knuffel!
Amelise, goed dat je zegt dat je op je strepen gaat staan en geen proefkonjn wil zijn! veel succes he en ik hoop dat ivm voor jou de oplossing is... Ga je hiervoor bij dr. de vos?
Lynn, ik begrijp je helemaal! alleen hebben wij geen plan b, geen reisplannen want we zouden er idd misschien nog veel leger van terugkomen. Alleen een groot leeg huis met buiten die van ons nog 4 lege slaapkamers... Net zoals je zei het is veel geld, maar wat als het toch lukt!? Zo moeilijk... Ik merk voor mezelf hoe vaak we onze grenzen verleggen en hoe vaak we niet zeggen, nog een keer, misschien lukt het nu. Maar ten koste van wat? Waar hadden we gestaan als ons leven niet al vier jaar stil stond, op 'wacht' stond. Zoals ik in vorige berichtjes al geschreven ben ben ik echt niet voorbereid op slecht nieuws, ik zie eiceldonatie nog als de enige oplossing dus dat moet lukken. Maar wat als he? Ik ben nog nooit een dagje zwanger geweest, weet mijn lichaam wel hoe het moet? Waarom met eicellen van iemand anders wel? Zoveel vragen die door mijn hoofd spoken. Ben je al langs de psychologe geweest? Ze heeft me wel geholpen. Julie is echt een heel lieve vrouw die klaarstaat voor je. Je mag er altijd naar bellen en als ze niet kan belt ze terug. Voor jou ook een hele dikke knuffel!
Amelise, goed dat je zegt dat je op je strepen gaat staan en geen proefkonjn wil zijn! veel succes he en ik hoop dat ivm voor jou de oplossing is... Ga je hiervoor bij dr. de vos?
-
ringling
- Berichten: 739
- Lid geworden op: 17 maart 2010, 18:46
Hallo iedereen,
ik kon nog even bij de 'anciens' binnencrashen.
Ik had vandaag verwacht te kunnen starten met mijn volgende fret-cyclus, terugplaatsing nummer 13.
Maar doker de Vos heeft voorgesteld om een hysteroscopie te doen eerst. En ondanks ik al even in het systeem meedraai... voel ik me weer een groentje.
Valt dit wat mee vinden jullie? Heb niet zo'n goeie ervaringen met de 'interne onderzoeken' zoals hsg (waarbij ik bijna v mn sus viel, wat ik nooit doe trouwens), biopsie (waar ik wat schrik opgedaan had na verhaal v mn vriendin die het niet zo goed ervaren had). De studieverpleging vermoedt dat ze geen biopsie zullen nemen tijdens de hystero omdat ik dit al eens gehad heb (tenzij ze iets opmerken).
Wat zijn jullie ervaringen? Piece of cake??
En wat levert dit op? Zijn er bij wie er effectief iets opgemerkt werd wat effect had op de verdere behandeling?
Thanx!
Ringling
ik kon nog even bij de 'anciens' binnencrashen.
Ik had vandaag verwacht te kunnen starten met mijn volgende fret-cyclus, terugplaatsing nummer 13.
Maar doker de Vos heeft voorgesteld om een hysteroscopie te doen eerst. En ondanks ik al even in het systeem meedraai... voel ik me weer een groentje.
Valt dit wat mee vinden jullie? Heb niet zo'n goeie ervaringen met de 'interne onderzoeken' zoals hsg (waarbij ik bijna v mn sus viel, wat ik nooit doe trouwens), biopsie (waar ik wat schrik opgedaan had na verhaal v mn vriendin die het niet zo goed ervaren had). De studieverpleging vermoedt dat ze geen biopsie zullen nemen tijdens de hystero omdat ik dit al eens gehad heb (tenzij ze iets opmerken).
Wat zijn jullie ervaringen? Piece of cake??
En wat levert dit op? Zijn er bij wie er effectief iets opgemerkt werd wat effect had op de verdere behandeling?
Thanx!
Ringling
-
Noa09
- Berichten: 3484
- Lid geworden op: 5 mei 2009, 12:46
Hoi,
Ik weet niet goed hoe ik kan reageren op al hetgeen hier geschreven is... Ik zit als single weliswaar in een andere situatie, maar worstel toch ook enorm met de vraag 'hoeveer kan/wil/zal ik nog (kunnen) gaan'...
De betaalde pogingen zijn op, mijn lichaam kan eigenlijk ook steeds slechter mee hoewel de stimulaties op zich nog goed verlopen, maar hoelang moet je blijven proberen he...
Ik heb absoluut geen plan B, en denk op de donkerste momenten wel eens van 'ik heb zelfs geen partner die dit samen met me doormaakt of met wie ik een andere invulling van mijn leven/kinderwens kan zoeken'
Ik ben er echt niet klaar voor het hoofdstuk 'mama worden' af te sluiten...
Financieel is het eigenlijk niet te doen voor mij om meer dan 1 poging zelf te betalen, als ik het realistisch bekijk. Maar als ze me nu zouden zeggen 'over x pogingen of voor x euro lukt het gegarandeerd' dan zou ik het gewoon DOEN, hoe dan ook...
De afstand Gent-Limburg is en blijft ook verschrikkelijk zwaar om te overbruggen, maar de opvang en begeleiding en vooral het begrip van het verplegend personeel daar maken het de moeite waard.
Maar het is zo verdomd zwaar dat voor anderen het leven gewoon doorgaat terwijl het onze jarenlang ter plaatse blijft trappelen ondanks talloze offers...
Telkens weer knopen moeten doorhakken, telkens je grenzen blijven verleggen (ook je pijngrenzen in mijn geval), het vreet zoveel energie! Ik ben constant MOE, leeg, vaak ook enorm kwaad en gefrustreerd op alles en iedereen... gewoon omdat ik niet juist weet op wie of wat ik in feite kwaad moet zijn... En de buitenwereld is zich nergens van bewust, dat vind ik nog het moeilijkste, dat continue rouw- en verwerkingsproces en die strijd die niet gezien wordt...
Ik hoop dat 2012 voor elk van ons wat antwoorden mag brengen op aartsmoeilijke vragen, de uitzichtloosheid van voortdurend behandelen mag wegnemen, en dat we hier samen steun blijven vinden bij elkaar...
----
Liesbetje, ik zou mss ook overwegen wat hulp te zoeken, zo'n dubbel verlies is overweldigend...
Heel veel sterkte!
Lynn, Katrien, hoop dat jullie het allemaal een beetje kunnen plaatsen en elkaar kunnen helpen...
Amélise, ik hoop dat IVM de oplossing blijkt te zijn voor jullie. Had deze vraag voor mezelf gisteren gesteld bij Decleer, maar die zei dat dat echt niet geschikt was voor mij maar eerder voor mensen die telkens een hele zware overstimulatie doen - weet niet of je iets aan die uitleg hebt of net niet
L***, snuif ze he
Fee, ik kijk uit naar mijn (bruine) Chocotoffs, ga ze niet frituren maar gewoon lekker na elkaar laten wegsmelten. Alles OK met jou?
Ringling, ik heb ooit een hysteroscopie gehad zonder biopsie, amper 5sec hevige pijn gehad maar had dan ook geen pijnstiller genomen vooraf, pijn was ook meteen weer weg, hield er enkel een dagje bloedverlies en een soort menstruatiegevoel aan over. Ben er niet veel wijzer van geworden destijds, ze hebben niks speciaals gezien dus ook niks veranderd aan de behandelwijze.
Grtjs!
Noa09
Ik weet niet goed hoe ik kan reageren op al hetgeen hier geschreven is... Ik zit als single weliswaar in een andere situatie, maar worstel toch ook enorm met de vraag 'hoeveer kan/wil/zal ik nog (kunnen) gaan'...
De betaalde pogingen zijn op, mijn lichaam kan eigenlijk ook steeds slechter mee hoewel de stimulaties op zich nog goed verlopen, maar hoelang moet je blijven proberen he...
Ik heb absoluut geen plan B, en denk op de donkerste momenten wel eens van 'ik heb zelfs geen partner die dit samen met me doormaakt of met wie ik een andere invulling van mijn leven/kinderwens kan zoeken'
Ik ben er echt niet klaar voor het hoofdstuk 'mama worden' af te sluiten...
Financieel is het eigenlijk niet te doen voor mij om meer dan 1 poging zelf te betalen, als ik het realistisch bekijk. Maar als ze me nu zouden zeggen 'over x pogingen of voor x euro lukt het gegarandeerd' dan zou ik het gewoon DOEN, hoe dan ook...
De afstand Gent-Limburg is en blijft ook verschrikkelijk zwaar om te overbruggen, maar de opvang en begeleiding en vooral het begrip van het verplegend personeel daar maken het de moeite waard.
Maar het is zo verdomd zwaar dat voor anderen het leven gewoon doorgaat terwijl het onze jarenlang ter plaatse blijft trappelen ondanks talloze offers...
Telkens weer knopen moeten doorhakken, telkens je grenzen blijven verleggen (ook je pijngrenzen in mijn geval), het vreet zoveel energie! Ik ben constant MOE, leeg, vaak ook enorm kwaad en gefrustreerd op alles en iedereen... gewoon omdat ik niet juist weet op wie of wat ik in feite kwaad moet zijn... En de buitenwereld is zich nergens van bewust, dat vind ik nog het moeilijkste, dat continue rouw- en verwerkingsproces en die strijd die niet gezien wordt...
Ik hoop dat 2012 voor elk van ons wat antwoorden mag brengen op aartsmoeilijke vragen, de uitzichtloosheid van voortdurend behandelen mag wegnemen, en dat we hier samen steun blijven vinden bij elkaar...
----
Liesbetje, ik zou mss ook overwegen wat hulp te zoeken, zo'n dubbel verlies is overweldigend...
Heel veel sterkte!
Lynn, Katrien, hoop dat jullie het allemaal een beetje kunnen plaatsen en elkaar kunnen helpen...
Amélise, ik hoop dat IVM de oplossing blijkt te zijn voor jullie. Had deze vraag voor mezelf gisteren gesteld bij Decleer, maar die zei dat dat echt niet geschikt was voor mij maar eerder voor mensen die telkens een hele zware overstimulatie doen - weet niet of je iets aan die uitleg hebt of net niet
L***, snuif ze he
Fee, ik kijk uit naar mijn (bruine) Chocotoffs, ga ze niet frituren maar gewoon lekker na elkaar laten wegsmelten. Alles OK met jou?
Ringling, ik heb ooit een hysteroscopie gehad zonder biopsie, amper 5sec hevige pijn gehad maar had dan ook geen pijnstiller genomen vooraf, pijn was ook meteen weer weg, hield er enkel een dagje bloedverlies en een soort menstruatiegevoel aan over. Ben er niet veel wijzer van geworden destijds, ze hebben niks speciaals gezien dus ook niks veranderd aan de behandelwijze.
Grtjs!
Noa09
-
*nat*
- Berichten: 1172
- Lid geworden op: 31 maart 2010, 15:09
Liesbetje, ik zou toch ook even hulp zoeken denk ik, ik kan me voorstellen dat het allemaal wat te veel is. En onbegrijpelijk dat je gyn je niet een paar weken ziek heeft gezet na de curretage...
Ringling, jammer dat jij ook nog altijd geen beter nieuws hebt gehad...
Lynn, het besef dat ik zwanger bén is er nu wel, maar dat ik het ook ga blijven... Ik tel nu heel erg af naar 2 januari, dan heb ik 12w-echo en dat is toch zo'n beetje een mijlpaal. Het blijft spannend, maar uiteraard zijn we supercontent dat we zover al geraakt zijn.
Noa09, Lynn, Katrien, Amélise... moeilijke vragen en beslissingen allemaal, ik besef maar al te goed hoeveel chance ik heb gehad door daaraan op de valreep 'ontsnapt' te zijn, het is niet veel, maar weet dat ik jullie virtueel verder blijf steunen, wat jullie ook gaan doen. Big hug.
Ringling, jammer dat jij ook nog altijd geen beter nieuws hebt gehad...
Lynn, het besef dat ik zwanger bén is er nu wel, maar dat ik het ook ga blijven... Ik tel nu heel erg af naar 2 januari, dan heb ik 12w-echo en dat is toch zo'n beetje een mijlpaal. Het blijft spannend, maar uiteraard zijn we supercontent dat we zover al geraakt zijn.
Noa09, Lynn, Katrien, Amélise... moeilijke vragen en beslissingen allemaal, ik besef maar al te goed hoeveel chance ik heb gehad door daaraan op de valreep 'ontsnapt' te zijn, het is niet veel, maar weet dat ik jullie virtueel verder blijf steunen, wat jullie ook gaan doen. Big hug.
-
lynn1209
- Berichten: 477
- Lid geworden op: 4 mei 2009, 22:55
Hallo,
Liesbetje, k heb al lang geleerd in dit hele avontuur dat assertief zijn het meeste opbrengt. Vorig jaar in maart ben ik op spoed beland door een mk op 9 weken, veel bloed verlies maar het vruchtje was nog niet weg. We hebben dan uiteindelijk geen curretage gedaan omdat ik gewoon weg wilde uit het ziekenhuis (en wilde zeker niet naar de materniteit). Na 3 dagen pillen is het vruchtje uiteindelijk afgekomen, bevestigd door een echo. Toen heb ik aan de gyn (niet mijn eigen gyn) een week ziekteverlof gevraagd aangezien ze het zelf niet voorstelde. Ze keek wat raar en zag niet in waarom het nodig was, want lichamelijk was alles in orde. K heb dan heel de situatie snel uitgelegd en ze heeft gewoon geschreven.
Eigenlijk een schande dat je het moet vragen en jezelf dan nog moet verantwoorden terwijl mensen met een verstopte neus gewoon naar hun huisdokter gaan en een week thuis mogen blijven.
Mentale gezondheid is in Belgie nog steeds een taboe.
Lukt het niet op dit moment, ga dan eens naar je huisdokter. Denk je dat hij of zij het niet gaat begrijpen, fake je gewoon een buikgriepje of zo.
Hou je goed, he.
Nat, k spoel de tijd voor jou gewoon 7 maand verder. Spannend is volgens mij te mooi verwoord. Mocht ik ooit nog eens in jou situatie geraken denk ik dat ik pas, als ik het babytje gezond en wel in mijn armen heb, terug rustig zal kunnen ademhalen zonder angst te moeten hebben.
K duim kei hard!!!!
Noa, dat is het, he. Je weet het gewoon niet of het ooit zal lukken, hoeveel energie je er ook insteekt. En zonder partner moet het verschrikkelijk moeilijk zijn. Mijn ventje is nu niet direct een klankbord, maar af en toe eens iets leuk doen, wat afleiding, een knuffel, een gekuist huis vinden als je thuis komt (maandag gebeurd) of gewoon eens een andere kijk doet veel. En financieel maakt het het natuurlijk ook een pak makkelijker te dragen.
Dikke knuffel en k hoop dat de energie snel mag terugkomen!
Ringling, nooit gedaan dus k kan je niet helpen. Volgens mij nemen ze dan gewoon eens een kijkje dus k denk dat het wel zal meevallen?
Katrien, we zitten hier ook met zo'n groot huis. Kamers op overschot, vol zullen we het niet meer krijgen.
Hoever ga je door ???? K weet het niet, hopelijk niet zo ver tot het iets kapot maakt. T ligt niet in men karakter om me volledig te laten gaan maar iedereen heeft zijn breekpunt en dat wil ik zeker niet bereiken. Daarom dat ik een beetje terughoudend ben om ergens veel hoop in te steken, zonder aan de gevolgen te denken mocht het niet lukken. Eigenlijk is ons leven goed op dit moment, deels onvolledig, maar zeker geen onoverkomelijke leegte. K wi gewoon niet doorgaan tot het te laat is (als jullie begrijpen wat ik bedoel), k wil mezelf niet verliezen in een kinderwens. Er is teveel in het leven om te blijven trappelen en wil niet dat ik bv. binnen twintig jaar moet terugkijken op mijn leven en dat ik tien van de mooiste jaren van het leven vergooid heb aan iets wat ik dan nog niet heb. Dat maakt dit alles zo moeilijk, het feit dat je niet weet (hoeveel energie je er ook insteekt) of het iets gaat opbrengen.
Mijn eindpunt was eind 2012, maar om het cru te zeggen heeft die zwangerschap serieus wat roet in het eten gestrooid. Uiteindelijk hebben er nu 5 jaar in het teken van dit alles gestaan. K denk dat we er gewoon nog een jaartje moeten bijdoen. Nog die ene ivf, een poging eiceldonatie en dan de boeken toe. Gedaan, afsluiten en verdergaan, hopelijk zonder veel schade. K heb gewoon een eindpunt nodig om mezelf niet te verliezen.
Groetjes allemaal!
Hier morgen een dagje congé voor de kerstshopping (jaja, k ben weer op tijd
). Hopelijk is het niet te druk in de winkels.
Liesbetje, k heb al lang geleerd in dit hele avontuur dat assertief zijn het meeste opbrengt. Vorig jaar in maart ben ik op spoed beland door een mk op 9 weken, veel bloed verlies maar het vruchtje was nog niet weg. We hebben dan uiteindelijk geen curretage gedaan omdat ik gewoon weg wilde uit het ziekenhuis (en wilde zeker niet naar de materniteit). Na 3 dagen pillen is het vruchtje uiteindelijk afgekomen, bevestigd door een echo. Toen heb ik aan de gyn (niet mijn eigen gyn) een week ziekteverlof gevraagd aangezien ze het zelf niet voorstelde. Ze keek wat raar en zag niet in waarom het nodig was, want lichamelijk was alles in orde. K heb dan heel de situatie snel uitgelegd en ze heeft gewoon geschreven.
Eigenlijk een schande dat je het moet vragen en jezelf dan nog moet verantwoorden terwijl mensen met een verstopte neus gewoon naar hun huisdokter gaan en een week thuis mogen blijven.
Mentale gezondheid is in Belgie nog steeds een taboe.
Lukt het niet op dit moment, ga dan eens naar je huisdokter. Denk je dat hij of zij het niet gaat begrijpen, fake je gewoon een buikgriepje of zo.
Hou je goed, he.
Nat, k spoel de tijd voor jou gewoon 7 maand verder. Spannend is volgens mij te mooi verwoord. Mocht ik ooit nog eens in jou situatie geraken denk ik dat ik pas, als ik het babytje gezond en wel in mijn armen heb, terug rustig zal kunnen ademhalen zonder angst te moeten hebben.
K duim kei hard!!!!
Noa, dat is het, he. Je weet het gewoon niet of het ooit zal lukken, hoeveel energie je er ook insteekt. En zonder partner moet het verschrikkelijk moeilijk zijn. Mijn ventje is nu niet direct een klankbord, maar af en toe eens iets leuk doen, wat afleiding, een knuffel, een gekuist huis vinden als je thuis komt (maandag gebeurd) of gewoon eens een andere kijk doet veel. En financieel maakt het het natuurlijk ook een pak makkelijker te dragen.
Dikke knuffel en k hoop dat de energie snel mag terugkomen!
Ringling, nooit gedaan dus k kan je niet helpen. Volgens mij nemen ze dan gewoon eens een kijkje dus k denk dat het wel zal meevallen?
Katrien, we zitten hier ook met zo'n groot huis. Kamers op overschot, vol zullen we het niet meer krijgen.
Hoever ga je door ???? K weet het niet, hopelijk niet zo ver tot het iets kapot maakt. T ligt niet in men karakter om me volledig te laten gaan maar iedereen heeft zijn breekpunt en dat wil ik zeker niet bereiken. Daarom dat ik een beetje terughoudend ben om ergens veel hoop in te steken, zonder aan de gevolgen te denken mocht het niet lukken. Eigenlijk is ons leven goed op dit moment, deels onvolledig, maar zeker geen onoverkomelijke leegte. K wi gewoon niet doorgaan tot het te laat is (als jullie begrijpen wat ik bedoel), k wil mezelf niet verliezen in een kinderwens. Er is teveel in het leven om te blijven trappelen en wil niet dat ik bv. binnen twintig jaar moet terugkijken op mijn leven en dat ik tien van de mooiste jaren van het leven vergooid heb aan iets wat ik dan nog niet heb. Dat maakt dit alles zo moeilijk, het feit dat je niet weet (hoeveel energie je er ook insteekt) of het iets gaat opbrengen.
Mijn eindpunt was eind 2012, maar om het cru te zeggen heeft die zwangerschap serieus wat roet in het eten gestrooid. Uiteindelijk hebben er nu 5 jaar in het teken van dit alles gestaan. K denk dat we er gewoon nog een jaartje moeten bijdoen. Nog die ene ivf, een poging eiceldonatie en dan de boeken toe. Gedaan, afsluiten en verdergaan, hopelijk zonder veel schade. K heb gewoon een eindpunt nodig om mezelf niet te verliezen.
Groetjes allemaal!
Hier morgen een dagje congé voor de kerstshopping (jaja, k ben weer op tijd
). Hopelijk is het niet te druk in de winkels.-
katrienc
- Berichten: 878
- Lid geworden op: 27 maart 2010, 18:52
Om even snel op ringling te antwoorden. Hysteroscopie was bij mij minder pijnlijk dan hsg! Ik moet wel zeggen dat hsg het eerste was wat ik ooit liet doen gynaecologisch dan en buiten een uitstrijkje. Weet niet of het nu ook nog zoveel pijn zou doen. Het is vooral heel interessant om alles mee te volgen op groot scherm, ze zeggen dan ook al meteen of alles in orde is of niet en laten mooi zien waar de eileiders en zo zitten. en de biopsie is wel effe pijnlijk maar zoals noa zegt maar een paar secondjes. Had ook geen pijnstiller vooraf maar misschien kan je dat wel doen om je extra te ontspannen. En neem idd ook een maandverbandje mee of je kan naar huis zoals ik met een maandverband van 5cm dik...
Noa, ik leef zo met je mee. En tegerlijkertijd kan ik me idd niet voorstellen hoe het moet zijn om dit alles alleen te dragen. Ouders, vrienden, ze hebben niet dezelfde verlangens dus zullen alleen maar zeggen wat doe je jezelf aan, stop ermee en geniet van je leven. Om je te beschermen, om je jezelf niet te zien verliezen en afzien. Een man begrijpt je gevoelens, begrijpt dat stoppen geen uitweg is en kan alleen de weg erheen maar wat draaglijker maken he. Ik ben wel blij dat je weer even een uitweg ziet met je cryos en dat decleer zo lief voor je was! Maar eerst die feestdagen overleven he meid! drink maar een goei pint en dan beginnen we er volgend jaar samen aan!
Liesbetje, wij hebben ook eens langs onze huisdokter geweest en zijn daar met twee met tranen in onze ogen aangekomen om voor mijn man een paar dagen verlof te vragen. (tja ik ben zelfstandig) En hij begreep het zo goed he! Ook al kent hij bijna niets van ivf af, hij weet wel dat het emotioneel zwaar is en dat je soms een paar dagjes nodig hebt om weer iets te verwerken. Soms denk ik dat gyns al te veel gezien hebben. Heb ooit mijn gyn in het ziekenhuis hier horen zeggen tegen een meisje aan de tel die in paniek belde omdat ze bloedde: of je nu op je kop gaat staan of niet, dat gaat niet helpen als het zo moet zijn dan moet het zo zijn! erg vond ik dat...
Nat, we kijken smane mee uit naar 2 januari en hopen mee! en dan laat je maar iets weten na zes maanden wat het uiteindelijk geworden is he!
Lynn, ik heb nog geen eindpunt en moest ik dat hebben, ik zou er ook over gaan. Maar ik heb nog hoop en ik geloof alleen maar dat iets lukt als ik er volledig in vertrouw. We hebben allebei zoiets van problemen zijn er om opgelost te worden als ze er zijn, als het mislukt zien we dan wel wat we doen. Het doet iets meer pijn als je van hoger valt maar er zonder vertrouwen aan beginnen zou ik niet kunnen.
Ik heb mijn cadeautjes al, maar ga straks eens als ik tijd heb aan de kerstkaartjes beginnen...
Ik zou graag iedereen hier heel fijne en gezellige feestdagen willen wensen. En ook al is het zwaar en moeilijk, en had je vorig jaar nog gedacht: volgend jaar... Probeer een beetje te genieten van elkaar en van het eten natuurlijk. Ik ga ook naar niets kijken nu! in januari begin ik terug gezond te eten, geen alcohol, vitaminen, kruiden, accupunctuur maar nu effe eerst genieten. Als het lukt...
Noa, ik leef zo met je mee. En tegerlijkertijd kan ik me idd niet voorstellen hoe het moet zijn om dit alles alleen te dragen. Ouders, vrienden, ze hebben niet dezelfde verlangens dus zullen alleen maar zeggen wat doe je jezelf aan, stop ermee en geniet van je leven. Om je te beschermen, om je jezelf niet te zien verliezen en afzien. Een man begrijpt je gevoelens, begrijpt dat stoppen geen uitweg is en kan alleen de weg erheen maar wat draaglijker maken he. Ik ben wel blij dat je weer even een uitweg ziet met je cryos en dat decleer zo lief voor je was! Maar eerst die feestdagen overleven he meid! drink maar een goei pint en dan beginnen we er volgend jaar samen aan!
Liesbetje, wij hebben ook eens langs onze huisdokter geweest en zijn daar met twee met tranen in onze ogen aangekomen om voor mijn man een paar dagen verlof te vragen. (tja ik ben zelfstandig) En hij begreep het zo goed he! Ook al kent hij bijna niets van ivf af, hij weet wel dat het emotioneel zwaar is en dat je soms een paar dagjes nodig hebt om weer iets te verwerken. Soms denk ik dat gyns al te veel gezien hebben. Heb ooit mijn gyn in het ziekenhuis hier horen zeggen tegen een meisje aan de tel die in paniek belde omdat ze bloedde: of je nu op je kop gaat staan of niet, dat gaat niet helpen als het zo moet zijn dan moet het zo zijn! erg vond ik dat...
Nat, we kijken smane mee uit naar 2 januari en hopen mee! en dan laat je maar iets weten na zes maanden wat het uiteindelijk geworden is he!
Lynn, ik heb nog geen eindpunt en moest ik dat hebben, ik zou er ook over gaan. Maar ik heb nog hoop en ik geloof alleen maar dat iets lukt als ik er volledig in vertrouw. We hebben allebei zoiets van problemen zijn er om opgelost te worden als ze er zijn, als het mislukt zien we dan wel wat we doen. Het doet iets meer pijn als je van hoger valt maar er zonder vertrouwen aan beginnen zou ik niet kunnen.
Ik heb mijn cadeautjes al, maar ga straks eens als ik tijd heb aan de kerstkaartjes beginnen...
Ik zou graag iedereen hier heel fijne en gezellige feestdagen willen wensen. En ook al is het zwaar en moeilijk, en had je vorig jaar nog gedacht: volgend jaar... Probeer een beetje te genieten van elkaar en van het eten natuurlijk. Ik ga ook naar niets kijken nu! in januari begin ik terug gezond te eten, geen alcohol, vitaminen, kruiden, accupunctuur maar nu effe eerst genieten. Als het lukt...
-
Liesbetje
- Berichten: 327
- Lid geworden op: 18 juni 2009, 14:48
Meisjes, jullie zijn zo lief!
Ik hoop dat 2012 voor elk van ons een super jaar mag worden! Dat dit clubje binnen een jaar niet meer bestaat. We verdienen het allemaal! En dan starten we een nieuw clubje: Het Wij-zijn-eindelijk-zwanger-en-blijven-zwanger-clubje-van-de-beste-mama's.
Mijn hysteroscopie stelde weinig voor: drie seconden hevige pijn en dan niets meer. Bij mij hebben ze erop gezien dat mijn baarmoeder licht misvormd is. Dat is geen reden om niet zwanger te geraken, maar wel een reden om een miskraam te krijgen. Ze hebben dan een kleine operatie gedaan en mijn baarmoeder bijgesneden. Bijna geen last gehad achteraf.
Nat, geniet maar van je zwangerschap. Vanaf 12 weken kan je toch weeral een stuk geruster zijn hè. Ik ben heel blij voor je. We waren tegelijk zwanger. Het is goed dat toch 1 van ons de eindmeet zal halen.
Noa, ik kan me niet voorstellen hoe ik hierdoor zou moeten geraken zonder mijn man. Hij is mijn rots in de branding. Ik heb echt veel steun aan hem. Hij cijfert zichzelf vaak weg en houdt zich dikwijls zo sterk voor mij. Ik heb enorm veel respect voor jou dat je dit helemaal alleen aankan! Je bent een enorm sterke vrouw!
Amélise, veel succes met de IVM!
Lynn, ik hoop dat je eruit geraakt. Het zijn zware beslissingen die je moet nemen.
Mijn plan B is nog steeds adoptie. Normaalgezien hadden we de cursus gevolgd in november, maar wegens de zwangerschap hebben we die afgezegd. We staan opnieuw op de lijst voor de volgende cursus. Maar de datum is nog niet bekend. Wij hebben beslist om na poging 6 te stoppen. Maar soms denk ik ook: Zullen we dat écht doen als het zover is? We moeten de dingen leren aanvaarden zoals ze zijn. Maar zolang er een sprankeltje hoop is, kan je toch niet opgeven? Zoiets belangrijk? Daar vecht je toch voor tot op het bot?
En dan heb ik het ook moeilijk met ons leven dat 'on hold' staat. Dat van iedereen gaat verder, iedereen koopt kindjes alsof het niets is. En wij staan stil en geraken maar niet over die hindernis. Onze beste jaren gaan aan ons voorbij en onze kinderkamers blijven leeg.
Ik hoop dat de feestdagen voor wat verstrooiing kunnen zorgen en dat ik toch wat kan genieten van de gezelligheid en van de kindjes die er rond lopen. Hopelijk zitten de dikke buiken goed verstopt onder de tafel.
Ik hoop dat 2012 voor elk van ons een super jaar mag worden! Dat dit clubje binnen een jaar niet meer bestaat. We verdienen het allemaal! En dan starten we een nieuw clubje: Het Wij-zijn-eindelijk-zwanger-en-blijven-zwanger-clubje-van-de-beste-mama's.
Mijn hysteroscopie stelde weinig voor: drie seconden hevige pijn en dan niets meer. Bij mij hebben ze erop gezien dat mijn baarmoeder licht misvormd is. Dat is geen reden om niet zwanger te geraken, maar wel een reden om een miskraam te krijgen. Ze hebben dan een kleine operatie gedaan en mijn baarmoeder bijgesneden. Bijna geen last gehad achteraf.
Nat, geniet maar van je zwangerschap. Vanaf 12 weken kan je toch weeral een stuk geruster zijn hè. Ik ben heel blij voor je. We waren tegelijk zwanger. Het is goed dat toch 1 van ons de eindmeet zal halen.
Noa, ik kan me niet voorstellen hoe ik hierdoor zou moeten geraken zonder mijn man. Hij is mijn rots in de branding. Ik heb echt veel steun aan hem. Hij cijfert zichzelf vaak weg en houdt zich dikwijls zo sterk voor mij. Ik heb enorm veel respect voor jou dat je dit helemaal alleen aankan! Je bent een enorm sterke vrouw!
Amélise, veel succes met de IVM!
Lynn, ik hoop dat je eruit geraakt. Het zijn zware beslissingen die je moet nemen.
Mijn plan B is nog steeds adoptie. Normaalgezien hadden we de cursus gevolgd in november, maar wegens de zwangerschap hebben we die afgezegd. We staan opnieuw op de lijst voor de volgende cursus. Maar de datum is nog niet bekend. Wij hebben beslist om na poging 6 te stoppen. Maar soms denk ik ook: Zullen we dat écht doen als het zover is? We moeten de dingen leren aanvaarden zoals ze zijn. Maar zolang er een sprankeltje hoop is, kan je toch niet opgeven? Zoiets belangrijk? Daar vecht je toch voor tot op het bot?
En dan heb ik het ook moeilijk met ons leven dat 'on hold' staat. Dat van iedereen gaat verder, iedereen koopt kindjes alsof het niets is. En wij staan stil en geraken maar niet over die hindernis. Onze beste jaren gaan aan ons voorbij en onze kinderkamers blijven leeg.
Ik hoop dat de feestdagen voor wat verstrooiing kunnen zorgen en dat ik toch wat kan genieten van de gezelligheid en van de kindjes die er rond lopen. Hopelijk zitten de dikke buiken goed verstopt onder de tafel.
-
Ahiha
- Berichten: 1093
- Lid geworden op: 26 januari 2010, 19:49
Lieve anciennekes,
Ik ben weer even komen piepen. En kkreeg echt tranen in mijn ogen. Ik leef zoooo hard met jullie mee. Telkens die tegenslagen... Tdoet mij nog meer beseffen hoe gelukkig ik mag zijn. En mijn grootste wens voor 2012 gaat echt naar jullie! Dikke knuf aan alle meiden die weer door een dal moeten. Aan al zij die nog maar eens moeten denken 'weer een jaar voorbij...'. Ik weet nog steeds hoe het voelt en hoop dat het de laatste keer mag zijn!
Ik ben weer even komen piepen. En kkreeg echt tranen in mijn ogen. Ik leef zoooo hard met jullie mee. Telkens die tegenslagen... Tdoet mij nog meer beseffen hoe gelukkig ik mag zijn. En mijn grootste wens voor 2012 gaat echt naar jullie! Dikke knuf aan alle meiden die weer door een dal moeten. Aan al zij die nog maar eens moeten denken 'weer een jaar voorbij...'. Ik weet nog steeds hoe het voelt en hoop dat het de laatste keer mag zijn!
-
Noa09
- Berichten: 3484
- Lid geworden op: 5 mei 2009, 12:46
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 6 gasten