Moppertopic voor mama's

[Sterretje]

oh jee, 'k zou toch ook wel even verbouwereerd geweest zijn.
man man man het lef zeg!
goe geantwoord jong! 't is nie te geloven gewoon

[mindyke]

grrr soms denk ik dat hoe ouder ze worden hoe minder ze nadeken...

[trinity]

ik wil toch ook nog wel iets van mij afschrijven
dit weekend was een super druk weekend
heel ontspannend maar achteraf bekeken mis ik toch wel iets
vrijdagavond vroeg mijn ventje of hij mocht gaan boogschieten
tja was lang geleden en tis tenslotten een hobby dus allé,
maar toen hij weg was overviel de eenzaamheid mij zo erg
ma ja, kon moeilijk vragen om naar huis te komen hé dus ben ik maar vroeg in mijn bed gekropen
zaterdagnamiddag ben ik eindelijk naar de kapper geweest en daarna gaan shoppen met mijn ma
heel ontspannend tot ik belde naar huis en mijn sm aan de lijn had (maar das een ander topic)
de avond was eigenlijk ook voorbij zonder dat ik het besefte want bezige bij als ik ben....
de zondagmorgen nog haastig alle strijk weggewerkt want dan moesten we bij mijn ma gaan nieuwjaren samen met mijn broers
op zich heel plezante namiddag maar in het naar huis rijden overviel het mij dat ik toch wel grote stukken gemist heb van de namiddag
ik besefte ineens dat ik toen michiel sliep meer gefocust was op de babyfoon dan op de gesprekken en toen michiel wakker was dat ik alleen maar met hem bezig ben geweest en ik dus weer niet betrokken was bij de gesprekken
ik had zo'n heel raar gevoel, ik miste iets
en toen ik vanacht zo raar droomde was mijn ochtend ook niet was het moest zijn
zeker toen ik wou vertellen wat ik gedroomd had moest ik zwijgen van mijn man omdat hij aan het eten was
hij was op zijn tenen getrapt omdat ik eerder op de ochtend al gevraagd had om deze vrijdagavond thuis te blijven terwijl hij in gedachten al op één of andere schieting zat
hmmm, zal blue monday zijn zekers
maar ik mis eigenlijk gewoon aandacht van mijn ventje
hij mist dat niet, tja tis een man hé,
soms heb ik het gevoel dat hij gelukkiger is als ik niet in de buurt ben
want tegenwoordig moet ik maar een half woord zeggen en hij zegt al dat ik aant zagen of klagen ben
mja, kan er echt niks aan doen, in mijn hoofd draaien de wieltjes op volle toeren en ik krijg ze niet stil
vanavond hopelijk een rustig gesprek als michiel in zijn bedje ligt
ik snak er wel naar want voel mij zo niet op en top
zo raar, ik heb eignelijk een super weekend gehad maar het voel totaal het tegenovergestelde aan

[Sterretje]

trinity,
ik herken wel wat in hetgeen je schrijft!
- als wij familie of vriendenbijeenkomsten hebben, ben ik ook meer dan iets anders met de kinderen bezig. ik ben dan ook amper betrokken in de gesprekken. mijn ventje die kan zonder zorgen van de ene naar de andere persoon gaan en hele conversaties voeren, terwijl ik eigenlijk meer met de kindjes bezig ben. zeker met een peuter die ik dikwijls moet aanmanen om op t potje te gaan en die door elke open deur verdwijnt!
ik denk ook dat vele mensen mij 'verwijten' te veel met mijn kindjes bezig te zijn, maar ik kan gewoon niet anders, ook al voel ik mij dan in tweëen gespleten
zaterdag hadden wij een feest, zonder de kids, en ik heb me eigenlijk heel goed geamuseerd

- aandacht van het ventje
sinds de geboorte van I niet veel te klagen, maar anderhalf tot twee jaar geleden wel hoor. Ventje was dan ook veel weg, veel met andere dingen bezig, sprak bijvoorbeeld veel af met (vrouwelijke) collega's en ik was vaak jaloers, ik zei ook telkens wat me dwars zat, maar drong niet tot hem door. hij beseft het totaal niet en vond dat ik aan het zagen was
enkele keren goed gepraat (ruzie maken doen we nauwelijks) en een goede bom laten vallen en sindsdien gaat t beter
ik denk ook dat wij in die verzorgende moeder rol 'gevangen' zitten een beetje en daardoor onszelf ook wat isoleren zonder dat we het weten
en troost je, dat gevoel van eenzaamheid, een onbestemd verlangen, overvalt mij ook wel eens
een goeie reep chocolade, en een warm badje later is dat weeral beter

[mindyke]

o dat ken ik meid, ik heb soms heel de avond gemist omdat ik met de kleine uk bezig ben. Als hij dan in zen bed ligt dan ben ik er wel weer bij.
Ik moet me soms echt focussen, maar das tlot van een mama zeker??

Ik hoop dat je een goed gesprek kan hebben met je ventje en dan maar eens tijd maken voor jullie 2 he. tventje hier zal dat zelf ook nooit niet aanpakken ze. Maar ik maak op tijd en stond tijd voor ons. Een lekker koken en pas eten als michiel in bed ligt ? Of toch maar Michiel eens wegdoen en er samen een avondje op uit trekken. is heel belangrijk xxx

[Sterretje]

helemaal met mindyke eens!
eens een avondje met z'n twee kan ook een nieuwe boost aan je relatie geven. wij doen nu regelmatig echt dingen samen, of met de kindjes erbij. maar dat is echt genieten ze!
Mannen staan daar ook minder bij stil. maar een relatie is een werkwoord hé

[trinity]

merci merci merci
blij dat ik niet alleen ben met dat gevoel

sterretje, ik had het zelf niet zo goed kunnen verwoorden:
'ik denk ook dat wij in die verzorgende moeder rol 'gevangen' zitten een beetje en daardoor onszelf ook wat isoleren zonder dat we het weten '
dat omschrijft perfect hoe ik mij voel
ik voel mij inderdaad gevangen en gebonden aan michiel
pas op, begrijp mij niet verkeerd, ik zie da ventje doodgraag, maar ik zal toch moeten werken aan het loslaten en de zorg eens aan iemand anders overlaten zodat ik wat meer ademruimte heb en ruimte om mee te genieten, zeker tijdens een feestje zoals gisteren
hij heeft wel tijdje bij mijn broer gezeten maar ik was dan toch content dat ik hem terug kreeg

mindyke, s'avonds proberen we altijd samen te eten als michiel in bed ligt en dat geeft mij een goed gevoel want dat is bijna de enige tijd dat we eens kunnen babbelen
maar de laatste dagen is het er niet van gekomen om samen te eten en dat mis ik wel
al moet ik geen zware onderwerpen op tafel leggen tijdens het eten, die ontwijkt hij altijd

een relatie is echt hard werken maar sommige momenten, zoals nu, heb ik het gevoel dat ik de enige ben die 'werkt'
mijn man laat het eerder allemaal zijn beloop
hij ziet ook niet in waarom ik soms lastig loop en zaag en klaag of waarom het nodig is om eens te babbelen

deze morgen had ik het plan om vrijdagavond eens uitgebreid te koken en samen te tafelen maar dan kwam hij alweer met het boogschieten af dus ja
vanavond zal hij er alleszins niet onderuit kunnen
het gesprek of beter geen gesprek van deze morgen ligt al ganse dag op mijn maag en ik hoor ook niks van hem en dat maakt mij nog meer ambetanter

[Shadow]

Hier ook eentje die vaak hele stukken gesprek mist tijdens conversaties met vrienden of familie. En niet alleen als ik effectief iets aan het doen ben met de dochter maar ook gewoon als ik denk dat ik aan het luisteren ben, terwijl ik dan feitelijk gewoon vanalles in mijn hoofd aan het plannen ben en zo dus gewoon niet hoor wat de mensen aan het vertellen zijn. Maar als ons meisje bij ons is dan valt het geweldig hard op dat ze constant in mijn hoofd zit.

Toen ik nog thuis was en ik ondervond wat de zogenaamde 'baby-blues' waren, ben ik met ons meisje eens de stad ingetrokken. Ik kwam echter van een kale reis terug en had het gevoel dat ik niets nuttigs had gedaan en dat ons ukje er helemaal niets aan had gehad. Dat was dus ook geen optie voor mij, want ik voelde me er alleen maar slechter door.

Nu begin ik stilaan mijn eigen activiteiten weer op te nemen, beetje sporten, eens afspreken met kameraden. Dit weekend hebben mijn vriend en ik het ook voor het eerst gehad over samen iets te doen zonder ons meisje. 't zal met pijn in het hart zijn, maar ik denk dat het wel noodzakelijk is om af en toe met z'n tweeën iets te doen. Ik denk dat je er nadien weer met volle moed tegenaan kan om het dagdagelijkse leven terug op te nemen.

Voor de rest eigenlijk weinig mopper-redenen, alleen dat ik mijn kleine meid onzettend mis als ik zoals nu aan het werk ben, maar dat is voor een andere topic hé...

[trinity]

shadow, identiek hetzelfde
en dan rij je naar huis en weet je van niks als ventje nog een onderwerp oprakelt

ik mis mijn kleine kapoen ook enorm als ik aan het werk ben
hoe vaak ik niet denk van 'wat zou hij aan het doen zijn' of 'nu zal hij een dutje doen'......
we hebben het ook nog niet over ons hart gekregen om hem eens in het weekend weg te doen
al begint het wel te dringen om eens iets met z'n tweetjes te gaan doen, een kleine uitstap maken, echt tijd voor mekaar
ik snak er naar maar als ik dan denk dat ik michiel ervoor moet wegdoen....

dit weekend denk ik om samen naar de makro te gaan
een uitstapje met ons drietjes, we hebben toch nog teen en tander nodig
winkelen is anders altijd voor mij alleen dus daarmee
misschien stom maar tis ook family-time hé

[trinity]

stom maar daarnet telefoontje gekregen van mijn ventje
voel mij net een klein kind dat een lekstok gekregen heeft
erg hé
kon wel niet veel zeggen met de collega's die alles konden horen maar in elk geval heeft hij toch eens aan mij gedacht
me happy!

[mindyke]

voila sé, hij denkt wel aan je hoor!

[Fien83]

Heel herkenbaar allemaal. Ook ik zit in die verzorgende moederrol, maar ik ben ook wel dat type dus ik vind het niet zo erg. Ik ben ook vooral met onze dochter bezig op feestjes waardoor ik idd niet altijd alle gesprekken kan volgen. Die paar keer dat ik nu naar mijn werk ben geweest en mijn meisje bij mijn mama is moeten blijven, zijn voor mij wel heel goed meegevallen. Ik ben er in geslaagd om me echt te focussen op het werk, maar dat komt ook omdat ik 100% vertrouwen heb in mijn mama en omdat ik weet dat mijn meisje het daar altijd goed doet eigenlijk en flink en vrolijk is bij mijn ouders dus dat maakt het makkelijker vind ik. Ben wel bang voor het moment dat ik effectief terug 4/5de ga werken, dan ga ik haar echt wel veel minder zien dus dan ga ik haar vermoedelijk wel erg missen.

Hier is het ventje diegene die aanspoort om eens iets met zijn twee te doen. Ik kan het echter moeilijk over mijn hart brengen om ons meisje weg te doen voor ons eigen plezier. WE doen wel heel vaak dingen met ons drie zoals gaan shoppen, wandelen,... Dus als gezin ondernemen we wel regelmatig dingen. Ik ben ook vaak op trot met mijn dochter, maar met mijn man alleen heb ik eigenlijk sinds de geboorte nog niets gedaan... Shame on me!

[mindyke]

shame on you

[trinity]

fien, ik en mijn man hebben ook nog niks met ons tweetjes gedaan, zelfs zelden een gezinsuitstap of tis naar een familiefeestje
wil zo graag eens samen iets doen, eens gaan wandelen aan zee of zo maar mijn man is daar allemaal niet voor
als hij niet kan gaan boogschieten is hij liever thuis op het gemak
beetje spelen met de kleine en als de kleine slaapt wat klusjes of op zijn pc
en ja, als we dan thuis blijven dan ben ik met het huishouden bezig
nu ja, ben ook wel een huismus hoor en ben wel graag in onze routine, zeker met michiel, heb graag dat hij op tijd zijn eten heeft, zijn dutje kan doen
op verplaatsing is dat niet altijd zo evident
maar ik ga het toch moeten leren anders raak ik helemaal opgesloten
zeker als het zomer wordt ben ik van plan om met michiel mee te gaan naar het park waar we boogschieten of eerder na zijn middagdutje eens achter te gaan voor een uurke of twee

hoe doen jullie dat eigenlijk met jullie kleintjes
als je nu in een club bent, zouden jullie ook eerst de kleine thuis in zijn bedje zijn dutje laten doen en dan nog achter rijden
of zou je er niet naar kijken en gewoon mee gaan maar dan is het wel vertrekken midden in de middagdut

ik ben zo'n gewoontebeest en wil michiel niks ontzeggen, zeker zijn slaap niet maar ik besef ook wel dat hem thuis houden ook niet goed is
hij moet toch leren van onder de mensen te komen hé
nooit gedacht dat ik het er zo moeilijk ging mee hebben om dat geregeld en gedaan te krijgen

[leisje]

wij gaan redelijk vaak op stap met onze kleine meid, maar ik probeer wel zo veel als mogelijk haar rust te respecteren (al heeft ze er erg veel nodig, maar dat is een ander topic). Dus ik zou na zijn dut vertrekken, dan heb je ook een uitgeruste baby, wat makkelijker is. Wat je misschien wel kan proberen, is om zijn dut te vervroegen? (hier zijn we daar nogal flexibel in). En zou je daar geen reisbedje kunnen zetten? (dat doen wij ook vaak).

En inderdaad: mama's en de verzorgende rol, het is hier niet anders. Het valt me wel op dat het al beter gaat dan vroeger, ook omdat ik nu veel geruster ben.... dus die me-time (of we-time met je man), daar zal je wellicht later met veel minder schuldgevoelens werk kunnen van maken....