Liezeke, ik ben blij dat je het toch maar weer hebt aangedurfd om hier te komen meeschrijven! Ik ken het gevoel wel; ik heb bijvoorbeeld een 2 weken geleden nog een mailtje gestuurd naar een vriendin met de vraag of zij het telefoonnummer had van de angstmonster-slayer, en paf enkele dagen later zat ik met voortijdige weeën. Grote strike back van het angstmonster dus!
Anyway, na mijn berichtje hier heeft hij niet meer toegeslagen, dus ik denk dat dit medium wel een veilige plaats is
Je veilig durven uiten staat natuurlijk nog mijlenver af van het genieten, maar uiteindelijk hoeft dat laatste niet. 't Is wel fijner, maar 't is geen strikte vereiste he. Er zijn al zo veel verplichtingen in deze wereld. Ik vind het in ieder geval heel erg chapeau dat jij het aandurft om nog naar Zwitserland te gaan! Nuja, je kent het daar natuurlijk wel. Maar toch. Zelf ben ik een te grote schijtluis om nog uit het land te gaan op dit moment...
Ik ga trouwens ook volledig akkoord met jouw tweede puntje. Er zijn hier nog zoveel lotgenoten die niet de chance hebben om zwanger te zijn, en dat weerhoudt me er ook van om voluit te durven schrijven. Ik wens het ze zo hard toe om in mijn positie te zijn, zelfs als dit een risicozwangerschap is. 't Is nog altijd beter dan nog steeds in het "vagevuur" te moeten zitten he.
Maar ik heb ook dat een plaatsje leren geven in de tijd dat ik hier nog veel schreef bij de zwangerschap en het eerste anderhalf jaar van het leven met Meis (toen ik nog in behandeling was voor Meis las ik vooral mee, en ik ben pas beginnen schrijven net voordat ik zwanger werd van haar). Ja, dit subforum heeft een hoog zappybaby-gehalte, maar ook dit mag er zijn. Want op zo veel plaatsen schemert toch onze weg hiernaartoe door, iets dat je bij zappybaby niet echt vindt. En ja, ik weet dat de weg bij velen onder jullie veel zwaarder is geweest dan bij mij, en ik besef ook dat nog velen op de weg zelf zitten en geen uitzicht hebben op de "finish", maar ik denk dat het ondertussen voor alle mensen hier op het zwanger/kinderen-subforum duidelijk geworden is dat het verhaal en vooral de angsten niet stoppen na de positieve zwangerschapstest. Dus voel je vrij om ook dat hier te bespreken (zelfs als het verhaal niet meer betrekking heeft op die angsten, zoals hier in dit topic, en ja zelfs als je in het stadium komt van het namen-kiezen en je er helemaal nog niet klaar voor voelt...)
k heb ook diep vanbinnen enorm veel schrik voor wat de schildkliermedicatie nu met ons zoontje doet. Maar net als jij moet ik dat loslaten. De dokters moeten het maar opvolgen. En als het uiteindelijk een mentaal geretardeerd kindje zal worden, dan is dat het lot... hij heeft er trouwens zelf voor gekozen om zich in te nestelen terwijl mijn schildklierwaarden zo slecht stonden, anders had hij helemaal geen kans gehad om te leven. En nu wel. Die kans heeft hij gegrepen, en jouw sterke patéke ook. Al onze embykes (nu foetuskes) hebben het gehaald, in de meest onwaarschijnlijke omstandigheden (2-cellig bij jou + die epi-medicatie én epi-aanval; 7e ICSI bij Noa, gevaar van erfelijke aandoening + horror-vlokkentest bij Eva, enzovoort). 't Zijn sterke kindjes, daar ben ik van overtuigd!
Wat betreft de kraamtijd: ja 't is heel griezelig om erover na te denken, maar ik heb ondertussen mezelf er toch ook al toe verplicht. Vooral plannen zitten uitdokteren ivm wat-als-het-niet-verloopt-zoals-gepland
Dat kennen we he
Maar ik heb zelfs gedurfd om een dienst voor kraamhulp te contacteren. De tweede stap, namelijk een afspraak maken om dingen af te spreken, ja dat is nog een stapje verder... Het lijkt me in ieder geval heel erg jammer voor jullie als gezin dat je man er de eerste weken niet veel zal kunnen bij zijn. Kan jouw moeder niet bij jullie logeren voor enkele weken? (mijn grootmoeder deed dat toen mijn broer en later ook ikzelf geboren was, en voor mijn vader was dat niet leuk om een schoonmoeder zo lang in huis te hebben, maar 't was toch nog beter dan dat mijn moeder voor enkele maanden zou verhuizen).
Wel goed dat je je lichaam blijkbaar goed aanvoelt, maar pas maar op met al die harde buiken. Veel rusten, meisje! En wat bedoel je precies met "zoveel mogelijk spanning op perineum zetten", mag je dat doen tegen urineverlies? Jij zal dat wel weten als kinesiste, zeker? (zelf gelukkig geen last van urineverlies, hopelijk blijft dat zo!)
Hoe hebben ze trouwens gecheckt op perineale stuwing? Ik heb me ook zitten afvragen of dat bij mij soms het geval kon zijn...
Noa, heel erg bedankt voor de omschrijving van jouw zwaartegevoel. 't Is soms moeilijk om het aan een ander uit te leggen he. Bij mij was het vorige keer ook veroorzaakt door een blaasontsteking, en ik heb hier nu bij deze zwangerschap zo van die urinesticks in huis gehaald (vrij verkrijgbaar bij apotheker, heet "Combur") waarmee ik af en toe eens test op het nitrieten-gehalte (aanwezig bij blaasontsteking). Is heel geruststellend. Maarja, deze keer had ik idd geen blaasontsteking en toch dat zwaartegevoel. 't Is wel bijna weg de laatste dagen (hout vasthouden), dusja, wat was het dan...?
Hebben ze uiteindelijk gevonden waarom je die placenta-insufficiëntie had? Moest jij ook geen clexane spuiten, of verwissel ik je met iemand anders?
O ja, ik ben van plan om toch weer een vroedvrouw te contacteren, vooral voor na de bevalling. Als alles goed loopt, zou ik eigenlijk liefst zo snel mogelijk naar huis willen ipv een week op de materniteit te liggen, en ja dan heb je natuurlijk een vroedvrouw nodig die aan huis komt.
Eva, ja hier dus ook ervaring met blaasontstekingen. Stom he, ik ben er toch nooit gerust in, vandaar dus dat ik zelf ook test met die sticks (zie hierboven).
Ik zal in ieder geval meeduimen voor een kindje in de armen ipv op neonatologie! (voor ons allemaal, inclusief mezelf!)
In jouw situatie zou ik ook niet meer gaan werken. Alles voor de veiligheid van het kindje he. In mijn geval ziet het ernaar uit dat ik volgende week weer mag gaan werken, maar ik ga idd bij het eerste teken gewoon stoppen. Als het moet, dan moet het he. Maar ikzelf wil niet "onnodig" stoppen, omdat mijn werk weldegelijk allemaal op mij zal vallen als ik terugkeer uit zwangerschapsverlof. 't Zijn niet de anderen die ervoor opdraaien, maar ikzelf mét twee kindjes dan...
Mag ik trouwens vragen op welke neonatologie Aron lag? Ik ben mij hier wat aan het oriënteren (kans op zowiezo opname owv observatieperiode ivm de schildklierproblemen)
Ellentje, ik blijf zwangerschapsvitaminen (omnibionta) nemen owv het ijzergehalte. Ik stond veeeeeeel te laag na de geboorte van Meis, vandaar. Daarnaast DHA (niet die van omnibionta) en ook magnesium. En de schildkliermedicatie natuurlijk. En Clexane-spuitjes... (jaja, hier ook een junkie precies
)
Rainbow, Polly en Sun, nog goed aan het genieten allemaal?
Ikzelf ben nu op 25w iets van een 7-8 kilo bij ongeveer. Maar het startgewicht was ook al niet naar mijn goesting, dus er zal wel veel vanaf moeten (het "startgewicht" na de behandelingen voor Meis lag door al die hormonen al 10kg hoger dan bij het begin van de kinderwens
) Zwangerschapskleding heb ik idd ook al vanaf 6w ofzo gedragen, maar dat is ook wel omdat ik die broeken nog in huis had liggen en dan is de drempel minder hoog (en de hang naar comfort groter). De buik is nu ook duidelijk sneller dik geworden dan de eerste keer. Ik ben alleen maar bang hoe zwaar die buik op het einde zal doorwegen, want zoals gezegd heb ik er geen ervaring mee (vorige keer dus 3 maand platgelegen en pas op het einde mogen rondlopen en juist die laatste week kreeg ik door dat verschoven gewicht toch nog striemen onderaan de buik).
Wat babyvoorbereidingen betreft (ja ik moet me er ook toe VERPLICHTEN!):
- we hebben ondertussen een dubbele kinderwagen aangeschaft (Phil&Teds model) owv van een mega-promotie die we niet konden laten liggen (we hebben niet eens een echte kinderwagen voor Meis gehad, alleen eentje geleend toen). Gelukkig met terugbreng-garantie voor als de zwangerschap nog fout loopt. Maar manlief wou er niks van weten en is direct de eerste dag al met Meis op stap gegaan om de wagen te testen (wagen dus al gebruikt, en wielen vuil etc, ik kreeg er echt de kriebels van!). (en zoals ik had voorspeld zit Meis het liefste lekker knus vanonder in het duozitje ipv vanboven (het duozitje was aanvankelijk nog niet binnen, en na aandacht het prentje in het boekje bestudeerd te hebben probeerde Meis dus in het boodschappenmandje te kruipen
))
- de nieuwe matras voor het babybedje gaan we pas later bestellen denk ik, daar is nog tijd zat voor. Het babybedje zelf wordt doorgegeven van Meis, die in een peuterbed mag (tenzij ze niet wil, dan moeten we het peuterbed terugbrengen en een tweede babybed kopen (lang leve Ikea op dat gebied)).
- voor de rest gaan we alleen maar enkele nieuwe tutjes, nieuwe spenen voor de flesjes en een nieuwe flessenborstel nodig hebben, veronderstel ik. Ook nog tijd zat dus. Kleertjes heb ik heel veel unisex van Meis, dus die kan ons zoontje ook gewoon aandoen. En we krijgen ook nog een heleboel jongenskleertjes van familie en vrienden.
Noa en Eva, wat gaan jullie dan allemaal op de lijst zetten voor een tweede? Ik kan echt nergens meer op komen.
O ja, voor diegenen die voor een eerste een lijstje gaan leggen: geniet ervan! En wees niet te teleurgesteld als manlief totaal geen interesse blijkt te hebben en alleen maar klaagt dat het allemaal zo duur is. De meeste mannen zijn naar het schijnt zo. Mijn tip: toon hem eerst de prijzen van enkele zeer dure dingen uit de catalogus (duurste kinderwagens, duurste kamertjes, etc) en geef een serieus bedrag op als zijnde "normaal" voor een lijst. Na het eerste verschieten zal het voor hem alleen nog maar meevallen als later blijkt dat het toch allemaal iets minder kost
En ondertussen kan je lekker je zin doen, met de mama of de vriendinnen erbij
- wat namen betreft zijn we er nog niet uit. En dat terwijl we vanaf volgende week (26w) ook bij een doodgeboorte een naam zouden moeten hebben. Ja, ik weet dat het luguber is om zo te denken, maar ik geraak er gestresseerd van dat we nog steeds geen naam hebben... We komen gelukkig wel overeen wat het genre van namen betreft, maar we wachten nog steeds op die ene naam die moet langskomen waarvan we zeggen "jaaaa dat is hem". Of komt dat moment nooit, en maken we ons iets wijs?
- geboortekaartje en doopsuiker zal waarschijnlijk pas laaaaaaaaaaang na de 32w gedaan worden. Onszelf kennende... Wij doen geen doop of babyborrel, dus da's ook weer gemakkelijk.
- ik heb familie in een ander land en daar brengt het blijkbaar ongeluk om reeds dingen in huis te hebben en klaar te zetten vóór de geboorte van een kindje. Het wordt allemaal pas na de geboorte bijeen gezocht / gekocht. En ook daar komen die kindjes uiteindelijk niks te kort!
